Prologus
Quo facto oēs q̄ in inſula habebant infirmitates accedebant ⁊ curabāt̉. Quietiam multis honoribus nos honorauerūt: ⁊ nauigantibꝰ impoſuerūt q̄ neceſſaria erant. Poſt menſes auteꝫ tres nauigauimus in naui alexandrina q̄ in inſula hyemauerat: cui erat inſigne caſtroꝝ.Et cū veniſſemus ſiracuſam māſimusibi triduo. Inde circūlegentes deuenimus regiū: ⁊ poſt vnū die flante auſtroſecūda die venimus putheolos vbi inuētis fratribꝰ rogati ſumus manere apudeos dies ſeptē ⁊ ſic venimus rhomā. Etinde cū audiſſent frēs occurrerūt nobiſvſqꝫ in appijfoꝝ ⁊ tribꝰ tabernis. Quoscū vidiſſet paulꝰ grās agens deo accepitfiduciā. Cū aūt veniſſemus rhomā permiſſum eſt paulo ꝑmanere ſibimet: cuꝫcuſtodiente ſe milite. poſt terciū aūt dieꝯuocauit primos iudeoꝝ. Cūqꝫ veniſſetdicebat eiſ. Ego viri fratres nihil aduerſus plebē faciēs aut mortē paternū: vinctus ab hieroſolymis traditꝰ ſum in manus rhomanoꝝ: qͥ cū interrogationē deme habuiſſent voluerūt me dimittere:eo ꝙ nulla eſſꝫ cauſa mortis in me. C. ontradicentibꝰ aūt iudeis coactus ſum appellare ceſare: nō qͣſi gentē meā hn̄s aliquid accuſare. Propter hanc igit̉ cauſaꝫrogaui vos videre ⁊ alloqui. Propt̓ ſpeem̄ iſrl̓ catena hac circūdatus ſum. At illi dixerūt ad eū. Nos neqꝫ lr̄as accepimꝰde te a iudea: neqꝫ adueniēs aliqͥs fratrūnūciauit aut locutus eſt qͥd de te malū.Rogamus aūt a te audire q̄ ſentis. Nāde ſecta hac notum eſt nobis: qꝛ vbiqꝫ eiꝯtradicit̉. Cū ꝯſtituiſſent aūt illi diē venerūt ad eū in hoſpiciū plurimi. qͥbꝰ exponebat teſtificans regnū dei ſuadenſqꝫeis de ieſu ex lege moyſi ⁊ ꝓphetis a mane vſqꝫ ad veſꝑam. Et q̇dā credebāt hisq̄ dicebant̉: q̄dam ꝟo nō credebant. Cūqꝫ inuicē nō eſſent ꝯſentientes. diſcēdebant dicente paulo vnū verbū. Quia bene ſpūſſanctus locutus eſt ꝑ eſayam ꝓphetā ad pr̄es vr̄os dicens/ Uade ad populū iſtū ⁊ dic. Aure audietis ⁊ nō intelligetis: ⁊ videntes videbitis ⁊ nō ꝑficie-
tis. Incraſſatū eſt em̄ cor ppl̓i huiꝰ ⁊ auribꝰ gͣuiter audierūt ⁊ oculos ſuos ꝯp̄ſſerūt ne forte videāt oculis ⁊ auribꝰ audiant: ⁊ corde intelligant: ⁊ ꝯuertant̉ ⁊ ſane eos. Notū gͦ ſit vobis: qm̄ gētibꝰ miſſum eſt hoc ſalutate dei: ⁊ ipſi audiēt. Etcū hec dixiſſet: exierūt ab eo iudei multāhn̄tes inter ſe q̄ſtionē. Manſit aūt biennio toto in ſuo conductu: ⁊ ſuſcipiebatoēs q̄ ingrediebant̉ ad eū: p̄dicās regnūdei ⁊ docens q̄ ſunt de dn̄o ieſu xp̄o cumom̄i fiducia ſine ꝓhibitione.Eplicit liber actuū apl̓oꝝ. Incipit ꝓlogus in ſeptē epl̓as canonicas.On ita eſt ordo apud grecos qͥ integre ſapiūt fidēqꝫrectā ſectant̉ epl̓aꝝ ſeptē.q̄ canonice nuncupant̉ ſic̄in latinis cōdicibꝰ inuenit̉vt quia petrus eſt primus in ordīe apl̓ꝝ:prime ſint etiam eius epl̓e in ordine ceteraꝝ. Sed ſicut euangeliſtas dudū adveritatis lineā correximus: ita has ꝓprioordini deo iuuante reddidimus. Eſt em̄prima eaꝝ vna iacobi. due petri. tres iohannis. ⁊ iude vna. Que ſi ſicut ab eisdigeſte ſunt ita qͦꝫ ab interp̄tibꝰ fideliterin latinū verterentur eloquiū. nec ambiguitatem legentibus facerent. nec ſermonū ſeſe varietas impugnaret: illo p̄cipue loco vbi de vnitate trinitatis in prima ioh̓is epl̓a poſitū legimus: in qͣ etiaꝫab infidelibꝰ trāſlatoribꝰ multū erratuꝫeſſe fidei ꝟitate cōperimus. triū tm̄ movocabula. hoc eſt aque ſanguinis ⁊ ſpūsin ipſa ſua editione ponētibꝰ: ⁊ pr̄is verbiqꝫ ac ſpūs teſtimoniū omittentibꝰ inquo maxime ⁊ fides catholica roboratur⁊ patris ⁊ filij ⁊ ſpūſſancti vna diuinitatis ſubſtantia cōprobat̉. In ceteris ꝟoepl̓is quantū a noſtra alioꝝ diſtet editiolectoris prudentie derelinquo. Sed tuvirgo chriſti euſtochiū dū a me impenſius ſcripture veritatem inquiris: meamquodāmodo ſenectutem inuidoꝝ dentibus corrodendam exponis: qui me falſarium corruptorēqꝫ ſanctarum ꝓnun
C
D
Eſa. 6. Mat. 13.b. Mar. 4. b.Lu. 8. b. Io. 2. f.