Druckschrift 
Augustinus de Trinitate
Einzelbild herunterladen
 

Liber

nihil ſit niſi volūtate dei: ſꝫ pleriſqꝫ apparet. Itaqꝫ licuit vanitati philoſophoꝝ etiācauẜ alijs ea tribuere: vel ꝟis vel proximis: oīno videre poſſent: ſuꝑiorē ceterꝭ omnibꝰ cām .i. volūtatē dei: vel falſis: ne ab ipſa quidē veſtigatiōe corꝑaliū reꝝ atqꝫ motionū: ſed a ſua ſuſpitiōe errore ꝓlatis. Dicāſi potero quiddā: exēpli gr̄a: quo hec aꝑtiora ſint. Eſt certe in corꝑe hūano q̄dā molescarnis: forme ſpēs ordo: diſtinctioqꝫbroꝝ: tꝑatio valitudinis: corꝑꝰ inſpirataaīa regit: eadēqꝫ rōnalis: ideo qͣꝫuis mutabilis: tn̄ que poſſit illiꝰ incōmutabilis ſapīeticeps: vt ſit ꝑticipatio eiꝰ in idip̄m: ſicut inpſalmo ſcpͥtū ē: de oībꝰ ſanctis: ex quibꝰ tanquā lapidibꝰ viuis edificat̉ illa hierl̓m mr̄ noi ſtra eterna in celis. Ita em̄ canit̉. Hieruſalēque edificat̉ vt ciuitas: cuiꝰ ꝑticipatio eiꝰ inidip̄m. Idip̄m quippe loco: illud ſūmū et incōmutabile bonū intelligit̉: qd̓ deꝰ ē: atqꝫ ſapientia volūtaſqꝫ ip̄ius. Cui cantat̉ alio locoMutabis ea mutabunt̉: tu ꝟo idē ip̄e es.Exemplū quo on̄dit̉ omnes cauſas actio rōnabiliū a ſūma dei volūtate deſcendeCapl̓m. IIIre.Onſtituamꝰ ergo aīo talē ſapientē:c cuiꝰ aīa rōnalis ſit ꝑticeps incommutabilis eterneqꝫ veritatis: quād̓om̄ibus ſuis actiōibꝰ cōſulat: nec aliqͥd oīnofaciat: qd̓ in ea cognouerit faciendū vtei ſubditus eiqꝫ obtꝑans recte faciat. Iſte ſicōſulta ſūma rōne diuine iuſticie quā ī ſecreto audiret aure cordis ſui: eaqꝫ ſibi iubēte inaliquo officio miſericordie corpꝰ labore fatigaret: egritudinemqꝫ cōtraheret: cōſultiſqꝫmedicis: ab alio diceret̉ cām morbi corporis ſiccitatē: ab alio aūt humoris īmoderatio: vnus eoꝝ verā cām diceret alter erraretvterqꝫ tn̄ ꝓximis cauſis .i. corꝑalibꝰ ꝓnunciaret. At ſi illiꝰ ſiccitatis cauſa q̄reret̉: īueniret̉ volūtariꝰ labor: vētū eēt ad ſuꝑiorēcām: ab aīa ꝓficiſceret̉ ad afficiendū corpꝰqd̓ regit: ſꝫ nec ip̄a pͥma eēt. Illa em̄ ꝓculdubio ſuꝑior erat in ip̄a incōmutabili ſapīa: cuihomīs ſapiētis aīa in caritate ſeruiēs: ineffabiliter iubēti obediēs: volūtariū laborē ſuſceperat: ita uiſi dei volūtas pͥma illiusegritudinis veraciſſime reꝑiret̉. ꝟo ſi ī labore officioſo pio adhibuiſſet ille ſapiēs miniſtros collaborantes ſecū in oꝑe bono: nectn̄ eadē volūtate d̓o ẜuiētes: ſꝫ ad carnaliū cupiditatū ſuaꝝ mercedē ꝑuenire cupiētes: vl̓incōmoda carnalia deuitantes Adhibuiſſetctiā iumēta ſi hoc exigeret illiꝰ oꝑis implēdi

ꝓcuratio: que vtiqꝫ iumēta irratōnalia eēniaīantia: nec ideo mouerēt membra ſub ſarcinis: aliqͥd de illo bono oꝑe cogitarēt: ſꝫna.turali appetitu ſue voluptatis deuitationemoleſtie. Poſtremo adhibuiſſet etiā ip̄a corporea om̄i ſēſu carētia: illi oꝑi eēt neceſſaria: frumentum ſcꝫ vinū: oleū: veſtē: nūmūcodicē: ſi qua hmōi. In his certe oībꝰ in illo oꝑe ꝟſantibꝰ corꝑibus: ſiue aīatis: ſiue innimatis: q̄cūqꝫ mouerent̉: attererent̉: reꝑararent̉: exterminarent̉: reformarēt̉: alio atqꝫ alio locis tꝑibus affecta mutarent̉: alia eēt iſtoꝝ oīm viſibiliū mutabiliū factoꝝ: niſi illa inuiſibilis incōmutabil̓ volūtas dei aīam iuſtā: ſicut ſedē ſapīe cūctisvtēs: malis rōnalibꝰ irrōnalibꝰ animis:poſtremo corꝑibꝰ: ſiue que illis inſpirarēt̉ etaīarent̉ ſiue ſēſu carētibꝰ: pͥmitꝰ vteret̉ip̄a bona aīa ſctā: quā ſibi ad piū fligioſūobſequiū ſubdidiſſet. de vno ſapiēte qͣꝫuis adhuc mortale corpꝰ geſtāte: qͣꝫuis exte vidēte poſuimꝰ: exēpli gr̄a: hoc de aliqͣ domo vbi aliquoꝝ taliū ſocietas ē: hoc de ciuitate: vel etiā orbe terraꝝ licet cogitare: ſi penes ſapiētes ſancteqꝫ ac ꝑfecte deo ſubditosſit pͥncipatꝰ regimē rerū humanaꝝ.De ꝓuidētia dei qua ſubiectioni ſanctoꝝpreſidet angelorū.Ca. IIIIEd hoc qꝛ nōdū ē. Oꝑtet em̄ nos inhac ꝑegrinatiōe pͥus mortaliter exerceri: vires manſuetudinis patiētie in flagellis erudiri: vt illā ip̄am ſuꝑnaꝫatqꝫ celeſtē vnde ꝑegrinamur patriā cogitemus. Illic em̄ dei volūtas: facit angelos ſuos ſpūs: et miniſtros ſuos ignē flagrantē: inſpiritibꝰ ſūma pace atqꝫ amicitia copulatis:et in vnā voluntatē quodā ſpiritali caritatisigne cōflatis: tanqͣꝫ in excelſa ſctā ſecretaſede p̄ſidēs: velut in domo ſua: in tēplo ſuoInde ſe qͥbuſdā ordinatiſſimis creature motibꝰ: pͥmo ſpiritalibꝰ: deinde corꝑalibꝰ cuncta diffundit: vtitur oībus ad incōmutabile arbitriū ſnīe ſue: ſiue incorporeis: ſiue corporeis rebꝰ: ſiue rōnalibꝰ: ſine irrōnalibꝰ: ſpiritibꝰ: ſiue bonis eius gr̄am: ſiue malispriā voluntatē. Sꝫ quēadmodū corꝑa craſſiora inferiora ſubtiliora potētiora qͥdamordine regunt̉: ita oīa corꝑa ſpūm vite. Etſpūs vite irrōnal̓ ſpm̄ vite rōnalē: ſpūs vite rōnalis deſertor atqꝫ pctōr ſpūm vite rationalē piū iuſtū: ille ip̄m deū: ac ſic vniuerſa creatura creatorē ſuum: ex quo: etquē: in quo etiā ꝯdita inſtitutaē̓: ac hocvolūtas dei ē: pͥma ſūma oīm corꝑalium

Psͣ. 101

ii

. c3