XI

doceat vulnus fuiſſe. Aut ſi velit videre feneſtram: vt ꝑ feneſtraꝫ videat tranſeūtes. Omnes iſte atqꝫ alie tales volūtates: ſuos ꝓprios fines habent qui referūtur ad finem illiusvolūtatis qua volumus beate viuere: ⁊ ad eāꝑuenire vitam que non referat̉ ad aliud: ſedamanti ꝑ ſeip̄am ſufficiat Uolūtas ergo vidēdi finem habet viſionē ⁊ volūtas hanc rem videndi: finē habet huius rei viſionē. Uolūtasitaqꝫ vidēdi cicatricē: finē ſuū expetit: hoc eſtviſionē cicatricis: ⁊ ad eā vltra nō ꝑtinet. Uoluntas em̄ ꝓbandi vulnus fuiſſe alia volūtaseſt: qͣꝫuis ex illa religet̉: cuiꝰ item finis eſt ꝓbatio vulneris. Et volūtas vidēdi feneſtrā: finēhabet feneſtre viſionē. Altera eſt em̄ q̄ ex iſtanectitur volūtas: ꝑ feneſtram videndi tranſeuntes. cuius item finis eſt viſio tranſeuntium. Recte autē ſunt volūtates omnes ſibimet religate: ſi bona eſt illa quo cuncte referuntur: ſi aūt praua eſt: praue ſunt oēs. At iōrectarū voluntatū cōnexio iter eſt quoddaꝫaſcendentium ad beatitudinē: qd̓ certis ve5 lut paſſibus agitur. Prauaꝝ aūt atqꝫ diſtortarū voluntatū implicatio: vinculū eſt qͥ alligabitur qui hoc agit: vt ꝓijciatur ī tenebras exteriores. Beati gͦ qui factis ⁊ moribus cātantcāticū graduū: ⁊ ve his qͥ trahūt peccata: ſic̄teſtem longam. Sic eſt autem requies voluntatis quē dicimus finem: ſi adhuc refert̉ ad aliud: quēadmodū poſſumus dicere requiempedis eſſe in ambulando: cū ponit̉ vn̄ aliꝰ imitatur: quo paſſibus ꝑgitur. Si aūt aliquid itaplacet vt in eo cū aliqua delectatione voluntas acquieſcat: nondū eſt tamen quo illd̓ tenditur: ſed ⁊ hoc refertur ad aliud vt deputet̉:non tanqͣꝫ patria ciuis: ſed tanqͣꝫ refectio: veletiam manſio viatoris.De ea trinitace que iam non ex corꝑe neqꝫex corꝑis ſenſu: ſed de memoria naſcitur cogitantis.Capitulum. VII.Am vero in alia trinitate interiorequidem qͣꝫ eſt iſta in ſenſibilibꝰ ⁊ ſenſibus: ſed tn̄ que inde concepta ē: cūiam nō ex corꝑe ſenſus corꝑis: ſed ex memoria formatur acies animi: cuꝫ in ip̄a memoriaſpecies inheſerit corꝑis qd̓ forinſecus ſenſimus: illam ſpēm que in memoria eſt quaſi parentem dicimus eius que ſit in phantaſia cōgitantis. Erat em̄ in memoria ⁊ priuſqͣꝫ cogitaretur a nobis ſicut erat corpus in loco ⁊ priuſqͣꝫ ſentiret̉ vt viſio fieret. Sed cum corpuscogitatur ex illa quā memoria tenet exprimit̉in acie cogitantis: ⁊ reminiſcendo formaturca ſpecies: que quaſi proles eſt eius quā me-

moria tenet. Sed neqꝫ illa vera parens: neqꝫiſta vera ꝓles ē. Acies quippe animi que formatur ex memoria cum recordando aliquidcogitamus: non ex ea ſpecie procedit quammeminimus viſam: quandoquidem eoꝝ meminiſſe non poſſemus niſi vidiſſemus. Aciesautem animi que reminiſcendo format̉: eratetiaꝫ priuſqͣꝫ corpus quod meminimus videremus quantomagis priuſqͣꝫ id memorie mādaremus. Ꝙqͣꝫ itaqꝫ forma que ſit in acie recordantis: ex ea fiet que ineſt memorie: ipſatamen acies non inde exiſtit: ſed erat an̄ iſtā.Cōſequēs aūt ē vt ſi n̄ ē illa vera parens: neciſta ꝟa ſit ꝓles. Sꝫ ⁊ illa qͣſi parēs: ⁊ iſta qͣſi ꝓles aliquid inſinuat. Un̄ interiora atqꝫ veriora exercitatiꝰ certiuſqꝫ videātur. Difficiliꝰiam plane diſcernitur: vtrum voluntas q̄ memorie cōpulat viſionem: non ſit alicuius eoꝝſiue parens ſiue proles: ⁊ hāc diſcretionis difficultatem facit eiuſdem nature atqꝫ ſubſtantie parilitas ⁊ equalitas. Neqꝫ enim ſicut foris facile diſcernebatur formatus ſenſus a ſēſibili corpore: ⁊ volūtas ab vtroqꝫ propter nature diuerſitatem que ineſt ab inuicem omnibus tribus: d̓ qua ſatis ſupra diſſeruimus ita⁊ hic poteſt Ꝙeuis em̄ hec trinitas d̓ qua nūcqueritur forinſecus inuēta eſt animo: intustamen agitur: ⁊ non eſt quicqͣꝫ eius preter ipſius animi naturam. Quo igitur pacto demōſtrari poteſt voluntatem: nec quaſi parenteꝫnec quaſi prolem eſſe: ſiue corporee ſimilitudinis que memoria continetur: ſiue eius queinde cum recordamur exprimitur: quandovtrūqꝫ incogitādo ita copulat: vt tanqͣꝫ vnuꝫſingulariter appareat. ⁊ diſcerni niſi ratione n̄poſſit? Atqꝫ illud primum videndum eſt: noneſſe poſſe voluntatem reminiſcendi: niſi vl̓ totum: vel aliquid rei eius quam reminiſci volumus: in penetralibus memorie teneamusQuod em̄ omni modo ⁊ omni ex parte oblitifuerimus: nec reminiſcendi voluntas exoritur: qm̄ quicquid recordari volumus: recordati iam ſumus in memoria nr̄a eſſe vel fuiſſe¶Uerbi gr̄a) Si recordari volo quid heri cenauerim: aut recordatus iā ſum cenaſſe me:aūt ſi ⁊ hoc nondū certe circa ipſum tp̄s aliqͥdrecordatꝰ ſum: ſi nihil aliud ip̄m ſalteꝫ heſternum dic̄ ⁊ eius eam ꝑtem qua cenari ſolet: etquid ſit cenare. Nam ſi nihil tale aliqͥd recordatus eſſem quid heri cenauerim: recordarivelle non poſſem. Un̄ intelligi pōt voluntatēreminiſcendi ab his quidem rebꝰ q̄ memoriacōtinent̉ ꝓcedere: adiunctis ſimul eis que inde per recordationem cernendo exprimunt̉:

h 4

Prou̓. 5.Hat. g.

ſa. c.