¶ Eccleſiaſtici
Locutꝰ eſt ſuꝑba: ⁊ iuſtificauerūt illum. Humilis deceptus ē: inſūꝑ ⁊ arguit̉. Locutꝰ ē ſenſate: ⁊ non ē datusei locꝰ. Diu̓es locutꝰ eſt: ⁊oēs tacuerūt: et verbuꝫ illiꝰvſqꝫ ad nubes perducent.Pau̓per locutꝰ ē: ⁊ dicunt:Quis ē hic? Et ſi oͦffenderit: ſubuertēt illū. Bona ēſub̓a cui nō eſt pctm̄ ī ꝯſcīaet neꝗſſima pauꝑtas in oreimpij. Cor hoīs īmutat faciē illius ſiue ī bono ſiue inmalo. Ueſtigiū cordis boni ⁊ faciē bonā difficile īuenies: ⁊ cū labore. ¶ XIIII.Eātꝰ vir ꝗ nō ē lapſusverbo ex ore ſuo: et nōeſt ſtimulatꝰ ī triſticiā delicti. Felix qui nō habuit animi ſui triſticiā: et nō exciditab ſpe ſua. Uiro cupido ⁊tēnaci ſine̓ rōe ē ſub̓a: et homini liuido ad ꝗd aurum?
Qui aceruat ex aīo ſuo iniuſte: alijs ꝯgregat: ⁊ in bonis illius alius luxuriabit̉.Qui ſibi nequā eſt: cui alijbonꝰ erit? Et nō iocūdabit̉in bonis ſuis. Qui ſibi īuidet: nihil eſt illo nequius: ⁊hec redditio eſt malicie illius. Et ſi bn̄fece̓rit ignorant̉⁊ nō volens facit: et ī nouiſſimo manifeſtat maliciā ſuam. Neqͣꝫ eſt oculus liuidi⁊ auertēs faciē ſuā: et deſpiciēs aīam ſuam. Inſatiabilis oculus cupidi in parteiniꝗtatis: non ſatiabitur donec cōſumat arefaciēs aīaꝫſuam. Oculus malus admala: e̓t non ſatiabit̉ pane:īdigens ⁊ ī triſticia erit ſuꝑmeſam ſuā. Fili ſi habes benefac tecum: et deo dignasoblationes offer. Memoreſto qm̄ mors non tardat:et teſtamentum inferorum:
damni ſibi illati: qꝛ ſperāt ꝑticipare ſibi. h ¶ Locutē ſuꝑba ⁊ iuſtificauer̄t illū. adulatores affirmātes: ꝙ ſicd̓beat magnifice loqͥ. i ¶ Humilis d̓ceptꝰ ē .i. pauꝑ eſtdānificatꝰ. k ¶ Inſuꝑ ⁊ arguit̉ .i. ſine cōpaſſione d̓ dāno eius vt fatuꝰ īcrepat̉. l ¶ Locutꝰ ē ſen. ⁊ nō ē ei datꝰlocꝰ. qꝛ ꝯtēnit̉ abaudiētibuſ. C mDiues locutꝰ eſt ⁊oēs tacuerūt. audiēdo reuerentern ¶ Et v̓bū illiꝰvſqꝫ ad nubes ꝑducēt. cōmendando eū de ſapīa excellēti. o ¶ Pauper locutꝰ eſt: ⁊ dicūt: qͥs eſt hic. eūꝯtēnēdo. p ¶ Etſi offenderit ſubuertēt illū. grauit̓puniēdo. q Bona ē. Hic circa p̄dicta remouet falſam opīonē: naꝫex dictꝭ poſſet aliqͥs eſtimare oēmdiuitē eſſe malū:⁊ oēm pauperembonū: qd̓ remouet dicens: qBona ē ſb̓a i. diuitie. r ¶ Cui n̄ē pctm̄ ī ꝯſcīa .ſ. d̓mala acqͥſitiōe ꝑſe vel ꝑ parentesſuos: naꝫ diuitiehīte iuſte ſūt maͣexercēde v̓tutis ꝑoꝑa mīe ⁊ liberalitatis: Ambroꝰſuꝑ Lucā: Sicut diuitie īpedimēta ſunt reprobis: ita ꝓbis ſūt adiumēta v̓tutis. s ¶ Et neqͥſſima pauꝑtasin ore īpij. qͥ ꝑ impatiētiā ꝓrūpit ī blaſphemiam dei.t ¶ Cor hoīs. Hic ꝯn̄ter docet diſtinguere bonos a malis dicēs: Cor hoīs īmu. faciē illius ſiue ī bono ſiue ī malo. diſpō .n. cordis apparet ī facie pluſꝙͣ ī alijs partibuscorꝑis: qꝛ vigēt ibi oēs ſenſus: ⁊ potiſſime apparet inocl̓is: eo ꝙ viſus pl̓es reꝝ differētias on̄dit .j. metaphy.ꝓpt̓ qd̓ cogitatio cordis ī bonū ſiue ī malū a peritꝭ hominibꝰ freq̄nter ꝑcipit̉ in facie. Et qꝛ pauci ſunt boni ⁊v̓tuoſi reſpectu maloꝝ: ẜm ꝙ dr̄ eccl̓es .j. Stultoꝝ infinitꝰ ē numerꝰ. iō ſb̓dit̉: v ¶ Ueſtigiū cordis boni ⁊cͣ. i.bonitatē īteriorē mētis ⁊ exterioris ꝯuerſationis ſimulx ¶ Inuenieſ. raro ⁊ in paucis. ¶ Capl̓m. XIIII.Eatus vir qͥ nō ē lapſus v̓bo. Suꝑius a pͥncib p̄io tertij capl̓i: ⁊ citra: actū ē de ordīe v̓tutis īordine ad ꝓximū: hic ꝯn̄ter agit̉ de v̓tutꝭ exercitio in ordine ad deū: ⁊ diuidit̉ in duas ꝑtes: qꝛ pͥmoremouet̉ īpedimētū: 2º accedit̉ ad ꝓpoſitū: ibi Beatusvir qͥ in ſapīa. Primū aūt īpedimētū ē loqͣcitas: que hꝫpctm̄ ānexū: ꝓuer. x. In multiloqͥo pctm̄ nō deerit. ⁊ ꝑꝯn̄s in deū ordinari impedit. Hanc igit̉ loqͣcitatē excludit dicens: Beatus vir qui nō ē lapſus ⁊cͣ. verū tn̄ qꝛ taciturnitas ē aliqn̄ vicioſa .ſ. qn̄ tacet̉ illud qd̓ qͥs diceretenet̉: iō ſb̓dit̉: b ¶ Et nō ē ſtimulatꝰ. remorſu ꝯſcīe.c ¶ In triſticia delicti. dr̄ aūt deliciqͣſi derelictuy
qd̓ ītelligit̉ pctm̄ omiſſiōis tacēdo qd̓ dꝫ dici: de quo dꝫ hōꝑ pnīam triſtari. 2ᵐ impedimētū ē acidia: q̄ reddit hoīemtriſtē ⁊ ponderoſuꝫ ad oꝑa bona ꝑ que ordinat̉ qͥs ī deum:⁊ ſic īpedit ordinē iſtū: qd̓ excludit̉ cū dr̄: d ¶ Felix qui nōhabuit animi ſui triſticiā. in bonis oꝑbꝰ exeq̄ndis. e ¶ Etn̄ excidit ab ſpe ſua. q̄ē certa expectatio beatitudīs: a qua ſpe fac̄acidia decidere. ¶ IUiro cupido. Hic remouet̉ 3ᵐ īpedimētūqd̓ eſt īmoderata cupiditas terrenoꝝ: q̄radix ē oīum maloꝝvt dr̄. j. Timo .vj. ꝓpter qd̓ īpedit ordinēī deū. Hoc igit̉ īpedimētū pͥmo remouet̉:2º qd̓dā correlariū infert̉: ibi Fili ſi hēſ. Circa pͥmuꝫ dr̄: f ¶ Uiro cupido. ī male acdͥrēdo. g ¶ Et tenaci.male retinēdo. gSine rōe ē ſb̓a .i. diuitie: qꝛ nō ꝓficiuntſibi: eo ꝙ auaro tamdeeſt qd̓ hꝫ: ꝙͣ qd̓ nōhꝫ: vt dicit Hieronyꝰin epl̓a ad Paulinū.Sil̓r necˡ alijs qͥbꝰ nihil dat: ꝓpter qd̓ nocēt auaro ꝙͣtum adaīam ⁊ corpꝰ. Et qm̄ex auaricia naſcit̉ īuidia ſeqͥtur: h ¶ Ethōi liuido ad qͥd aurū. q. d. ad malū ſuūi ¶ Qui aceruat exter ⁊ a ꝓpoſito iniuſte acqͥrendo. k ¶ Alijs ꝯgregat ⁊cͣ. nāaīo ſuo iniuſte .i. ſciēfreq̄nter vſu diuitiaꝝ pͥuat̉: ⁊ ab alijs male ꝯſumūtur: ideoſeqͥtur: l ¶ Qui ſibi neꝙͣ ē. iniuſte acqͥrēdo: m ¶ Cui alijbonᶻ erit. q. d. nulli: nā ꝑ hoc alijs nocet: qͥ ſuis diuitijs abutunt̉. n ¶ Qui ſibi inuidet. qualis ē auarꝰ: qͥ ex auariciaretrahit ſibi neceſſaria. o ¶ Nihil ē illo neqͥus. qꝛ torquetſeip̄m ꝙͣtū ad aīam ⁊ corpus. p ¶ Et ſi benefe. igno. ⁊ nōvolens fac̄. ſic̄ aliqn̄ ꝯtingit ꝙ īuidus ītēdēs alij noce̓ ꝓmouet eius bonū: ſic̄ fr̄es Ioſeph intēdētes eū vēdere in ẜuuꝫ:occaſional̓r fecerūt eū egypti dn̄m. q ¶ Et ī nouiſ. mani.ma. ſuā. on̄dēs ſe dole̓ d̓ ꝓximi ꝓſꝑitate: iō ſb̓dit̉: r ¶ Neqē oculus liuidi ⁊c̄. qꝛ nō pōt vidē bonū alteriꝰ facie recta.s ¶ Et deſpiciēs aīam ſuā. qꝛ ꝯtinue affligit eā. t ¶ Inſatiabilis ocu. cupidi. nā ex acqͥſitꝭ nō diminuit̉ eius cupiditas: ſed auget̉: iō ſb̓dit̉: v ¶ In ꝑte iniqͥtatis .i. inique acqͥſitōis. x ¶ Nō ſatiabit̉. qꝛ ſꝑ plus appetit y ¶ Donec cōſumat are. aīam ſuā .i. vita ſua cupiditatis ardore. z ¶ Etnō ſatiabit̉ pane ⁊cͣ. nā ex auaricia nimia nō pōt bonis habitis vti. a ¶ Fili ſi hēs. Hic ex dictis infert correlariū .ſ. ꝙhō hītis bonis vtat̉ ad bonū v̓tutꝭ dicēs: Fili ſi hēs. bona tēporalia b ¶ Bn̄fac tecū. inde viuēdo decēter: ẜm ſtatū tuūc ¶ Et deo dig. obla. offer. ad ſuſtentatōes mīſtroꝝ eccl̓e ⁊paupeꝝ. d ¶ Memor eſto qm̄ mors nō tardat. poſt quānullus operari meritorie pot̓it. e ¶ Et teſtamētū īferoꝝ..i. ordinatio dei de morte ſinguloꝝ: hebre. ix. Statutū ē hominibꝰ ſemel mori. ⁊ dr̄ teſtamētum inferoꝝ: nam tꝑeuo
33 3