Epiſtolā pauli

ᵇ argumētū nō apparentiūIn hac .n. teſtīoniuꝫ ꝯſecuti ſt̓ ſenes. ᵉ Fide ītelligimaptata eē ſecula v̓bo deiᵉ vtex īuiſibilibꝰ viſibilia fierētFide plurimāᵍ hoſtiā abelꝙ cayn obtulit deo: ꝑ quaꝫteſtimoniū ꝯſecutꝰ ē eē iuſtus: teſtimoniū ꝑhibente

muneribꝰ eiꝰ deo:ⁱ ⁊ ꝑ illamdefūctꝰ adhuc loqͥt̉. Fideenoch trāſlatꝰ ē: ne vi deretmortē: ⁊ nō īueniebat̉:ⁿ qꝛtrāſtulit illū dn̄s.ᵈ An̄ traflatiōꝫ .n. teſtimoniū habuit placuiſſe deo. Sine fideīpoſſibile ē placere d̓oᵖ Credere .n. oꝫ accedētē ad deū.

aliquo mō ꝯtinet alia ſicut eſt in ꝓpoſito. in hoc .n. ſperamꝰbeatificari: qꝛ videbimus clare illud cui ꝑ fidē nūc inheremus in enigmate. hītudo aūt actus fidei ad obiectū intellectus deſignat̉ cū dr̄. b Argumentū nō apparentiuꝫqꝛ obiectū fidei eſt veritas non viſa cui firmit̉ adheret fides: nō ex rei euidētia: ſꝫ ex auctoritate diuina: et ſic ptꝫdiffinitō p̄dicta: qꝛdata eſt ꝑ habitudineꝫ actꝰ fidei adobiectū intellectꝰ⁊ voluntatis. Siqͥſāt velit p̄dictā formāͣ diffinitiōis reducere pōt ſic dice̓Fides eſt habitusmentis quo inchoatur vitā eternanobis: faciēs intellectū aſſentire nonapparentibꝰ. Cōſiderandum et̓ ꝙ ꝑ v̓ba apl̓i p̄dicta: diſtinguit̉ fides ab omnibꝰ alijs q̄ ꝑtinet ad intellectū. ꝑ hoc .n. qd̓ dr̄. Argumnētum .i. firma adheſio: diſtinguit̉ fides ab opinionē: ſuſpitione ⁊ dubitatione: in quibꝰ non eſt firma adheſio intellectus: ꝑ hoc aūt qd̓ dr̄: Non apparentiū. diſtinguit̉ fid̓sa ſcīa ⁊ intellectu ꝑ q̄ fit aliquod apparēs: ꝑ hoc at qd̓ dr̄.Subſtantia ſperandaꝝ reꝝ. diſtinguitur fides a fide cōmuniter ſumpta: q̄ nō ordinat̉ ad beatitudinē ſperatamEt ꝑ hoc etiam apparet p̄dicta diffinitio fidei bona: qͥafacit diffinitū differre ab omnibus alijs. c In hac .n.Poſita diffinitione fidei: hic ꝯn̄r ponit apl̓s exempla defide: et primo facit hoc in generali: ſcd̓o in ſpāli: ibi. Fideintelligimus. In prima igitur parte dicit ꝙ ꝑtes vete. te.habuerūt teſtimoniū bonitatis a deo ꝓpter meritū ſue fidei. Un̄ Gene. xv. dr̄. Abraam credidit deo ⁊ reputatumeſt ei ad iuſticiā. ⁊ hoc eſt quod dicit apl̓us. c In hacem̄ fide teſtimoniū ꝯſecuti ſunt ſenes .i. antiqui patres.d Fide intelligimus. Hic ꝯn̄r ponit exempla patruꝫ fidelium in ſpeciali. Et diuidit̉ in tres partes: qꝛ primo ponit exempla de his que crediderunt ⁊ docuerunt: ſcd̓o dehis qͥ ex fide fecerunt: ibi fide abel. tercio de his q̄ ꝓpter fidem paſſi ſunt: ibi. Alij diſtenti ſunt. Circa primū ꝯſiderādū ꝙ doctrina ve. te. duplex fuit. Una manifeſta .ſ. de vnitate dei ⁊ creatione mundi. Alia occulta ſub velamine figurarū .ſ. de incarnatiōe verbi: ⁊ qꝛ ſcribebat oībꝰ hebreisad fidē ꝯuerſis: iō pͥmā tanqͣꝫ oībꝰ cōem tangit dicensd Fide intelligimus aptata eſſe ſecula ꝟbo dei. q. di. ſic̄antiqui crediderūt oīa eſſe producta ⁊ diſpoſita ꝑ verbūdei: vt hr̄ Gen̄. j. Dixit dn̄s fiat ⁊ factū eſt. ita ⁊ nos credimus: ꝓductō .n. creaturaꝝ ⁊ ordinatō: eo mō quo de hocloquit ſcriptura: vtpote ꝙ tali tꝑe ⁊ non ante fuit ꝓducta eſt articulꝰ fidei: qꝛ nō pōt demonſtrari: lꝫ ꝓductō mūdi abſolute ſumpta poſſit ꝓbari. e Ut ex inuiſibilibꝰviſibilia fierent. Communis aūt ꝯceptio ph̓oꝝ fuit ex nihilo nihil fieri: et ideo anaxagoras poſuit latitationemformaꝝ in materia: Auicenna autē effluxionē formaruꝫa datrice intelligētia. Plato aūt poſuit formas ẜm eē ſeparatas a materia a quibus procedebāt materialia. Sācti autem ponunt ideas in mente diuina que ſunt inuiſibiles forme: ⁊ tn̄ ꝓcedunt ab ip̄is omnia viſibilia: ſicut artificiata viſibilia ab exemplari inuiſibili quod eſt in mēteartificū. Boetius. iij. de ꝯſolatione: Tu cūcta ſuꝑno Ducis ab exemplo: pulchrū pulcherrimus ip̄e: Mundū mēte gerens ſimiliqꝫ imagine formās: ⁊ hoc eſt qd̓ dicit apoſtolus Vt ex inuiſibilibus ⁊cͣ. f Fide. Hic ꝯn̄r oſtendit quid patres ex fide fecerunt. Et diuidit̉ in tres ꝑtes:qꝛ primo hoc oſtendit de patribꝰ q̄ fuerūt ante diluuiumſcd̓o d̓ illis qͥ fuerunt poſt diluuiū tn̄ an̄ legē datā: ibi. Fide q̄ vocatur abraā. tercio de his qͥ fuerunt ſub lege data:ibi. Fide moyſes. An̄ diluuiū tres ꝑtes ſpāl̓r ꝯmendant̉

de fide .ſ. Abel Enoch ⁊ Noe. Et ẜm hoc prima diuiditur in tres ꝑtes ẜm exempla que ponunt̉ de iſtis tribꝰſcd̓a īcipit: ibi. Fide enoch. tercia ibi. Fide noe. Arcaprimū ꝯſiderādum ꝙ ex magnitudine fidei abel ꝓceſſit ꝙ de melioribus primitias deo obtulit: vt hr̄ Gene.iiij. Et hoc ē qd̓dicitur hic. ſFide plurimaꝫ.i. meliorem.

g Hoſtiaꝫ ⁊cͣ.ꝯſecutꝰ eſt eē iuſtus. quia fides per dilectionem operans iuſtificat.h Teſtimonium ꝑhibente mune. eius deo. qꝛ ignisdeſcendit de celo ſuꝑ hoſtiam eius in ſignum acceptatiōis diuine. vn̄ ⁊ Gen̄. iiij. Reſpexit dn̄s ab abel ⁊ admunera eius. Tranſlatio Theodo. ſic habꝫ. Inflammauit dominus ſuper abel ⁊ munera eius. i Et ꝑillam defunctus adhuc loquitur: inqͣꝫtum factum ſuumouet nos ad fidem ⁊ deuotionem. poteſt enim hoc referri ad illud quod dicitur Gene. iiij. Ecce vox ſanguinis fratris tui abel clamat ad me de terra .i. oſtendit fidelis innocentis mortem dignam eſſe vindicta.k Fide enoch. Hic ponit exemplum de fide enoch.et diuiditur in duas partes: quia primo ponit intentūet ſcd̓o probat: ibi. Ante tranſlationem. Dicit ergo ꝙfides enoch patet per hoc ꝙ fuit a peccatoribus ſegregatus et in paradiſum tranſlatus: et hoc eſt qd̓ dicit.k Fide .i. propter meritum fidei. l Enoch tranflatus eſt ne videret mortem. aliorum .ſ. in diluuio etetiam ſuam quia non eſt mortuus: morietur tamen infine mundi: quia omnes ſunt debitores mortis ex trāſgreſſione primi parentis m Et non inueniebatur.inter homines peccatores. n Quia tranſtulit illuꝫdominus. ad paradiſum terreſtrem vbi conſeruat̉ vita eius vſqꝫ ad finem mundi. Ratio autem huius eſt:quia vetus teſtamentum ordinatur ad promiſſionemnoui teſtamenti. In nouo autem teſtamento expreſſepromittitur vitā eterna. Et ideo vt ī vete. teſtamē. daretur ſpes vite eterne: mors enochdilata eſt temporelegis nature: ⁊ mors helye tempore legis date: vt habetur. iiij. Regum. ij. Totum autem vetus teſtamen. decurrit ꝑ iſta duo tempora. o Ante tranſlationem.Hic ꝯnr̄ probat ꝙ enoch tranſlatus fuerit ꝓpter meritum fidei. Et facit talem rationē. Nullꝰ pōt place̓ deoſine fide: ſꝫ an̄ trāſlationē enoch placuit deo: vt hr̄ De.v. Enoch cū deo ambulauit: iō habuit fideꝫ ꝓpter quātranſlatus eſt. ꝓpter hoc ibidem ſubdit̉ Gen. v. Iō tulit eum dn̄s: ⁊ hoc eſt quod dicitur hic. Ante trāflationem ⁊cͣ. pꝫ lr̄a ex dictis. p Credere em̄. ꝓbat ꝯn̄rꝙ nullus placeat deo niſi ꝑ fidem. quia ad hoc ꝙ aliqͥsplaceat deo opus eſt ꝙ accedat ad ip̄m: iſte autem acceſſus eſt per fidem ergo ⁊cͣ. Ulterius conſideranduꝫꝙ in omni motu vel acceſſu ratōnabile mobile duo intendit .ſ. terminum motus ⁊ cauſaꝫ quare mouet̉. Inacceſſu autem ad deum qui eſt ꝑ fidem terminus eſt ipſe deus: ⁊ qͣꝫtum ad hoc dicit. p Credere eniꝫ oportet accedentem ad deum quia eſt. vnus ideſt eternus:ꝓpter hoc dicitur Exodi. iij. Qui eſt miſit me ad vos.Cauſa autem quare homo mouetur per fidem in deūeſt ſpes remunerationis eterne: et qͣꝫtum ad hoc dicitur. q Et inquirentibus ſe remunerator ſit. iſta