Liber

in longinqua eā ꝓgreſſam nō deſeruit. ⁊ credit ad eundē finē: niſi ſeip̄am cognouerit ſe ꝑuenire nō poſſe. Ita dū illud amat hoc q̄rit. ⁊notū amat illud ꝓpter qd̓ querit ignotū. Sꝫcur memoria beatitudinis ſue potuit ⁊ memoria ſui cū ea perdurare non potuit. vt tam ſenoſſet que vult ꝑuenire. qͣꝫ nouit illud qͦ vultꝑuenire. An cū ſe noſſe amat. nō ſe quā nondum nouit. ſed ip̄m noſſe amat: acerbiuſqꝫ tolerat ſeip̄am deeſſe ſcientie ſue. qua vult cuncta comp̄hendere. Nouit aūt quid ſit noſſe: ⁊dum hoc amat qd̓ nouit etiam ſe cupit noſſe.Ubi ergo noſſe ſuū nouit ſi ſe non nouit. namnouit qd̓ alia nouerit. ſe aūt nō nouerit. hincem̄ nouit: ⁊ quid ſit noſſe. Quo pacto igiturſe aliquid ſcientē ſcit: que ſeip̄am neſcit. neqꝫem̄ alterā mentē ſcientem ſcit ſꝫ ſeip̄am. Scitigitur ſeip̄am. Deinde cū ſe querit vt noueritquerentē ſe iā nouit. Iā ſe ergo nouit. Quapropter non pōt oīno neſcire ſe. Que dum ſeneſcientē ſcit: ſe vtiqꝫ ſcit. Si aūt ſe neſcientēneſciat. nō ſe querit vt ſciat: Quapropter eoip̄o quo ſe querit. magis ſe ſibi notā qͣꝫ ignotāeſſe cōuincit̉. Nouit em̄ ſe querentē atqꝫ neſcientē: dū ſe querit vt nouerit. Quid ergo dicemus. An qd̓ ex ꝑte ſe nouit: ex ꝑte non nouitSed abſurdū eſt dicere: nō eam totā ſcire qd̓ſcit. Non dico totū ſcit: ſꝫ qd̓ ſcit: tora ſcit. Cūitaqꝫ aliquid de ſe ſcit: qd̓ niſi tota nō pōt. totāſe ſcit. Scit aūt ſe aliqͥd ſcientē. nec pōt quicqͣꝫſcire niſi tota. Scit ſe igitur totaꝫ. Deinde qͥdeius ei tam notū eſt qͣꝫ ſe viuere.De proprijs mentis que non poteſt ignorare.Capitulum. IIII.On pōt aūt ⁊ mens eſſe ⁊ nō viuereqn̄ habet etiā amplius vt intelligatnNam ⁊ anime beſtiarum viuunt: ſednon intelligunt. Sicut ergo mens tota menseſt. ſic tota viuit. Nouit aūt viuere. ſe. Totamſe igitur nouit. Poſtremo cū ſe noſſe mens q̄rit: mentē ſe eſſe iā nouit. alioquin vtrū ſe querat ignorat: ⁊ aliud ꝓ alio forſitan querat. Fieri em̄ pōt vt ip̄a nō ſit mens. atqꝫ ita dum mētem noſſe querit: non ſeip̄am querat. Quaproprer qm̄ cum querit mens quid ſit mens.nouit qd̓ ſe querat. ꝓfecto nouit quod ipſa ſitmens: porro ſi hoc in ſe nouit quod mens eſt.⁊ tota mens eſt. totam ſe nouit: Sed ecce nōſe nouerit eſſe mētem: cum aūt ſe querit. hoctantūmodo nouerit quod ſe querat. Poteſtem̄ etiam ſic aliud ꝓ alio querere. ſi hoc neſcitvt autē non querat aliud pro alio. ꝓculdubionouit quid querat. At ſi nouit quid querat: ⁊ſe ip̄am querit. ſeip̄m vtiqꝫ nouit. Quid ergo

adhuc q̄rit: ꝙ ſi ex ꝑte ſe nouit: ex parte āt adhūc q̄rit: non ſeip̄am: ſed ꝑtē ſuā querit? Cumem̄ eaip̄a dicit̉. Deinde qꝛ nouit nōdū ſe a ſeinuentā totā: nouit qͣnta ſit tota. Atqꝫ ita q̄ritqd̓ deeſt. quēadmodū ſolemus q̄rere vt veniat in menteꝫ qd̓ excidit: nec tn̄ penitus excidit: qꝛ pōt recognoſci cū venerit hoc eē qd̓ q̄rebat̉. Sed quo mens veniat in mentē quaſipoſſit mens in mente non eſſe: hūc accedit qꝛſi parte inuēta nō ſe totā querit. tn̄ tota ſe q̄ritTota ergo ſibi p̄ſto eſt: ⁊ quid adhuc querat̉non eſt: hoc em̄ de eſt quod querit̉: nō illa quequerit. Eum itaqꝫ tota ſe querit nihil eius deeſt. Aut ſi non tota ſe querit. ſed pars que inuenta eſt. querit partem que non dum inuenta eſt. Non ſe gͦ mens q̄rit cuius ſe nulla parsquerit: pars em̄ que inuenta eſt: nō ſe querit.pars autem que nondum inuenta eſt: nec ipſa ſe querit: quoniam ab ea que iam inuentaeſt parte non queritur. Quocirca quia nec tota ſe mens querit: nec pars eius vlla ſe queritſe mens omnino nō querit.In quo mens noſſe ſe debeat: ⁊ a quibꝰ abſtinere ne eis quaſi proprijs delectetur atqꝫ īſe minus nouerit.Ca. V.Aquid ergo ei p̄ceptum eſt: vt ſeip̄aꝫVcognoſcat: credo vt ſeip̄m cogitet: ⁊ẜm naturā ſuam viuat: id ē vt ẜm naͣturā ſuam ordinati appetat: ſub eo ſcꝫ cui ſubdenda eſt: ſupra ea quibꝰ p̄ponēda eſt: ſub illoa quo regidebet: ſupra ea que regere debet.Multa em̄ ꝑ cupiditatē prauā tanqͣꝫ ſui ſit oblita: ſic agit. Uidet em̄ q̄dā intrinſecus pulcra: in preſtantoiri natura que deus eſt Et cūinſtare debeat vt eis fruat̉: volens ea ſibi tribuere: ⁊ non ex illo: ſimilis illius: ſed ex ſeipſaeſſe quod ille eſt: auertitur ab eo: moueturqꝫ⁊ labitur in minus ⁊ minus: quod putat̉ amplius ⁊ amplius: quia nec ipſa ſibi: nec ei quicqͣꝫ ſufficit recedenti ab illo qui ſolus ſufficit.Ideoqꝫ per egeſtatem ac difficultatem ſit nimis intenta in actiones ſuas: ⁊ inquietas delectationes quas per eas colligit: atqꝫ ita cupiditati acquirendi noticias ex his que forisſunt: quorum cognitum genus amat: ⁊ ſentitamitti poſſe: niſi impenſa cura tenet teneantur perditqꝫ ſecuritatem: tantoqꝫ ſeipſam minus cogitat? quātomagis ſecura eſt: ꝙ ſe nonpoſſit amittere. Ita cum aliud ſit nō ſe noſſe:aliud nō ſe cogitare. Neqꝫ em̄ multaꝝ doctrinaꝝ peritū: ignorare grāmaticā dicimus. cūeā nō cogitat: qꝛ de medicina arte tunc cogitat. Cū ergo aliud ſit nō ſe noſſe: ⁊ aliud ſe cogitare: tanta vis eſt amoris. vt ea que cum