ganeū r̓mitte̓ n̄ pꝰponatT ſuꝑ ap. Dem.pellacōne ac eiꝰ cauſe īſtructō facilior valeatin ꝓceſſu haberi diſtrictep̄cipimus ꝙ ille a quo appellatur apoſtolos appellanti iuxta tenorē ꝯſtōniſnoſtre ſuper hoc edite tribuat reqͥſituſ. Si vero nōexhibuerit extunc ſi fortein cauſa ꝓcedat niſi appl̓lacōi rennūciatū fuerit eius inualidus et irritꝰ ſitꝓceſſus. Alemens. iiij.Vm appellacioni¶ Ibus friuolis nec iuſticia deferat. nec ſit a iudice deferendum ſi iudexinferior appellacione mi-

nus legitimā non admittat eaꝫ appellatore nͥlominus ꝓſeq̄nte ſuꝑior d̓ ip̄aꝯgnoſcēſcāꝫ ad priore iudicem iuxta ſanctōneſcanoīcas ſine difficl̓tate remittat eadē die ꝯdemnatione faciens expenſaruꝫ¶ Si ꝟo iudex admittateandē licet tā appellatioꝙͣ ip̄ius iudicis delatio aſuperiore valeant refutari. quia tamen iudex ipſequatū ī ſe fuit a ſe iuriſdictioneꝫ abdicauit. eandēappellacōni deferens minus iuſte totius cauſe deciſio in ſuꝑioris eſt pt̄atetrāſfuſa. nec ē illi cā de neceſſitatē vlteriꝰ r̓mittēda

a ¶ Remitte̓. quid de attēptatis videbis. jͣ. e. non ſolū.ſuper. ſi iudex requiſituſ nō tradit apoſtolos. ⁊poſtea ꝓcedit in cauſa non valꝫ ꝓceſſus niſi renūciatū fuiſſꝫ appellacōni: diuide dec̓. in duas ꝑtes. ī quarū prima ponit ius antiquū. in ſcd̓a penā iudicis nō obſeruantis. Et emauauit ſuppletorie ad dec̓. sͣ. e. cordi.c ¶ Cauſa. debꝫ eiin apl̓is expͥmi cāappellacōis et cauſa de lationis vel r̓pulſionis. sͣ. e. c. i.d ¶ Facilior. concor. sͣ. e. li. de elc.cuꝑientes. §. ad hͦ.e ¶ Ille. iudex. ſcꝫſed quando extraiudicium appellat̉conſueuit appellādicere ⁊ apoſtoloſpeto ſi ſit qui ip̄odare poſſit et debeat.f ¶ Edite. sͣ. e. ti.cordi.g ¶ Requiſituſ. cūdebita inſtācia loco et tꝑe congruoalias pena ſequēslocū non habet. jͣ..e. ti. ab eo. ij. ℟n̄h ¶ Extūc. id ē exqͦ d̓negauit exp̄ſſivel infra debitumtꝑus malicioſe velnegligēter nō tradidit. jͣ. e. ti. ab eo.i Renūciatū. ī fitacite vl̓ exp̄ſſe. sͣde of. deleg. gͣtūde teſti. cū veniſſet. ꝙ alias valeret d̓ iure. puta qꝛk ¶ Irritus. poſitofruſtratoria eſſet appll̓o cui deferendum non eſt. jͣ. c. ꝓx.Vni appellacionibꝫ. iudex ap. inique appellantē ante ſententiam remittere debꝫ ad iudicem principalem et in expenſis condemnare. et hoc ſi principalis iudex non detulerat appellacioni. ſed ſi detulit non fiet remiſſio de neceſſitatē. In appellacionibus interpoſitis adiffinitiua antiqua iura ſeruentur.m ¶ Deferendū. habet em̄ iudex iuſticiam imitari. de ꝟ.ſig̓. forus in fi. et merito non eſt deferendū friuole ap.non enim fuit inuenta vt eſſꝫ iniquitatis defenſio. ſed īnocēcie remediū. sͣ. e. ad noſtrā. et. c. cum ſpēali. §. porro. ſic et ſuramentum non fuit inuentum ut eſſet iniquitatis vniculū. sͣ. e. li. de iur̓iur̓. c. i. cū ſuis ꝯcor.n ¶ Inferior. a quo appellatum fuit ante ſententiam.o ¶ Admittat. tradere tamen apoſtolos non eſt deferre. ut dixi. sͣ. e. cordi.p ¶ Canonicas. sͣ. e. utdebitus. et. c. romana. in fi. hocveꝝ niſi iudex deferat. ut. jͣ. e. c. ij. in fi.q ¶ Eadem die. ea enim q̄ ſententiā ꝯcomitant̉ eademdie qua principale expedire debēt. ſicut fructus et ex-

penſe. ff. de re iudicata. l. paulus. de hoc. xxxv. q. ix. §.qꝛ gͦ. alias incipit. hijs ita. et dicā. jͣ. d̓ reg̓. iuxͣ. ꝯtra eūr ¶ Eandē. ſcilicet friuolam appellacione.s ¶ In ſe. no. ꝓ hijs que no. sͣ. de renun. ꝙ in dubijs. et.c. ulti. in glo. ij.t Refutari. ꝑ hanc literam dico. ꝙ ſi iudex d̓tulit ap.fruſtratorie et ſuꝑior ad quem fuitappellatū remiſit.eo nō ob. ꝙ detulerat. ꝙ ip̄e cogͦſcitex pͥori iuriſdictōeordīaria vel delegata quam hēbatet non ex noua demādacōne. Si em̄ille refutat delacōnē. ergo ille remanet iudex qͣliſ erath̓ vera niſi ip̄e ſuperior hoc exp̄ſſeagerꝫ .ſ. ꝙ delegatu eum ad cām daret qd̓ poſſꝫ cū ip̄ius cauſe ſit iudex.vt ſequitur.u ¶ Deferens. etmale. et talis reatus merito debuitab ip̄o honoreꝫ excludere iudicandi.C. vbi ſena. velcla. l. i. de neceſſitate igitur nō fiet adipſum remiſſio. ff.ſolū. ma. ſi ab hoſtibus. §. i. ff. depact. l. tres fratres.x ¶ Remittēda. ad ip̄m iudicē qui detulit. voluntarie autem poſſet ip̄e iudex ſuꝑior remittere ſi vellet. et ē ſi. d̓renū. c. ul. et nota ꝑ hac lr̄aꝫ terminatā q̄ſtionē qua q̄rit̉ an termini aſſignatio quā facit iudex a quo appellatum eſt habeat vim delaconis. vides em̄ ꝙ ſi detulit n̄rraſſumit iuriſdictōꝫ. etiā ſi fruſtratoria fuerit appellatio ſꝫ elapſo termino aſſignato et appellatoe̓ negligētereaſſumit iudex iuriſdictionē. sͣ. e. ſepe. vel ſatis poſſetdici ꝙ dec̓. iſta locū habꝫ cū appellans ꝓſequitur. ſi em̄nō ꝓſequerētur tunc nō obſtāte delacōē reaſſumet iudex iuriſdictōꝫ ꝑ iura p̄dicta et ꝑ hāc lr̄aꝫ q̄ dicit. sͣ. eppellatorē nͥlominus ⁊cͣ. et ad hͦ facit qd̓ no. b̓. de ma. cōfrac. ꝯtͣ inter. ec. c. ij. i. iiij. glo. ſꝫ ꝓbat̉ hͦ optīe ꝑ dec̓..sͣ. e. oblate in pnͥ. ubi deferre. et terminū ad ꝓſeq̄ndūaſſignare ponunt̉ ut diuerſa. Itē vid̓r ꝙ aliter debeatmittere appellans quando delatū eſt. ⁊ aliter qn̄ ſolusterminus ē p̄fixus. qd̓ dic. ut no. sͣ. de renū. veniens. inglo. ſꝫ nō vid̓r. Itē ſi ꝯtrariū diceret̉ iam ſeq̄ret̉ ꝙ om̄iappellacōni deferret̉ a iure. cū ab ip̄o iure ip̄i ꝓſeq̄ntiſtatutus ſit terminus. ij. q. vj. ei. qui. sͣ. e. cū ſit. et. c. exrōne. ſicut gͦ ius terminū ſimplicit̓ ſtatuēdo nō detulitet ſic de iudice eadem racione eſt dicendum.