Liber

Incipiunt capitula libri ſeptimi.Utrum quicquid de deo non relatiue:jſed ad ſeip̄m recte dicitur: cuilibet ꝑſone in trinitate cōueniat.Ea q̄ patris ⁊ filij eſſentiā ſignificant nōeſſe relatiua: qꝛ qͥcquid ad ſe: nō adaliqͥd dicunt̉ ſimul ambo ſunt.iijDe ſapīa a deo genita vel creata.Quid vel a grecis vel latinis neceſſe fuiiijerit dici de ineffabili trinitateDe ſubſtantia ⁊ eſſentia.vjDe tribus ꝑſonis vnius eſſentie.Aurelij Auguſtini liber ſeptimus incipit.Utrū qͥcqͥd de deo nō relatiue: ſꝫ ad ſeip̄mrecte d̓r cuilibet ꝑſone in trinitate ꝯueniat.Capitulum. I.Am nūc queramus diligētiusqͣꝫtum dat deus qd̓ paulo antediſtulimꝰ. Utrū ⁊ ſingl̓a queqꝫin trinitate ꝑſona poſſit ⁊ ꝑ ſeip̄am nō cū ceteris duabꝰ dicideus: aut magnus: aut ſapiēs:Faut verus: aut omnipotēs: aut iuſtus: ⁊ ſi qͥdaliud dici de deo pōt non relatiue: ſꝫ ad ſeip̄mAn ꝟo nō dicant̉ iſta: niſi cū trinitas intelligit̉ij hoc em̄ qōem facit: qꝛ ſcriptū eſt: xp̄m dei virtutē ⁊ dei ſapīam: vtrū ita ſit pr̄ ſapīe atqꝫ virtutis ſue: vt hac ſapīa ſapiēs ſit quā genuit: ethac ꝟtute potens quā genuit: ⁊ qꝛ ſꝑ potens⁊ ſapiēs: ſꝑ genuit ꝟtutē ⁊ ſapīam. Dixeramꝰem̄ ſi ita eſt: cur nō ⁊ magnitudinis ſue paterſit qͣ magnꝰ eſt: ⁊ bonitatꝭ qͣ bonꝰ eſt: ⁊ iuſticieqͣ iuſtus: ⁊ alia ſi qͣ ſunt. Aut ſi hec oīa pluribꝰvocabulis in eadē ſapīa ⁊ ꝟtute intelligunturvt eadē ſit magnitudo q̄ virtus: ea bonitas q̄ſapīa: ⁊ ea rurſus ſapīa q̄ ꝟtus: ſicut iaꝫ tractauimus: meminerimꝰ cū aliqͥd hoꝝ noīo ſic accipiendū eſſe: ac ſi oīa cōmemorē. Querit̉ gͦan̄ pr̄ etiā ſingulus ſit ſapiēs: atqꝫ ip̄a ſibi ipſeſapīa: an ita ſit ſapiēs quō dicēs. Uerbo eī qd̓genuit dicēs ē: nō ꝟbo qd̓ ꝓfert̉ ⁊ ſonat ⁊ tranſit: ſꝫ ꝟbo qd̓ erat apud deū: ⁊ deus erat verbū⁊ oīa ꝑ ip̄m facta ſunt: ꝟbo eqͣli ſibi qͦ ſꝑ atqꝫ incōmutabiliter dicit ſeip̄m. Nō eſt em̄ ip̄e ꝟbūſicut nec filius nec imago. Dicēs aūt exceptꝭillis tꝑalibꝰ vocibus ꝟbi dei: q̄ in creatura fiūtnā ſonāt ⁊ trāſeūt. Dicēs gͦ illo coeterno ꝟbonō ſingulus intelligit̉: ſꝫ cū ip̄o ꝟbo ſine qͦ noneſt vtiqꝫ dicēs. Ita ne ⁊ ſapiens ſicut dicēs: vtita ſit ſapīa ſic̄ verbū: ⁊ hͦ ſit ꝟbū eſſe qd̓ eſt eſſeſapīam: hͦ etiam eſſe ꝟtutem: vt ꝟtus ⁊ ſapīa ⁊ꝟbū idem ſit: ⁊ relatiue dicat̉: ſicut filiꝰ ⁊ imago atqꝫ ille nō ſingulus potēs vel ſapiēs: ſꝫ cuꝫip̄a ꝟtute ⁊ ſapīa quā genuit: ſic ut nō ſingu-

dicens: ſed eo verbo ⁊ cum eo verbo quod genuit: atqꝫ ita magnus ea ⁊ cum ea magnitudine quam genuit Et ſic non alio magnus: aliodeus: ſed eo magnus quo deus: quia non aliud illi eſt magnum eſſe: aliud deum eſſe: conquens eſt: vt nec deus ſingulus: ſꝫ ea ⁊ cuꝫ eadeitate quam genuit: vt ſic ſit filiꝰ deitas pr̄isſicut ſapientia et virtus patris: ⁊ ſicuti ē verbum ⁊ imago patris Et quia non aliud illi eſteſſe: aliud deum eſſe. ita ſit etiam eſſentia patris filius: ſicuti eſt verbum ⁊ imago eius. Acper hoc etiam excepto eo quod pater eſt: nonſit aliquid pater: niſi quia eſt ei filius: vt nō tātum id quod dicitur pater: qd̓ manifeſtum eſteum non ad ſeip̄m: ſed ad filiū relatiue dici: ⁊ideo patrem qꝛ eſt ei filius: ſed omnino vt ſitqd̓ ad ſeip̄m eſt: ideo ſit qꝛ genuit eſſentiā ſuāSicut em̄ magnus eſt. non niſi ea quam genuit magnitudine: ita et eſt non niſi ea quamgenuit eſſentia: quia non eſt aliud illi eſſe. aliud magnum eſſe. Ita ne igitur pater eſt eſſentie ſue. ſicut pater eſt magnitudinis ſue. Sicut pater virtutis ac ſapientie ſue. eadē quippe eius magnitudo que ꝟtus et eadē eſſentiaq̄ magnitudo. Hec diſputatio nata ē ex eo qd̓ſcriptum eſt chriſtum eſſe dei virtutem et deiſapientiam. Quapropter in eas anguſtiasſermo coartatur. cum ineffabili a fari cupimus: vt aūt dicamus chriſtum nō eſſe dei ꝟtutem ⁊ dei ſapientiam: atqꝫ ita impudēter⁊ impie reſiſtamus apoſtolo: aut chriſtū quidem dei virtutem ⁊ dei ſapientiam eſſe fateamur: ſed eius patrē nō eē patrē virtutis etſapientie ſue: quod non minus impium eſtSic em̄ nec chriſti erit pater: quia xp̄s dei ꝟtus ⁊ dei ſapientia eſt: aut non eſſe patrē virtute ſua potentē: neqꝫ ſapientia ſua ſapientem: qd̓ qͥs audeat dicere: aut aliud in patreintelligi eſſe: aliud ſapientem eē: vt non hocipſo ſit quo ſapiens eſt: quod de anima intelligi ſolet: que alias inſipiēs: alias ſapiens ē:velut natura mutabilis: ⁊ nō ſumme perfecteqꝫ ſimplex: aut patrē nō eſſe aliquid ad ſeipſum: ⁊ nō ſolum quod pater eſt: ſed omninō qd̓ ē: ad filiū relatiue dici. Quō gͦ eiuſdeꝫeēntie filius cuiꝰ pater. qn̄ quidem ad ſeipſum nec eſſentia eſt. nec om̄ino eſt ad ſeip̄mſed etiam eſſe ad filium illi eſt. Item̄ multomagis vnius eiuſdemqꝫ eſſentie. qꝛ vna eadeniqꝫ eēntia pater ⁊ filius. qn̄ quidē patri n̄ad ſeip̄m eſt ip̄m eſſe. ſed ad filiū quā eſſentiam genuit: ⁊ qua eſſentia eſt quicquid eſt.Neuter ergo ad ſe eſt. et vterqꝫ ad inuicemrelatiue dicitur. an pater ſolus. non ſolum

j. Coꝝ

jl̓