Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Liber

neris finis: et ī ſermone eiꝰꝯpo̓ſita ſūt oīa. Multa dicimꝰ: et deficimꝰ v̓bis: ꝯſummātio aūt ſermonū: ip̄e eſtIn oͥmībꝰ gloriātes: ad ꝗdvalebimꝰ? Ip̄e enī oīpotesſuꝑ oīa oꝑa ſua. Terribilisdn̄s ēt magnꝰ vehemēter:et mirabilis potētia ip̄ius.Glorificātes dn̄m qͣꝫtūcunqꝫ potueritꝭ ſuꝑualebit adhūc admirabilis magnificētia eiꝰ. Benedicētes dominū exaltate illū qͣꝫtū poteſtis: maior ē enī omī laude. Exaltātes repleminiv̓tute. Ne̓ laboretꝭ: .n.p̄hendetis. Quis videbit: et enarrabit: magnificabit euꝫ ſic̄ eſt ab initio?Multā abſcōdita ſūt maiora his. Pauca enim vidimus operū eiꝰ. Omīa autēdn̄s fecit: et pie agētibꝰ dedit ſapientiā. Ca. XLIIII.

Audemꝰ viros gloriLoſos et ꝑentes nr̄os īgeneratōe ſua. Multā gloriā fecit dn̄s magnificentiaſua a ſeculo. Dominātes īptātibꝰ ſuis: hōīes magniv̓tute et prudētia ſua p̄diti:nūciantes ī ꝓphet dignitā ꝓph̓aꝝ: et īperātes inſenti ppl̓o: et v̓tute prudentie ppl̓is ſcīſſima verba. Inpueritia ſua reꝗrentes modos muſicos: et narrantescarmīa ſcripturaꝝ. Hōīesdiuites ī virtute: pulchritudinis ſtudiū hn̄teſ: pacificātes ī domibus ſuis. Om̄ēsiſti ī generatiōibꝰ gētis ſuegloriā ādepti ſūt: ī diebꝰſuis habent̉ ī laudibꝰ. Quide illis nati ſūt: re̓liq̄rūt nome naͣrrādi laudes eoꝝ. Etſunt quoꝝ eſt memoriaPērierūt quaſi fuerītet nati ſunt quaſi non nati:

amplius ⁊cͣ. r Et in ſermone eiꝰ .ſ. dei. s Cōpoſita ſioīa .i. diſpoſita ī pondere: numero: mēſura: vt dicit̉ ſapīexj. t Multa dicimꝰ. Hic ꝯn̄ter ponit̉ ꝯcluſio ītenta .ſ.licet ex creaturis aliquā cognitiōeꝫ habeamꝰ de deo. illa tn̄eſt valde imꝑfecta: quicqͥd dicē aut cogitare deo poſſumus ī infinitū deficitab eiꝰ excellētia: ꝓpt̓qd̓ ip̄ꝫ laudare glorificare debemꝰ ꝙͣtuꝫpoſſumuſ. Dicit igit̉:t Multa dicimuſ.de deo ex eiꝰ effectibꝰy Et deficimꝰ verbis. Na eiꝰ excellētiaeſt incōprehēſibilis anobis: ꝯn̄s īenarrabilis: Un̄ dicit̉ ſexta ꝓpoſitōe cauſis:pͥma cauſa ſuꝑior eſtomī narratiōe: nondeficiūt līgue a narratiōe eiꝰ: nſi ꝓpter narratōnē ip̄iꝰ: qm̄ ē ſuꝑoēm cauſā: narrat̉ niſi cauſas ſecūdas: illumīant̉ a lumine cauſe pͥme. 1 Cōſūmatio aūt ſermonū ip̄e eſt. naꝫ ip̄eſolus ſe ꝯp̄hēdit ꝑfecte: expͥmit ī verboſuo ſibi cōſubſtātiali coeterno. y Inomībꝰ gloriātes. quepoſſumꝰ ex creaturiscognoſce̓. z Ad qͥdvalebimꝰ .ſ. attīgerediuina maieſtate. qͣſidice̓t: ad modicū valde: ſubditur cauſa:a Ip̄e enī oīpotēs ſuꝑ oīa oꝑa ſua .i. in īfinitū trāſcendēsip̄a: ꝓpter qd̓ ea de deo cognoſcimꝰ pauca. b Terribilis dn̄s .i. ab omībꝰ timēdus. c Et magnꝰ vehemēter. qꝛmagnitudinis eiꝰ ē finiſ: pſal. cxliiij. d Et mirabil̓ potētia ip̄iꝰ qꝛ poſſumꝰ totalit̓ cognoſce̓ minimū effectu ei ꝯcludit̉. e Glorificātes dn̄m ꝙͣtūcūqꝫ potueritꝭ ⁊cͣ: Etpꝫ vſqꝫ ibi: f Exultātes replebimī v̓tute. qꝛ dat grām v̓tutē laudātibꝰ deuote. g Ne laboretis. ad cognoſcēdū ꝑfecte: qꝛ hoc ē īpoſſibile. h Quis vidit. ſicuti ē. i Et enarrabit ⁊cͣ. Ad hoc rn̄det̉: Ioh̓. j. Deū nemo vidit vnꝙͣ: vnigenitꝰ filiꝰ ē in ſinu pr̄iſ: ip̄e vidit enarrauit ⁊cͣ. k Multa dei oꝑa abſcōdita ſunt. a nobis. I Maiora his .ſ. ſole luna ceterꝭ p̄dictis: oēs angeliſūt ī maxīo numero: ſt̓ īcogniti nobis: ſb̓dit̉: m Pauca enī vidimꝰ operū eiꝰ. etiā de corꝑalibꝰ maior ꝑs e hominibꝰ ignota. n Et pie agētibꝰ .i. ip̄m colētibꝰ: pietaſeſt diuinꝰ cultꝰ. o Dēdit ſapiētiā .i. cognitiōeꝫ diuinoꝝꝙͣtum ꝑtinet ad ſalutē. Capitulū. XLIIII.Audemꝰ viros. Suꝑius actū eſt de v̓tutibꝰ ratiocinādo: hic idē agit̉ exēplificādo: qꝛ hic ponūt̉ exēplapatrū v̓tuoſoꝝ videmꝰ imitari: et diuidit̉ ī duasꝑtes. auctor pͥmo ponit exēpla patrū: ſecūdo gr̄as agēdotermīat librū iſtū caº. lj. Prīa ī duas: qꝛ pͥº cōmendat v̓tutespatꝝ generalit̓: ſecūdo ſpēalit̓: ibi Enoch placuit deo. Prīaadhuc ī duas: qꝛ pͥmo ꝯmēdat v̓tutes patrū ī ꝑſoniſ ꝓprijsſecūdo ī eoꝝ filijs: ibi Qui de illis nati ſūt. Cira pͥᵐ dicit:

a Laudemꝰ viros glorioſos .i. omi honore dignos:ẜm ꝯmētatorē .j. eth̓. honor ē reuerētia exhibita alicuiin teſtimoniū ſue v̓tutis. ſed ſi hoc fiat ſecrete vel coraꝫpaucꝭ: ſic ē honor tm̄. ſi aūt ī palā corā multꝭ: ſic dicit̉gloria. b Et parētes nr̄os ī generatiōe ſua .i. generatiōeꝫ ſua .ſ. carnalē ꝙͣtū ad genitos ex eis: ſpūa: ꝙͣtum ad edoctos ab eis. Apd̓hebreos enī debꝰ fuit auctor iſtedoctor alicuiꝰ habet̉ ſic̄ pr̄ eiꝰ: vnd̓dicit apl̓us .j. cor̄.iiij. In xp̄o ieſueuāgeliū ego vosgenui .i. p̄dicationē euagelij. cMulta gloriā.ideſt multa oꝑagl̓ioſa. d Fecitdn̄s. viros iſtoſe Magnificentia ſua .i. largitateſua. f A ſeculo domīantes inptātibꝰ ſuis .i. virtutibus ꝓprijs adeo ſibi tn̄ collatꝭvn̄ filij heth dixerunt ad abraam:Gen̄. xxiij. Princeps dei es apudnos. g Hoīesmagni v̓tute.pore eniꝫ diluuijfuerūt hoīes magni corꝑe .ſ. giganteſ: Gen̄. vj. ſꝫ erātparui v̓tute aut nll̓i: erāt moribꝰ incōpoſiti. h Atprudētia ſua p̄diti. prudētia ē auriga v̓tutū. iciātes ī ꝓphetꝭ .i. in ꝓph̓aꝝ ſcriptis. k Dignitatēphetaꝝ .i. debꝫ exhiberi ꝓphetꝭ: hoc verificat̉ ſtudioſis ī ſcripturꝭ ꝓphetaꝝ: qͣles fuerūt plurimi quibꝰinfra ꝓſequit̉. l Et īperantes in pn̄ti ppl̓o .ſ. dauidMachabei: plureſ alij. m Et virtute ſue prudētieppl̓is ſanctiſſima v̓ba. ſupple nūciātes n In puericia ſua. ſic habēt libri correcti. o Reqͥrētes modosmuſicos. ad diſſolutionē: ſꝫ ad deuotiōꝝ: ſic̄ patꝫ dedauid: laudes diuinas a ſua iuuētute canebat ī cithara. p Et narrātes carmīa ſcript̉aꝝ .i. pſalmostica metrice ꝯpoſita. q Homīes diuites ī v̓tute. v̓tutes enī vere diuitie ſūt: qꝛ violēter auferri poſſūt. Ir Pulchritudinis ſtudiū hn̄tes .i. legis ꝓhetaꝝ: quoꝝſtudiū ē pulchrū. s Pacificātes ī domibꝰ ſuis .i. ī familijs et homībꝰ ſibi ſubiectis. t Om̄s iſti ī generatiōibus gētis ſue .i. īter gētes generatiōis ſue. v Gloriā. bone fame. x Adepti ſūt. oꝑa ſancte vite. I Qui de illis. Hic ꝯn̄ter ponit̉ laus patrū ī filijs ſuis: eenī filiꝰ de ſubſtātia pr̄is: laus patꝝ redūdat ī filios: ecōuerſo. dic̄ igit̉: Qui ill̓ nati ſt̓. mores patꝝ imitātes. z Reliq̄rūt nomē. bonū: a Narrādi laudes eo. ad īformatiōꝫ moꝝ: oppoſitū ſubdit mal̓: Ib Et ſt̓ qͦꝝ ē memoria: ī bono. c Perierūt qͣſifuerit. nihil boni pꝰ ſe reliquētes. d Et nati ſt̓ qͣſi