quicūqꝫ capit̉ iugulat̉. ¶ Scd̓m malum qd̓ creat̉ ex lingua eſt tꝑalis penaNam hoī linguoſo ſeuꝝ queritur ⁊ parat̉ pena vel ruina. et nunꝙͣ ſibi ſuctedunt ꝓſpera. ſed pocius accidunt ei cōtraria et aduerſa ꝓu. xij. ꝓpter pctālabiorū ruina ꝓximat malis ⁊ Eccl̓.iiij. labia ſtulti p̄cipitabūt eū pͥſ. Virlinguoſus nō di. in t̓. Dignū eſt. iuſtūeſt. rōni cōſonum ē. vt qui oēs impusnat. ab omnibus impugnet̉. de malo īmalū ruat donet dolere deficiat. Undedicit̉. ꝓu. xiij. Qui tuſtodit os ſuumcultodit animā ſuā. qui aūt immodeātus eſt ad loquendum ſenciet malum.¶ Terciū malū qd̓ creat̉ ex lingua eſteternalis pena que eſt grauilſeuia. nāꝓpter peccatū lingue ꝑit ipſe q̄ loqͥt̉.filij diuellunt̉. lingua ariditate lictat̉.igne perpetuo inflāuiat̉. et ſemiꝑ ip̄isdentibus manducat̉ ꝙͣuis tātis penisnon cōſumat̉. ſed ſeuiꝝ ad calamitateꝫeandē reꝑet̓. Vnde dicit̉ in pͥſ. Dilexiſti omnia u. p̄ci. lini. do. ⁊cͣ. de ariditate lingue dicit̉ Yſa. lingua corū ſiti exaruit. et. lute. xvi. dicit̉ Aitte lazarūvt intīgat extreuiū digiti ſui in aquavt re. lin. iii. quia tr. in hac fla. Ab eopetebat aquā gutti. tui dare nolutratpanis iicaui et poſtulat modicū aquead extinttione ardoris lingue. cui nōſuſfeciſſet accipere totū mare. Talescni ſuas linguas non deſinent mādutare qui modo non deſinunt murcaurae̓Vnde dicit̉ Apo. xvi. Manducauerūtid ē māducabunt linguas ſuas pre dolore. et tunc deliderabūt mori ⁊ morsfugiet ab eis. O ꝙͣ ſanum conſiliumeſſet ſi modo linguas rafrenarent. ſi ſe8 QbSoroa detractoribus tꝑarent. Si ad deumlaudandumi linguas alſueſcerent. ſi bonis et ſanctis ubis intenderent. Turpe em̄ eſt valde ꝙ lingua canis ē meditinalis. vt ſanet vulnus omē qd̓ tāgit:et hominis rōnalis ſit lingua moͣrlisinficiens omue qd̓ dicit Beniat igiturſpiritus ſancti. veniat iſte beatus paraclitus. qui corda noſtra tangat et linguas incendat et ſecū finalit nos ꝑducat. Qui tum deo patre et filio viuit⁊regnat Aiep.¶ Dn̄ita p̄ma po penteroſi.¶ Gtote iuuſericordes ſic et patervelter mni. eſt lace. vi. Aon ſine cauſa ēꝙ poſt omnia dn̄ica feſta legitur euangeliū de iuiſericordia. Nam miſericordia fuit ꝙ naturam noſtrami xpriſtusallumpſit. miſericordia fuit ꝙ ī mūdonaſci voluit. miſcīcodia fuit ꝙ morteꝫlultinuit. miſericordia fuit ꝙ inferesſpoliauit. miſerrtordia fuit ꝙ carntinoſtram immortalitatis ſtola dotauit.Miſericordia fuit ꝙ eaui ad celeſtia eleuauit. et miſerecordia magna fuit.ꝙ ſpiritum ſanctum Apoſtolis dedit.Gene ergo in hoc loco hoc euangeliumlegendū eccleſia ordinauit. in quo oſtēdere voluit. ſe ſcire quid ex miſericordia a deo acceperit.¶ In verbo ergo p̄milſo dn̄s duo fcītNam pͥmo nos ad ea q̄ ſunt pietatis īuitat. et hoc omnibus eſt preceptum.Eſtote inquit miſericordes.Getūdo ipſius pietatis foruīam ⁊ modum inſinuat. et illud datum eſt in exemplum. Sicut et pater veſter ⁊tͣ.Dicit ergo. Eſtote mi ⁊tͣ. Valde diligenter notandū eſt ꝙ non dicit Eſtote