XIII

cimus. Sed aliud ſunt ea que creduntur. aliud fides qua credūtur. Illa quippe in rebꝰ ſūtq̄ vl̓ eſſe vel fuiſſe vel futura eſſe dicunt̉. hͨ autem in aīo credētis eſt: ei tm̄ ꝯſpicua cuius eſtqͣꝫuis ſit ⁊ in alijs nō ip̄a ſed ſil̓is. Nō em̄ numero eſt vna: ſꝫ genere. ꝓpter ſil̓itudinē tn̄ ⁊ nullaꝫ diu̓ſitatꝭ magꝭ vnā dicimꝰ eē qͣꝫ ml̓tas. Nā⁊ duos hoīes ſimillimos cū videmus: vnā faciem dicimus: ⁊ miramur amboꝝ. Faciliꝰ itaqꝫ dicit̉ multas aīas fuiſſe ſingulas vtiqꝫ ſinguloꝝ: de qͥbus legimus in actibus apl̓oꝝ. ꝙeis fuerit anima vna: qͣꝫ vbi dixit apl̓us. Unafides. tot eas audet quiſqͣꝫ dicere qͦt fideles.. Et tn̄ qui dicit? O mulier magna eſt fides tua4 et alteri. Hodice fidei quare dubitaſti: ſuamcuiqꝫ eſſe ſignificat. Sed ita dicit̉ eadem credentiū fides vna: quēadmodū eadem volentiū voluntas vna: cum ⁊ in ip̄is qͥ hoc ideꝫ volunt ſua volūtas ſic cuiqꝫ conſpicua: alteriusaūt lateat: qͣꝫuis idem velit. Et ſi aliquibus ſignis ſeſe indicet: creditur potius qͣꝫ videturUnuſquiſqꝫ aūt ſui animi ꝯſcius non creditvtiqꝫ hanc eſſe ſuā: ſꝫ plane ꝑuidet volūtatemDe voluntate quam ⁊ ſinguli ꝓpriā ⁊ oēsetiā nō indicatā pn̄t hr̄e cōem. Ca. III.St quedam ſane eiuſdem nature vieuentis ⁊ rōne vtentis tanta conſpiratio: vt cum lateat alterū quid alter velit: nonnulle tamen ſint volūtates omniū etiam ſingulis note. Et cum quiſqꝫ hō neſciat quid homo alius vnus velit: in quibuſdam rebus poſſit ſcire quid oēs velint. Und̓illa cuiuſdam mimi facētiſſima p̄dicat̉ vrbanitas. Qui cum ſe ꝓmiſiſſet in theatro qͥd inanimo haberent ⁊ quid vellent: omnes: alijsludis eſſe dicturū: atqꝫ addiem conſtitutumingenti expectatione maior multitudo conflueret: ſuſpenſis ⁊ ſilentibus oībus dixiſſe ꝑhibetur. Uile vultus emere: ⁊ care vendereIn quo dicto leuiſſimi ſcenici oēs tn̄ conſciētias inuenerūt ſuas: eiqꝫ vera an̄ oculos omnium ꝯſtituta: ⁊ tn̄ improuiſa dicenti admirabili fauore plauſerūt. Cur aūt tam magnā expectatio facta eſt illo ꝓmittente oīm volūtatem ſe eſſe dictuꝝ: niſi quia latent hominemalioꝝ hominum volūtates. ſed nunqͥd iſta latuit iſtū? Nunqͥd quēqͣꝫ latet. Qua tādē cāniſi qꝛ ſt̓ quedā q̄ n̄ incōuenienter in alijs de ſequiſqꝫ cōijciat: cōpatiēte vl̓ ꝯſpirāte vitio ſeunatura? Sed aliud eſt videre volūtatē ſuā: aliud (qͣꝫuis certiſſima ꝯiectura) cōijcere alienāNam ꝯditam romam tam certū habeo in rebus humanis qͣꝫ ꝯſtantinopolim: cū romā viderim ocul̓ meis: de illa vero nihil noueriim

niſi ꝙ alijs teſtibus credidi. Et minus quideꝫille vl̓ ſe ip̄ꝫ ītuēdo. vel alios qͦꝫ experiēdo: vilivelle emere: ⁊ care vēdere: oībus id crediditeſſe cōmune. Sed qm̄ reuera vitiū eſt: pōt qͥqꝫ adipiſci eiuſmodi: vel alicuius alteriꝰ vitijq d̓ huic cōtrariū eſt incurre̓ peſtilentiā qͣ huic reſiſtāt ⁊ vincat. Naꝫ ſcio ip̄e hominē cumvenalis codex ei fuiſſet oblatus: p̄cijqꝫ eiusignaꝝ ⁊ ideo quiddam exiguū poſcētem cerneret venditorē: iuſtū preciū qd̓ ml̓to ampliꝰerat: nec opinanti dediſſe. Quid ſi etiā ſit qͥſqͣꝫ nequicia tanta poſſeſſus: vt vili vendat q̄dimiſerūt parentes: ⁊ caro emat q̄ ꝯſumāt libidines? Nō eſt vt opinor incredibilis iſta luxuries. Et ſi querant̉ tales reꝑiantur: aut etiam non queſiti fortaſſis occurrant: qui nequicia maiore qͣꝫ theatrica ꝓpoſitioni vel ꝓnunciationi theatrice inſultent: magno p̄cio ſtupra emendo: paruo autē rura vēdendo. Targitionis etiam gratia nouimus quoſdā emiſſe frumenta carius: ⁊ vilius vendidiſſe ſuisciuibus. Illud etiā qd̓ vetꝰ poeta dixit. Ennius: omnes mortales ſeſe laudari exoptāt: ꝓfecto ⁊ de ſeip̄o ⁊ de his quos expertus fuerat cōiecit in alijs: ⁊ videtur pronunciaſſe hominū omniū volūtates. Deniqꝫ ſi ⁊ minus ille dixiſſet: laudari oēs vultis: nemo vr̄m vultvituꝑari: ſil̓r qd̓ eſſet omniū volūtatis dixiſſevidet̉. Sunt tamen qui vitia ſua oderint ⁊ inqͥbus ſibi diſplicent ip̄i: nec ab alijs ſe laudarivelint: gratiaſqꝫ agant obiurgantiū beniuolentie: cum iō vituꝑantur vt corrigātur. Atſidixiſſet: omnes beati eſſe vultis: miſeri eē nōvultis: dixiſſet aliquid qd̓ nullus in ſua non agnoſceret voluntate. Quicqͥd em̄ aliud qͥſqͣꝫ latenter velit: ab hac voluntate que omnibus hominibus ſatis nota eſt: non recedit.De beatitudine quam omnes vna voluntate expetunt: ſed non eadem omnes diffinitione nouerunt.Capitulum. IIII.Irum eſt autē cū capeſcēde atqꝫ rem tinēde beatitudinis volūtas vna ſitoīum vnde tanta exiſtat de ip̄a beatitudine rurſus varietas atqꝫ diuerſitas voluntatum. Nō ꝙ aliquis eam nolit: ſed ꝙ nōoēs eā norit Si em̄ oēs eā noſſent: nō ab alijsputaret̉ eē in ꝟtute aī. alijs ī corꝑis voluptate. alijs in vtraqꝫ ⁊ alijs atqꝫ alijs. alibi atqꝫalibi: Ut em̄ eos queqꝫ res maxime delectauit. ita in ea ꝯſtituerūt vitā beataꝫ. Q ꝯͣ igit̉feruētiſſime amāt oēs. qd̓ nō oēs ſciūt? qͥs p̄tamare qd̓ neſcit? Sicut iā de hac re ī libris ſuꝑioribꝰ diſputaui. Cur ergo beatitudo amat̉ab oībus: nec tn̄ ſcitur ab oībus? An forte ſci

actꝭ.Ephe. 4Mar. 15.Ibidē. 14