Epiſtola pauli
ˣin medio eccleſie laudabote. Et iterū: ego ero fidēs īeū.ᶻ Et iteꝝ:ª ecce ego ⁊ pueri mei: quos dedit mihi deᵇ Quia ergo pueri cōicauerūt carni ⁊ ſanguini: et ip̄eſimilit̓ ꝑticipauit eiſdē:ᵍ vtꝑ mortē deſtrueret eū qͥ habebat mortis imꝑiū .i. dyabolū:ᵉ ⁊ liberaretᶠ eos qui timore mortisᵍ ꝑ totā vitam
obnoxijʰ erāt ẜuituti. Nuſꝙͣ em̄ angelos apprehendit:ſed ſemen abrae apprehendit. Unde debuitᵐ ꝑ omīafratribꝰ ſimilari:ⁿ vt miſericors fieretº ⁊ fidelis pōtifexad deū: vt repropiciaret delicta populi. In eo .n. in qͦpaſſus eſt ip̄e: ⁊ tētatusq potēs eſt ⁊ eis qui tentant̉ auCapitulū. iij.xiliari.
mardocheus fuerunt ſic confoſſi: ⁊ ideo illa ſcriptura adlr̄am intelligēda eſt de xp̄o: qui poſt paſſionē ſuam reſurgens a mortuis nūciauit nomē dei pr̄is fratribus ſuis .i.apl̓is. x In medio eccleſie laudauit. qn̄ ī medio apl̓orū ⁊ alioꝝ diſcipuloꝝ ſtetit: ⁊ ꝑ. xl. dies de lege dei docuitvt hr̄ Act̉. jͣ. ſeqͣt̉:y Et iterum egoero fidēs in eū. hecſcpͥtura loquit̉ decerta expectatōnereſurrectionis ſuequam expectabatxp̄s a deo patre.y Et iteruꝫ. Hicꝯn̄ter ponit aliamauctoritatē q̄ habetur Eſa. viij. adideꝫ ꝓbandū .ſ. ꝙxp̄s debuit ꝑticipare nobiſcū in paſſiōibus carnis: qꝛvocat nos pucrosſuos: ⁊ ꝑ ꝯn̄s eiuſdē nature paſſibil̓cū ip̄o. ꝙ autē illaauctoritas Eſa. intelligat̉ de xp̄o: patꝫ ꝑ illud qd̓ ibi p̄mittitur dn̄m exercituū ip̄m ſanctificate in lapidē offenſiōis⁊ petrā ſcādali duabꝰ domibꝰ iſrael: qꝛ gentibꝰ recipientibus xp̄m iudei ex magna ꝑte ſcādalizati ſt̓ ⁊ excecati: ⁊ ſequit̉ ibidē: Liga teſtimoniū: ſigna legē in diſcipulis meis⁊ qꝛ lex euāgelica data eſt a xp̄o ip̄is apl̓is ⁊ alijs diſcipulis: ⁊ tūc ſequit̉ illud qd̓ hic ponit̉: a Ecce ego ⁊ pueri ⁊cͣ. pueri hic vocant̉ fideles catholici dati ipſi filio a deopatre: ẜm ꝙ ip̄emet dicit Ip. xvij. Manifeſtaui nomentuū homībus quos dediſti mihi: tui erāt ⁊ eos dediſti mihi. hoc igit̉ ſuppoſito arguit apl̓us di. b Quia gͦ puericōica. carni ⁊ ſang .i. fideles cōicauerūt xp̄o in natura paſibili. c Et ip̄e ſil̓r ꝑticipauit eiſdeꝫ. ꝑ paſſionē carnishoc em̄ fuit deces: d Ut ꝑ mortē deſtrueret eum ⁊cͣ. i.dyabolū: hēbat em̄ dyabolus mortis inperiū: inqͣꝫtum exꝑſuaſiōe ſua naͣ hūana ducta ē ad mortē culpe ⁊ ex ꝯn̄tinature: qꝛ ꝑ culpā naͣ hūana incurrit moriēdi neceſſitatē.c At liberaret .ſ. ipſe xp̄s a ſeruitute legis. f Eos qͥtimore mortis .i. ꝑ legē ve. que dura fuit: qꝛ erat lex timoris: dicit̉ em̄ timor mortis: qꝛ penam mortis infligebat.g Per totā vitā obnoxij .i. obligati: h Erāt ſeruituti. ab hac em̄ ſeruitute cui eramꝰ obligati ꝑ legeꝫ: liberauit nos xp̄s ꝑ ſuam mortē. i Nuſqͣꝫ angelos. hic ponit̉ terciā ratio que accipit̉ ex ꝑte nature redemptioneꝫindigētis: nā indigēs redemptiōe naͣ eſt intellectualis ſb̓iacens peccato remediabili: cuiꝰ ratio eſt: qꝛ natura carēsintellectu nō pōt peccare: ⁊ ꝑ cōſequēs nō indiget redemptiōe. ſil̓r natura humana ante lapſuꝫ nō ſubiacebat peccato: ⁊ ideo redēptōne nō indigebat: licꝫ indigeret ꝑduciad beatitudinē duce ſuꝑnaturali: natura etiaꝫ euāgelicapoſt lapſum licꝫ ſubiacebat peccato: tn̄ non indigebat redemptiōe: qꝛ illud peccatū eſt irremediabile: nūc aūt ita ēꝙ natura hūana aſſumptibilis eſt a verbo ad opus redeptionis: vt ſatiſfaciat natura q̄ peccauit: et ideo humananatura aſſumpta eſt a verbo ⁊ nō angelica: ⁊ hoc eſt qd̓ dicit hic apl̓us: i Nuſqͣꝫ ange. appre .i. nullo loco ſacreſcpͥture inuenit̉ ꝙ natura angelica a ſuppoſito diuino aſſumat̉. k Sed ſemē abrae apprehendit .i. naturā humanā ſibi vniuit: ſicut. sͣ. ꝓbatū eſt ꝑ ſcripturā ve. teſt. ꝓpter hoc ſequit̉: l Unde ⁊ debuit .ſ. ip̄e xp̄s: m Peromnia fratribus ſimilari. hoc eſt qͣꝫtum ad omnes ꝓprietates nature paſſibilis: qꝛ talia faciūt ad opus noſtre redemptiōis: nō aūt debuit aſſimilari eis ꝙͣtum ad defectūculpe: qꝛ hoc nō valeret ad opus redēptiōis nr̄e: ſed magꝭimpediret. ſequit̉: n Ut miſericors fieret. ꝑ hoc em̄ ꝙip̄e habuit naturā paſſibilē habuit quādam aptitudineꝫad cōpatiendū nobis. o Et fidelis pontifex ad deum.ſeipſum miſericorditer ⁊ charitatiue offerēdo pro nobis
p Ut repropiciaret delicta ppl̓i. ꝓ eis ſatiſfaciendo.qIn eo em̄ in quo paſſus ē ip̄e .i. natura in qͣ paſiuseſt q̄ ē naͣ hūana. r Et tētatꝰ. pͥmo a demone ī deſerto poſtea ab homībꝰ in ſua paſſiōe.sPotēs ē ⁊ eisqͥ tētant̉ auxiliari .i. a natura in qͣ paſſus ē ⁊ tētatus hꝫquādā aptitudinē ⁊ ꝓmptitudinē ad deferēdū nob̓ auxiliū īpaſſiōibꝰ ⁊ tētatiōibꝰ nr̄is. Adeuidentiā huiꝰqd̓ dictuꝫ eſt inhoc ca. ⁊ in p̄cedenti q̄rit̉: vtrūoīa ſint ſubijciēda xp̄o ẜm hūanitatē ī fut̉o ſeculo. ⁊ arguit̉ pͦꝙ nō: qꝛ creatura ītellectualisſubijcit̉ xp̄o performitatē volūtatis ad ip̄m.ſed homīes dānati ⁊ angeli nunqͣꝫ ei ſic conformabunt̉: quia habebunt voluntatē reſiſtentē ei quātū poterūt. ergo nūqͣꝫei ſubijcient̉. Item ſi angeli ſint ei ſubiecti: aut hoc eritrōne nature: aut rōne gr̄e. nō rōne nature: qꝛ naͣ humana in xp̄o inferior eſt angelica natura: qꝛ xp̄s ẜm ꝙ hōfuit eiuſdē ſpēi nobiſcū. nec rōne gratie: qꝛ bonis angelis data eſt gratia ẜm ꝓportionē naturaliū ẜm ꝙ diffuſius tractat̉. ij. Sen. ⁊ ꝑ ꝯn̄s in eis eſt maior gratia ꝙͣ īxp̄o: qꝛ xp̄s ẜm humana naturam inferior eſt angelis:vt iaꝫ dictū eſt: ⁊ ẜm hanc naturā eſt receptiuꝰ gratieet nō ẜm diuinā ergo ⁊cͣ. Contrariū videt̉ in lr̄a: quiadictū eſt: ꝙ chriſto homī ſubijcient̉ oīa. Reſpondeo inhac q̄ſtione ſunt errores ꝯtrarij. vnꝰ eſt origenis quipoſuit ꝙ omnia ſic ſubijcient̉ xp̄o: ꝙ demones ⁊ homines damnati ſubijcient̉ xp̄o ẜm cōformitatē voluntatis: qꝛ poſuit ꝙ per aliqd̓ tp̄us certū poſt iudiciū: demones ⁊ damnati recipient̉ ad penitētiā: vlterius ad gloriam. ſed hic error damnat̉: ꝑ illud qd̓ habet̉ Math̓.xxv. vbi vniformiter deſcribit̉ eternitas pene damnatorū ⁊ glorie beatoꝝ: ẜm ꝙ ibidem dicit̉: Ibunthi inſupplicium eternū: iuſti autē in vitam eternaꝫ. et ideopari ratione qua damnati dicerent̉ redire a pena: eadem ratione diceret̉ ꝙ beati poſſent cadere a gloria.Alius eſt error negantiū ipſum eſſe verū homine: quiaad hoc ſequit̉ ꝙ chriſto nihil ſubijciat̉ qͣꝫtuꝫ ad humanitatē: ſi .n. vera humanitas nō fuit in xp̄o nihil ſubijcit̉ ei inqͣꝫtum homo. Hoc aūt ſequit̉ ad dictū arrij quipoſuit ꝙ verbū aſſumpſit ſolā carnē humanā: ſed nonaſſumpſit animā: qꝛ verbū ſupplebat locum anime: etcōfirmabat illud per dictū qd̓ habet̉ Io. j. ca. Verbuꝫcaro factū eſt. Ad hoc autē ſequit̉ ꝙ xp̄s nō ſit homo:qꝛ ꝙ aliquis ſit homo nō habens animā eſt implicatio ꝯtradictōnis: cū anima ſit forma homīs. nec valetſi dicatur ꝙ verbum ſupplet locum anime: qꝛ non pōtſupplere vicē cauſe formalis materiā perficientis. modus autē dicendi deſtruit ſeipſum: qꝛ caro non poteſthabere ſpeciē carnis niſi per animā: ⁊ ideo dicere ꝙ verbū aſſumpſit carnē ⁊ nō animā humanā eſt implicareꝯͣdictiōꝫ. Ad iſtud incōueniēs euadēdū dixit aliꝰ he̓ticꝰ .ſ. appollinarꝭ ⁊ ſui ſeqͥces: ꝙ ꝟbū aſſūpſit aīaꝫ ſenſitiuā ⁊ nō intellectiuā: qꝛ verbū ſupplebat vicē ip̄iꝰ intellectiue: ⁊ ad iſtā ſicut ad pͥmā ſequit̉ ꝙ xp̄s nō ſit hō: qꝛhō reponit̉ in ſpē hūana ꝑ aīaꝫ intellectiuā: hō .n. ꝑ intellectū differt ab alijs ſpēbꝰ aīaliū. vt hr̄. jͣ. meta. Sil̓rhec opinio deſtruit ſeip̄aꝫ: qꝛ dato ꝙ ꝑ aīam ſenſitiuāxp̄s huiſſet carnē: nō tn̄ poſſet dici ꝙ hret carnē humanā: ſed tm̄ brutalē: qꝛ caro nō pōt dici humana niſi abaīa intellectiua q̄ eſt homīs forma. Itē vtrūqꝫ dictū .ſ.