Iohannis. I.

ſpm̄ errorisª Chariſſimiᵇ diligamꝰ nos inuicē: qꝛ charitas ex deo ē. ᵉ Et oīs qͥ diligit fratrē ſuū ex deo natꝰ eſtet cognoſcit deū. ᵉ Qui nōdiligitᶠ nō nouit deuꝫ: qm̄deꝰ charitas ē. In hoc apparuit charitas dei in nob̓qm̄ filiū ſuū vnigenitūᵗ miſit deꝰ in mūdūᵏ vt viuamꝰꝑ eū. In hoc eſt charitas:nō qͣi nos dilexerimꝰ deum:ſꝫ qm̄ ip̄e prior dilexit nos:et miſit filiū ſuū ꝓpiciationēⁿ ꝓ pctīs nr̄is. Chariſſimi: ſi deus dilexit nos: ⁊ noſdebemꝰ alterutꝝ diligēᵖ Deum nemo vidit vnꝙͣ.q Si diligamꝰ inuicēʸ deꝰ in nobismanet: et charitas eius innobis ꝑfecta ē. In hoc co-

gnoſcimus qm̄ in eo manemus: ⁊ ip̄e ī nobis: qm̄ de ſpirituſancto ſuo dedit nobisEt nosˣ vidimꝰʸ ⁊ teſtificamur: qm̄ pr̄ miſit filiū ſuuꝫſaluatorē mūdi.ª Quiſqͥsꝯfeſſus fueritᵇ qm̄ ieſus eſtfilius dei:ʰ deus ī eo manet⁊ ip̄e in deo. Et nos cognouimꝰᶠ et credimꝰ charitatiquā hꝫ deꝰ in nobis. ᵍ Deuscharitas eſt:ʰ et qͥ manet incharitateⁱ in deo manet:ᵏ etdeꝰ in eo. In hoc ꝑfecta eſtcharitas dei nobiſcū vt fiduciā hēamꝰ in die iudicij:qꝛ ſic̄ ille ē:ⁿ ⁊ nos ſumꝰ inhoc mūdo. Timor nō ē incharitate:ᵖ ſꝫ ꝑfecta chariritas foras mittit timoreꝫ:quoniā timor penā habet

a Chariſſimi. Declarata veritate de verbi incarnation: hic reuertit̉ ad tractandū de charitate de qua in hͦlibro principaliter intendit: vtꝫ ex ꝓceſſu libri: ꝓpt̓ qd̓tractando de alijs intermiſcet de charitate: ad quā inducit hic quadruplici rōne. prima ſumit̉ ex filiatōe deiquā ꝑ charitatēꝯſequimur: naꝫip̄a diuidit īterfilios regni ⁊ ꝑditiōis: iō dicit:b Diligamuſnos inuiceꝫ qm̄charitas ex deoeſt .i. a deo infuſa eſt. c Etoīs q̄ dili. fra. ſuum ex deo na. ē.qꝛ charitas ē q̄dā ꝑticipatō diuine nature innobis. dEt cognoſcit.Hic ponit̉ ratōſcd̓a q̄ accipit̉ex dei cognitiōequā debemꝰ appetere: ⁊ ſic hāchabemꝰ ꝑ charitateꝫ: nam ſicutmalicia volūtatis ꝑ habitū vicioſum ꝑuertitrationis iudicium: ita ecōuerſo bonitas eiusq̄ eſt ꝑ charitate cauſat ī intellectu iudicū rectum. ꝓpter qd̓ dicit̉ .j. Corint. ij. Aīalis homo non ſapit ea que ſunt ſpūs dei: ſpūalis aūt iudicat oīa. ⁊ hoceſt quod dr̄. d Et cognoſcit deū .ſ. habens charitatem. e Qui nō diligit. dilectione charitatiua. ſNō no. deū. .i. notitia meritoria. g Qm̄ deus charitas eſt. nō eſt ꝑ hoc intelligendū ꝙ deꝰ ſit charitas mouens immediate volūtate humanā ad actū diligendiſine habitu medio: vt vr̄ ſentire mgr̄ ſnīarum in. xvij.di. primi libri: qꝛ ſic tolleret̉ ratō detectabil̓ ab actu diligendi: nā habitꝰ ꝑficiens potētiā facit actū delectabilēv. ethic Deus aut nō pōt eſſe forma ꝑficiens potentiāvoluntatis create: gͦ ⁊cͣ. ſil̓r ratō meriti: naꝫ ſic in actudiligendi voluntas eſſet tm̄ modo mota: ⁊ ſic non diligeret libere: nec ꝑ ꝯn̄s meritorie: ideo tenet̉ ab oībꝰ doctoribus ꝙ deus mouet ip̄am volūtatē ad actū diligēdi meritoriū ꝑ habitū charitatis infuſum: ſicut intellectū ad actū credēdi ꝑ habitū fidei. Eſt igit̉ ſic intelligēdū: g Qm̄ deus charitas eſt .ſ. increata: ſicut ē bonitas ⁊ ſapīa ad cuiꝰ cognitiōꝫ rectā inclinat charitatꝭhabitus vt dictū ē ſupra. Obiectū em̄ huiꝰ cognitiōisnō eſt verū abſolute: ſed verū ꝯfuſe ſe habens appetitui recto: iō ſubtracta dilectione charitatiua q̄ facit appetitū intellectiuū rectū maxime circa deū nō remanettalis cognitio. h In hoc apꝑuit. Hic ponit̉ terciarō q̄ accipit̉ ex dei imitatōe q̄ eſt ex dilectōe dei ad nosi Miſit deꝰ filiū ſuū in md̓m .i. in hūanitate aſſūpta.k Ut viuamꝰ ꝑ eū. vita gratie quā īfluit nobis: ſicutcaput influit ſenſum ⁊ motū mēbris ſuis. l Sꝫ qͦniam prior ip̄e dilexit nos. diligere .n. ē velle alicui bonū. quicqͥd aūt boni nature vel gratie vel glorie in nobis eſt vel pōt eſſe: totū eſt a deo agente voluntarie.m Et miſit filiū ſuū ꝓpiciationē .i. hoſtiā ꝑ quā deuspater nobis ꝓpicius redderet̉. n Pro pctīs nr̄is..ſ. tollendis. ex hoc ꝯcludit intentū dicens. o Chariſſimi ⁊cͣ. ⁊ pꝫ lr̄a. p Deū. Hic ponit̉ qͣrta rō q̄ ac

cipit̉ ex diuīa māſiōe in nobis: quā debemꝰ appete̓ ſūme.⁊ hāc facit charitatiua dilectio: nō aūt viſio q̄ n̄ hr̄ in pn̄tivitā: ⁊ hͦ eſt qd̓ dicit. p Deū nemo vidit vnqͣꝫ. Exodixxxiij. Nō videbit me hō et viuet. dicit tn̄ aug. ꝙ ꝯceſſuꝫfuit paulo ⁊ moyſi vide̓ diuīaꝫ eēntiā: ſꝫ hoc fuit in raptu ⁊trāſitorie ⁊ nō māſiue: d̓ qͣ manſiōe ēhic ſermo vt patetex lr̄a. q Si diligamꝰ inuicē. charitatiue. r Deꝰin nobis manet. ſicut amatū in amāte: que quidē manſio ē aliqualiter eadē cū manſiōe pr̄ieNā hītus charitatis nō euacuat̉ adueniente ſtatu pr̄ieſꝫ manet ⁊ ꝑficit̉: ſꝫcognitio vie euacuat̄. s Et charitas eiꝰ in nobis ꝑfecta eſt. exponat̉ ſicut sͣ. ij. ca.In hͦ cognoſcimꝰ⁊cͣ. exponat̉ vt sͣ. infine ca. p̄cedentis.v Et nos vi. Supra in pͥn. huiꝰ ca.tractauit de incarnatioe ꝟbi hic ꝯfirmat dictā det̓mīationē: ⁊ pͥmo facitꝓpoſitū: ſcd̓o īducit ad dilectionisactū: ibi. Deꝰ charitas eſt. determīationē ꝟo ſuppoſitā de incarnatōe ꝟbi ꝯfirmat ꝑ hoc qd̓ cōuerſatꝰ fuit cū ꝟbo ī carnato. et oꝑa eiꝰ vidit: ⁊ hͦ ē qd̓ dicit.v Et nos. ⁊ alij apl̓i. x Uidimꝰ. viderūt .n. eiꝰ hūanitatē ocl̓is corꝑalibꝰ: et eiꝰ diuinitatē ocul̓ mentalibꝰ: nō inſe ſꝫ in effectibus ſuis. ſicut vr̄ cā in effectu. viderūt .n. euꝫfacientē miracula ꝟtutē totius naͣe create trāſcēdētia: etnō ſolū orādo ſicut alij ſcī: ſꝫ etiā īꝑando tāqͣꝫ ꝟtute ꝓpria.Et teſtificamur. de viſu dcō mō. y Qm̄ pr̄ miſit filiū ſuū. eiuſdē nature ⁊ ptātꝭ cū eo. z Saluatorē md̓iꝑ ſuā paſſionē in hūanitate aſſumpta: id̓o ꝯcludit:aQuiſqͥs ꝯfeſſus fuerit. corde ⁊ ore ꝯfeſſione charitatiua.b Qm̄ ieſus. hō verꝰ. c Eſt filiꝰ dei. ita ꝙ idē ē ſuppoſitū vtriuſqꝫ nature .ſ. diuīe ⁊ hūane. d Oeꝰ in eo ma.ꝑ gr̄am. e Et nos cognouimꝰ. v̓bū incarnatū mō p̄dicto. f Et credimꝰ charitati quā deꝰ hꝫ in nobis .i. ⁊ credimꝰ ip̄m ſpāliter hītare nobiſcū ꝑ charitatē. gDcharitas ē. Hic inducit ad charitatē ⁊ vt magꝭ moueat pͦꝯmēdat eā: ſcd̓o ad eā inuitat: ibi. Nos gͦ. Circa pͥmū cōmēdat eā de tribꝰ: pͥmo qꝛ facit nos ꝑticipare deitatē: et hͦeſt qd̓ dicit. g Deꝰ chari. eſt .ſ. īcreata. h Et qͥ. ma.in chari. creata q̄ eſt quedā ꝑticipatio charitatꝭ increate:q̄ ē deus. i In deo ma. ſicut ꝑticipās in ꝑticiꝑato. KEt deꝰ in eo. ſicut ꝑticipatū in ꝑticipāte. ſcd̓o qꝛ ꝯͣ horrorēfuturi iudicij dat ſecuritatē: ⁊ hͦ eſt qd̓ dr̄. l In hͦ ē ꝑfecta cha. dei ⁊cͣ. Amor .n. facit ꝯfidere de pn̄tia amati: iō ſb̓dit̉. m Quia ſicut ille ē .ſ. bn̄faciēs de celo iuſtꝭ ⁊ iniuſtꝭ. n Et nos ſumꝰ in hͦ md̓o. ꝓ amore eiꝰ amicos ⁊ inimicos diligēdo: ẜm ꝙ dr̄ math. v. Diligite inimicos vr̄os⁊c̄. et ſubdit̉: Vt ſitis filij patris vr̄i qͥ in celis ē: qͥ ſolē oriri facit ſuꝑ lo. ⁊ ma. ⁊ pluit ſuꝑ iuſtos ⁊ iniuſtos. tercio qꝛexcludit timoris ſeruilitatē: iō dicit. o Timor nō ē inchari. qd̓ intelligit̉ de ẜuili timore ⁊ inqͣꝫtū ẜuil̓ eſt.Sꝫ ꝑfe. cha. fo. mit. timorē. Charitas aūt q̄cūqꝫ excluditiore ẜuilē: ⁊ iō qd̓ dr̄ hic: Charitas ꝑfecta ē .i. ꝑfectō charitatꝭ etiā mīme hꝫ timore exclude̓. q Qm̄tior penaꝫ