XII

⁊ matre ⁊ filio: nō erat ergo ad imagineꝫ deifactus hō anteqͣꝫ vxor ei fieret: ⁊ anteqͣꝫ filiūꝓpagarent: quia nōdū erat trinitas. An dicit aliquis. Iā trinitas erat: quia etſi nōduꝫforma ꝓpria: iam tn̄ originali natura ⁊ mulier erat in latere viri: ⁊ filius in lumbis pr̄is.Cur ergo cn ſcriptura dixiſſet. Fecit deꝰ holē minem ad imaginē dei: cōtexit dicens: Fec̄deus eū: maſculū ⁊ feminā fecit eos: ⁊ bn̄dixit eos? Uel fi ita diſtinguēdū eſt: ⁊ fecit deꝰhoīem: vt deinde inferat̉ ad imaginē dei fec̄illum: ⁊ tertia ſubiunctio ſit: maſculū ⁊ feminam fecit eos. Quidā em̄ timuerūt dicere:fecit eū maſculū ⁊ feminā: ne quaſi mōſtruoſum aliqͥd intelligeret̉: ſicuti ſunt qͦs hermaphroditas vocant: cū etiā ſic nō mendaciterpoſſit intelligi vtrūqꝫ in numero ſingulari: ꝓpter id qd̓ dictū eſt. Duo in carne vna. Cur gͦvt dicere ceperā in natura hoīs ad imaginēdei facta p̄ter maſculū ⁊ feminā nō cōmemorat ſcriptura? Ad implendam quippe imaginem trinitatꝭ debuit addere ⁊ filiū: qͣꝫuis adhuc in lumbis patris conſtitutū ſicut muliererat in latere. An forte iam facta erat ⁊ mulier: ⁊ ſcriptura breui cōplexione conſtrinxerat: qd̓ poſtea quēadmodū ſit factū diligentiꝰ explicaret: ⁊ ꝓpterea filiꝰ cōmemorari nōpotuit: qꝛ nōdū erat natus: qͣſi ⁊ hoc nō poterat ea breuitate cōplecti ſpūſſanctꝰ ſuo locopoſtea natum filiū narraturus: ſicut mulierēde virili latere aſſumptā ſuo poſtmodū loconarrauit: ⁊ tn̄ hic eā nominare nō p̄termiſit.De eo qd̓ apl̓us dicit virū eſſe imaginemdei mulierē aūt gloriam viri. Ca. vIIOn itaqꝫ ita debemꝰ ītelligere hon minē factū ad imaginē ſūme trinitatis: hoc eſt ad imaginē dei: vt eadēimago in tribꝰ intelligat̉ hoībus: p̄ſertim cūapoſtolus virū dicat eſſe imaginē dei: ⁊ proꝯterca velamentū ei capitis demat: qd̓ mulieri adhibendū monet: ita loquens: Uir qͥdem nō debꝫ velare caput cū ſit imago ⁊ gloria dei. Mulier aūt gloria viri eſt. Quid ergo dicemus ad hec? Si ꝓ ſua ꝑſona mulierad implet imaginē trinitatꝭ: cur ea detractade late̓ viri adhuc ille imago d̓r? Aut ſi ⁊ vnaꝑſona hominis ex tribꝰ pōt dici imago dei: ſicut in ipſa ſūma trinitate ⁊ vnaqueqꝫ ꝑſonadeus ē: cur ⁊ mulier nō ē imago dei? Nā propterea caput velare p̄cipit̉: qd̓ ille qꝛ imagodei eſt ꝓhibetur. Sed videndū eſt quō nō ſitcontrarium: quod dicit apoſtolus: non mulierem ſed virum eē imaginem dei: huic quodi. j ſcriptum eſt in geneſi. Iecit deus hominem

imaginem dei fecit eum: maſculum ⁊ feminaꝫfecit eos ⁊ bn̄dixit eos. Ad imaginē quippe d̓inaͣm ip̄am humanā factā dicit. q̄ ſexu ex vtroqꝫ ꝯplet̉. nec ab intelligēda imagine dei ſeꝑatfeminā. Dicto em̄ ꝙ fecit deus hoīem ad imaginē dei: fecit eū inqͥt maſculū ⁊ feminā: vl̓ certe alia diſtinctiōe: maſculū ⁊ feminā fecit eos.Quō gͦ ꝑ apl̓m audiuimus viꝝ eſſe imagineꝫdei: vn̄ caput velare ꝓhibet̉: mulierē aūt non⁊ iō ip̄a hͦ facere iubet̉: niſi credo illud eſſe qd̓iam dixi: cū de natura humane mētis ageremmulierē cū viro ſuo eē imaginē dei vt vna imago ſit tota illa ſub̓a. Cū aūt ad adiutoriū diſtribuit̉ qd̓ ad eamip̄am ſolā attinet: non eſt imago dei: ꝙ aūt ad viꝝ ſolū attinet imago dei eſttam plena aut integra qͣꝫ in vnū cōiuncta muliere. Sicut de natura hūane mētis diximus:qꝛ etſi tota ꝯtēplet̉ veritatē imago dei ē: ⁊ cuꝫex ea diſtribuit̉ aliqͥd: ⁊ quadā intentiōe deriuatur ad actionē reꝝ tꝑaliū: nihilominꝰ ex qͣꝑte ꝯſpectam ꝯſulit veritatē: imago dei ē: ex ēvero intendit̉ in agenda inferiora. nō eſt imago dei. Et qm̄ qͣꝫtūcunqꝫ ſe extēderit in id qd̓eternū eſt: tātomagis inde format̉ ad imaginem dei: ⁊ ꝓpterea nō eſt cohibēda vt ſe indecōtineat ac temꝑet. ⁊ iō vir nō debꝫ velare caput. Quia ꝟo illi rōnali actioni q̄ in rebus corꝑalibꝰ temꝑalibuſqꝫ ꝟſat̉. ꝑiculoſa eſt nimia īinferiora ꝓgreſſio: debet habere ptātem ſuꝑcaput: qd̓ iudicat velamentū qͦ ſignificat̉ eſſecohibenda. Grata eſt em̄ ſanctꝭ angelis ſacrata ⁊ pia ſignificatio. Nam deus non ad tempvidet: nec aliquid noui ſit in eius viſione atqꝫſcientia: cum aliquid temporaliter ac tranſitorie geritur: ſicut inde afficiuntur ſenſus velcarnales animalium ⁊ hominū vel etiam celeſtes angeloꝝ. In iſto quippe manifeſto ſexumaſculi ⁊ femine: apoſtolus paulus o ccultioris cuiuſdaꝫ rei figuraſſe myſterium. Uel hīcintelligi poteſt: quod cum alio loco dicat verāviduam eſſe deſolataꝫ ſine filijs ⁊ nepotibusˢᶜ⁊ tamen eam ſperare debere in deum: ⁊ perſiſtere in orationibꝰ nocte ⁊ die: hic iudicat mulierem ſeductam in preuaricatione facta: ſaluam fieri per filiorum generatiōem. Et additſi permanſerit in fide et dilectione ⁊ ſanctiſicatione cum ſobrietate. Quaſi vero poſſit obeſſe bone vidue ſi vel filios non habuerit: velhi quos habuerit: ſi in bonis oꝑbꝰ permanere voluerint. Sed quia ea que dicuntur opera bona tanqͣꝫ filij ſunt vite noſtre: ẜm quaꝫ q̄ritur cuius vite ſit quiſqꝫ: id eſt quō agat hectemporalia: quam vitam greci non zoen: ſedbion vocant. Et hec opera bona maxīe ī offi-

1. Coꝝ. ij.

ij. 2

pbi. ͣ

Ubi. sͣpidē

3j5Gen̄. j.

1. Coꝝ. jj.

Thi.