XII

mur ab eo qui nos fecit ne meliore noſtri parte .i. animo ſimiles pecoribus ſimꝰ: a quibuscorꝑis erectione diſtamus: nō vt in ea q̄ ſublimia ſunt in corꝑibus animū ꝓijciamꝰ. Nā velin talibus qͥetē voluntatis appetere ꝓſternere eſt animū. ſed ſicut corpꝰ ad ea que ſunt excelſa corpoꝝ .i. ad celeſtia naturalit̓ erectū eſtſic animꝰ q̄ ſubſtātia ſpiritalis eſt: ad ea q̄ ſūtin ſpiritalibus excelſa erigendꝰ eſt nō elatione ſuꝑbie: ſed pietate iuſticie.Corꝑales ſenſus cōmunes nobis eſſe cumpecoribus: ſed ꝓpriū eſſe hoīs de his que ſenſu corꝑis cōprehendit ſcd̓m eternas iudicarerationes.Capl̓m. II.Cſſunt aūt ⁊ pecora ⁊ ſentire ꝑ corporis ſenſus extrinſecꝰ corꝑalia ⁊ eapmemoria fixa reminiſci: atqꝫ ī eis appetere cōducibilia fugere incōmoda: verumea notare: ac nō ſolū naturalit̓ rapta: ſꝫ etiamde induſtria memorie cōmendata retinere: ⁊in obliuionē iāiāqꝫ labentia recordando: atqꝫcogitādo rurſus imprimere: vt quēadmodūex eo qd̓ gerit memoria cogitatio format̉: ſic ⁊hocip̄m qd̓ in memoria eſt cogitatōe firmet̉.Fictas etiā viſiones hinc atqꝫ inde recordata q̄libet ſumēdo: ⁊ quaſi aſſumendo componere inſpicere: quēadmodū in hoc reruꝫ genere q̄ veriſimilia ſunt diſcernant̉ a veris: n̄ſpiritalibꝰ ſed ip̄is corꝑalibus. Hec atqꝫ huiuſmodi qͣꝫuis in ſenſibilibꝰ atqꝫ in eis q̄ indeanimus ꝑ ſenſum corꝑis traxit agant̉ atqꝫ ꝟſent̉: nō ſunt tn̄ rōis exꝑitia: nec hoībꝰ pecoribuſqꝫ cōmunia. Sed ſublimioris rōnis eſt iudicare de iſtis corꝑalibꝰ: ſcd̓m rōnes incorꝑales ⁊ ſempiternas. Que niſi ſupra mentē humanā eſſent: īcōmutabiles ꝓfecto nō eſſent:atqꝫ in his niſi ſubiūgeret̉ alqͥd noſtrū: nō ſecundū eas poſſemus iudicare de corꝑalibusIudicamus aūt de corꝑalibꝰ ex ratione dimēſionū atqꝫ figurarū quā incōmutabiliter manere mens nouitActiones corꝑales ita demū eſſe rectas ſieis regendis mentis intellectuale prefueritCapitulumIIIDlud vero nr̄m qd̓ in actōe corꝑaliium atqꝫ tꝑaliū tractandoꝝ ita verſat̉: vt nō ſit nobis cōmune cū pecore rōnale quidē eſt: ſed ex illa rōnali nr̄e mētis ſubſtātia: qua ſubheremꝰ intelligibili atqꝫ incōmutabili veritati tanqͣꝫ ductū ⁊ inferioribꝰ tractādis gubernādiſqꝫ deputatū ē. Sicut em̄ in oībꝰ pecoribꝰ nō inuentū ē viro adiutoriū ſimile illi: niſid etractū de illo in cōiugiū formaret̉: ita mēti nr̄e qua ſuꝑnā ⁊ inter

nā cōſulimus veritatē: nullū eſt ad vſum reꝝcorꝑaliū quantū natura hoīs ſatis eſt ſimileadiutoriū ex aīe ꝑtibus qͣs cōmunes cum pecoribus habem. Et ideo quiddā rōnale noſtrū nō ad vnitatis diuortiū ſeꝑatū: ſed in auxiliū ſocietatis quaſi deriuatū in ſui oꝑis diſpartit̉ officiū. Et ſicut vna caro eſt duoꝝ ī maſculo ⁊ femina: ſic intellectū noſtrū: ⁊ actionē vel cōſiliū: ⁊ executionē vel rōnē. ⁊ appetitū rōnalē. vel ſi qͦ alio mō ſignificantiꝰ dici pn̄tvna mētis natura cōplectit̉: vt quēadmodūde illis dictū eſt: erūt duo in carnę vna: ſic dehis dici poſſit: duo in mente vna.Quid īterſit inter illud qͥ mēs inclinat̉ adtꝑalia: ⁊ illud qͦ ꝯtēplat̉ eterna. Ca. IIII.Um igit̉ diſſerimus de natura menCtis humane de vna quadā re diſſerimus: nec eā ī hec duo q̄ cōmemoraui: niſi ꝑ officia geminamus. Itaqꝫ cum in eaquerimus trinitatem: in tota querimus: nōſeparantes actionē rationalem in temporalibus a cōtemplatione eternorum: vt tertiūaliqͥd iam queramus quo trinitas impleaturSed in tota natura mentis ita trinitatem reperiri opus eſt: vt ſi deſit actio temporaliumcui operi neceſſariū ſit adiutoriū: ꝓpt̓ qd̓ adhec inferiora adminiſtrāda diriuet̉ aliqͥd mētis in vna nuſqͣꝫ diſpertita mente trinitas inueniat̉. Et facta iam iſta diſtributione in eoſolo quod ad contemplationeꝫ pertinet eternorum: non ſolum trinitas: ſed etiam imagodei. In hoc aūt quod diriuatum eſt in actione tꝑaliū: etiā ſi trinitas poſſit non tamē imago dei poſſit inueniri.De optione eoꝝ qui cōiugio maſculi ⁊ femine ⁊ eoꝝ ꝓli diuinā cōꝑāt trinitatē. Ca. VRoinde non mihi vident̉ ꝓbabileꝫafferre ſentētiā qui ſic arbitrant̉ trinitatē imaginis dei ī tribus ꝑſonisqd̓ attinet ad humanā naturam poſſe reperiri: vt in cōiugio maſculi ⁊ femine atqꝫ in eorūprole cōpleat̉. Quod quaſi vir ipſe patris ꝑſonā intimet: filij vero quod de illo ita ꝓceſſitvt naſceret̉: atqꝫ ita tertiam perſonam velutſpiritus dicunt eſſe mulierē. que ita d̓ viro ꝓceſſit. vt non ipſa eſſet filius aut filia: qͣꝫuis eaconcipiente proles naſceretur: Dixit em̄ dominus de ſpirituſancto ꝙ a patre ꝓcedat: ettn̄ filius nō eſt. In huius igitur opinionis errore hoc ſolū ꝓbabiliter affert̉. qd̓ in originefacte femine ẜm ſancte ſcripture fidem ſatisoſtendit̉: non omne quod de aliqua perſonaita exiſtit: vt perſonam alteram faciat filiumpoſſe dici. qn̄ quidē de viri ꝑſona extitit per-

Ioh̓. 15

i

Ubi. sͣ