Liber

ad memoriā vt fiat: ⁊ hic quedā vnitas ex tribus nō iaꝫ nature diuerſitate diſcretis. ſꝫ vnius eiuſdēqꝫ ſubſtātie: qꝛ hoc totū intus eſt: ettotū vnꝰ animus. Sicut aūt cum forma ⁊ ſpecies corꝑis interierit: non pōt ad eā volūtasſenſum reuocare cernētis. Ita cū imago quāmemoria gerit obliuione deleta eſt: nō erit qͦanimi aciē formandā voluntas recordandoretorqueat.De cogitationibꝰ innoxijs ⁊ de his que abacie recordatōis ābigende ſunt. Ca. VEd qꝛ p̄ualet animꝰ non ſolū oblitaverūetiā non ſenſa nec exꝑta ꝯfingere ea que nō exciderūt augendo:minuēdo: cōmutādo: ⁊ ꝓ arbitrio cōponēdoſepe imaginat̉ quaſi ita aliqͥd ſit: qd̓ aūt ſcit: n̄ita eſſe: aut neſcit ita eſſe. In quo genere cauendū eſt: ne aut mentiat̉ vt decipiat aut opinet̉ vt decipiat̉. Quibꝰ duobꝰ malis euitatisnihil ei obſūt imaginata phātaſmata: ſic̄ nihilobſūt exꝑta ſenſibilia: ⁊ retēta mēorit̓: ſi neqꝫcupide appetant̉ ſi iuuāt: neqꝫ turpit̓ fugiant̉:ſi offendūt. Cū aūt in his volūtas relictis melioribꝰ auida volūtat̉ īmd̓a fit: atqꝫ ita ⁊ cū aſſūt ꝑnicioſe: ⁊ cū abſūt ꝑnicioſiꝰ cogitāt̉. Male itaqꝫ viuit̉: ⁊ d̓formit̉ ẜm trinitatē hoīs exteriorꝭ qꝛ ⁊ illā trinitatē: q̄ lꝫ īteriꝰ imagīet̉: exteriora tn̄ imaginat̉ ſenſibiliū corꝑaliū q̄ vtēdoꝝ cauſa peꝑit. Nullus em̄ eis vti poſſet etiam bene: niſi ſenſaꝝ reꝝ imagines memoriatenerent̉. Et niſi ꝑs maxima volūtatis in fuperioribꝰ atqꝫ interioribꝰ habitet: eaqꝫ ip̄a q̄cōmodat̉ ſiue foris corꝑibꝰ: ſiue intꝰ imaginibus eoꝝ: niſi qͥcqͥd in eis capit ad meliorē veriorēqꝫ vitā referat: atqꝫ in eo fine cuiꝰ intuituhͦ agēda iudicat acqͥeſcat quid aliud facimusniſi qd̓ nos apl̓s facere ꝓhibet dicēs: Noliteꝯformari huic ſecl̓o: quapropter nō ē iſta trinitas imago dei. Ex vltima qͥppe .i. corꝑea creatura qua ſuꝑior eſt aīa: in ip̄a aīa fit ꝑſenſuꝫcorporis: nec tamē eſt oīno diſſimilis. Quidem̄ non ꝓ ſuo genere ac pro ſuo modulo ha)bet ſimilitudinem dei: quando quidem deusfecit oīa bona valde: nō ob aliud niſi quia ipſe ſumme bonus eſt. Inquantuꝫ ergo bonūeſt quicquid eſt intantum ſcꝫ qͣꝫuis longe diſtantem: habet tamen nonnullam ſimilitudinem ſummi boni: ⁊ ſi naturalem vtiqꝫ rectā ⁊ordinatā: ſi aūt vitioſam: vtiqꝫ turpem atqꝫ ꝑuerſam. Nam ⁊ anime in ipſis peccatis ſuis:non niſi quandam ſimilitudinem dei: ſuperba ⁊ prepoſtera ⁊ (vt ita dicam) ſeruili libertate ſectantur. Ita nec primis parentibꝰ noſtris perſuaderi peccatum poſſet: niſi dicere-

tur. Eritis ſicut dij Non ſane oē quod in creaturis aliquo modo ſimile eſt deo: etiam eiusimago dicenda eſt: ſed illa ſola: qua ſuperioripſe ſolus eſt. Ea quippe de illo prorſus exprimitur inter quam ⁊ ipſuꝫ nulla interiecta natura eſt. Uiſionis igitur illius: id eſt forme q̄ſit in ſenſu cernentis quaſi parens eſt forma corporis ex qua fit. Sed parens illa nō vera: vnde nec iſta vera proles eſt. Neqꝫ enimomnino inde gignitur: quoniam aliud adhibetur corpori: vt ex illo formetur. id ē ſenſusvidentis. Quocirca id amare: alienari ē. Itaqꝫ voluntas que vtrunqꝫ coniungit quaſi parentem ⁊ quaſi prolem: magis ſpiritalis eſt qͣꝫvtrūlibet illorum. Naꝫ corpus illud quod cernitur omnino ſpiritale non eſt. Uiſio ꝟo q̄ fitin ſenſu habꝫ admixtū aliquid ſpiritale: quiaſine anima fieri non pōt. Sed nō totū ita eſt:qm̄ ille qui formatur corporis ſenſus eſt. Uoluntas vero q̄ vtrunqꝫ cōiungit: magis vt dixi ſpiritalis agnoſcit̉: ⁊ ideo tanqͣꝫ perſonamſpiritus inſinuare incipit in illa trinitate. Sꝫmagis pertinet ad ſenſuꝫ formatū qͣꝫ ad illudcorpus vnde format̉. Senſus enim animantis ⁊ voluntas anime eſt: non lapidis: aut alicuius corporis qd̓ videtur. Non ergo ab illoquaſi parente ꝓcedit. Sed nec ab iſta quaſiꝓle: hoc eſt viſiōe ac forma q̄ in ſenſu eſt. Prius em̄ qͣꝫ viſio fieret: iam erat voluntas: queformandū ſenſum cernendo corꝑi admouit:ſed nōdū erat placituꝫ. Quō em̄ placeret qd̓nondū erat viſum? Placitū aūt quieta volūtas eſt. Ideoqꝫ nec quaſi prolem viſionis poſſumus dicere voluntatem: quia erat ante viſionem: nec quaſi parentem: qꝛ non ex volūtate. ſꝫ ex viſo corꝑe formata ⁊ expreſſa eſt: finem fortaſſe voluntatis ⁊ requiē poſſumꝰ recte dicere viſionem: ad hoc dūtaxat vnū .ſ. videndū corpus. Neqꝫ em̄ ꝓpterea nihil aliudvolet: qꝛ videt̉ aliquid qd̓ volebat.De fine volūtatis qͦ cognoſcit̉ ſi recta anpraua cupiamus.Capitulum. VI.On itaqꝫ omnino ipſa voluntas honminis cuius finis non eſt niſi beatitudo: ſꝫ ad hoc vnū iteꝝ .ſ. ſubiectuꝫvolūtas vidēdi finem non habet niſi viſionē:ſiue id referat ad aliud: ſiue nō referat. Si em̄nō refert ad aliud viſionē ſed tantum voluitvt videret: non eſt diſputandū quō on̄dat̉ finem voluntatis eſſe viſioneꝫ manifeſtum eſtem̄. Si aūt refert ad aliud: vult vtiqꝫ aliud:nec iam videndi voluntas erit. Aut ſi videndi: non hoc videndi ſcilicet ſubiectū ſed aliudtanqͣꝫ ſi velit quiſqꝫ videre cicatricē: vt inde

Roꝝ. 12

Ecc̄i. 39

Gen̄. 3.