Liber
rū nihil ſit niſi volūtate dei: ſꝫ pleriſqꝫ nō apparet. Itaqꝫ licuit vanitati philoſophoꝝ etiācauẜ alijs ea tribuere: vel ꝟis vel proximis:cū oīno videre nō poſſent: ſuꝑiorē ceterꝭ omnibꝰ cām .i. volūtatē dei: vel falſis: ⁊ ne ab ipſa quidē p̄ veſtigatiōe corꝑaliū reꝝ atqꝫ motionū: ſed a ſua ſuſpitiōe ⁊ errore ꝓlatis. Dicāſi potero quiddā: exēpli gr̄a: quo hec aꝑtiora ſint. Eſt certe in corꝑe hūano q̄dā molescarnis: ⁊ forme ſpēs ⁊ ordo: diſtinctioqꝫ mēbroꝝ: ⁊ tꝑatio valitudinis: hͦ corꝑꝰ inſpirataaīa regit: eadēqꝫ rōnalis: ⁊ ideo qͣꝫuis mutabilis: tn̄ que poſſit illiꝰ incōmutabilis ſapīe ꝑticeps eē: vt ſit ꝑticipatio eiꝰ in idip̄m: ſicut inpſalmo ſcpͥtū ē: de oībꝰ ſanctis: ex quibꝰ tanquā lapidibꝰ viuis edificat̉ illa hierl̓m mr̄ noi ſtra eterna in celis. Ita em̄ canit̉. Hieruſalēque edificat̉ vt ciuitas: cuiꝰ ꝑticipatio eiꝰ inidip̄m. Idip̄m quippe hͦ loco: illud ſūmū et incōmutabile bonū intelligit̉: qd̓ deꝰ ē: atqꝫ ſapientia volūtaſqꝫ ip̄ius. Cui cantat̉ alio locoMutabis ea ⁊ mutabunt̉: tu ꝟo idē ip̄e es.Exemplū quo on̄dit̉ omnes cauſas actionū rōnabiliū a ſūma dei volūtate deſcendeCapl̓m. IIIre.Onſtituamꝰ ergo aīo talē ſapientē:c cuiꝰ aīa rōnalis iā ſit ꝑticeps incommutabilis eterneqꝫ veritatis: quād̓om̄ibus ſuis actiōibꝰ cōſulat: nec aliqͥd oīnofaciat: qd̓ nō in ea cognouerit eē faciendū vtei ſubditus eiqꝫ obtꝑans recte faciat. Iſte ſicōſulta ſūma rōne diuine iuſticie quā ī ſecreto audiret aure cordis ſui: eaqꝫ ſibi iubēte inaliquo officio miſericordie corpꝰ labore fatigaret: egritudinemqꝫ cōtraheret: cōſultiſqꝫmedicis: ab alio diceret̉ cām morbi eē corporis ſiccitatē: ab alio aūt humoris īmoderationē: vnus eoꝝ verā cām diceret alter erraretvterqꝫ tn̄ d̓ ꝓximis cauſis .i. corꝑalibꝰ ꝓnunciaret. At ſi illiꝰ ſiccitatis cauſa q̄reret̉: ⁊ īueniret̉ volūtariꝰ labor: iā vētū eēt ad ſuꝑiorēcām: q̄ ab aīa ꝓficiſceret̉ ad afficiendū corpꝰqd̓ regit: ſꝫ nec ip̄a pͥma eēt. Illa em̄ ꝓculdubio ſuꝑior erat in ip̄a incōmutabili ſapīa: cuihomīs ſapiētis aīa in caritate ſeruiēs: ⁊ ineffabiliter iubēti obediēs: volūtariū laborē ſuſceperat: ita nō uiſi dei volūtas cā pͥma illiusegritudinis veraciſſime reꝑiret̉. Iā ꝟo ſi ī labore officioſo ⁊ pio adhibuiſſet ille ſapiēs miniſtros collaborantes ſecū in oꝑe bono: nectn̄ eadē volūtate d̓o ẜuiētes: ſꝫ ad carnaliū cupiditatū ſuaꝝ mercedē ꝑuenire cupiētes: vl̓incōmoda carnalia deuitantes Adhibuiſſetctiā iumēta ſi hoc exigeret illiꝰ oꝑis implēdi
ꝓcuratio: que vtiqꝫ iumēta irratōnalia eēniaīantia: nec ideo mouerēt membra ſub ſarcinis: ꝙ aliqͥd de illo bono oꝑe cogitarēt: ſꝫna.turali appetitu ſue voluptatis ⁊ deuitationemoleſtie. Poſtremo adhibuiſſet etiā ip̄a corporea om̄i ſēſu carētia: q̄ illi oꝑi eēt neceſſaria: frumentum ſcꝫ vinū: ⁊ oleū: veſtē: nūmūcodicē: ⁊ ſi qua hmōi. In his certe oībꝰ in illo oꝑe ꝟſantibꝰ corꝑibus: ſiue aīatis: ſiue innimatis: q̄cūqꝫ mouerent̉: attererent̉: reꝑararent̉: exterminarent̉: reformarēt̉: alio atqꝫ alio mō locis ⁊ tꝑibus affecta mutarent̉:nō alia eēt iſtoꝝ oīm viſibiliū ⁊ mutabiliū factoꝝ cā: niſi illa inuiſibilis ⁊ incōmutabil̓ volūtas dei ꝑ aīam iuſtā: ſicut ſedē ſapīe cūctisvtēs: ⁊ malis rōnalibꝰ ⁊ irrōnalibꝰ animis: ⁊poſtremo corꝑibꝰ: ſiue que illis inſpirarēt̉ etaīarent̉ ſiue oī ſēſu carētibꝰ: cū pͥmitꝰ vteret̉ip̄a bona aīa ⁊ ſctā: quā ſibi ad piū ⁊ fligioſūobſequiū ſubdidiſſet. Ꝙ gͦ de vno ſapiēte qͣꝫuis adhuc mortale corpꝰ geſtāte: qͣꝫuis ex ꝑte vidēte poſuimꝰ: exēpli gr̄a: hoc de aliqͣ domo vbi aliquoꝝ taliū ſocietas ē: hoc de ciuitate: vel etiā d̓ orbe terraꝝ licet cogitare: ſi penes ſapiētes ſancteqꝫ ac ꝑfecte deo ſubditosſit pͥncipatꝰ ⁊ regimē rerū humanaꝝ.De ꝓuidētia dei qua ſubiectioni ſanctoꝝpreſidet angelorū.Ca. IIIIEd hoc qꝛ nōdū ē. Oꝑtet em̄ nos inhac ꝑegrinatiōe pͥus mortaliter exerceri: ⁊ ꝑ vires manſuetudinis ⁊ patiētie in flagellis erudiri: vt illā ip̄am ſuꝑnaꝫatqꝫ celeſtē vnde ꝑegrinamur patriā cogitemus. Illic em̄ dei volūtas: qͥ facit angelos ſuos ſpūs: et miniſtros ſuos ignē flagrantē: inſpiritibꝰ ſūma pace atqꝫ amicitia copulatis:et in vnā voluntatē quodā ſpiritali caritatisigne cōflatis: tanqͣꝫ in excelſa ⁊ ſctā ⁊ ſecretaſede p̄ſidēs: velut in domo ſua: ⁊ in tēplo ſuoInde ſe qͥbuſdā ordinatiſſimis creature motibꝰ: pͥmo ſpiritalibꝰ: deinde corꝑalibꝰ ꝑ cuncta diffundit: ⁊ vtitur oībus ad incōmutabile arbitriū ſnīe ſue: ſiue incorporeis: ſiue corporeis rebꝰ: ſiue rōnalibꝰ: ſine irrōnalibꝰ: ſpiritibꝰ: ſiue bonis ꝑ eius gr̄am: ſiue malis ꝑ ꝓpriā voluntatē. Sꝫ quēadmodū corꝑa craſſiora ⁊ inferiora ꝑ ſubtiliora ⁊ potētiora qͥdamordine regunt̉: ita oīa corꝑa ꝑ ſpūm vite. Etſpūs vite irrōnal̓ ꝑ ſpm̄ vite rōnalē: ⁊ ſpūs vite rōnalis deſertor atqꝫ pctōr ꝑ ſpūm vite rationalē piū ⁊ iuſtū: ⁊ ille ꝑ ip̄m deū: ac ſic vniuerſa creatura ꝑ creatorē ſuum: ex quo: et ꝑquē: ⁊ in quo etiā ꝯdita ⁊ inſtitutaē̓: ac ꝑ hocvolūtas dei ē: pͥma ⁊ ſūma cā oīm corꝑalium
Psͣ. 101
ii
Fō. c3