Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Eccleſiaſtici

Locutꝰ eſt ſuꝑba: iuſtificauerūt illum. Humilis deceptus ē: inſūꝑ arguit̉. Locutꝰ ē ſenſate: non ē datusei locꝰ. Diu̓es locutꝰ eſt:oēs tacuerūt: et verbuꝫ illiꝰvſqꝫ ad nubes perducent.Pau̓per locutꝰ ē: dicunt:Quis ē hic? Et ſi oͦffenderit: ſubuertēt illū. Bona ēſub̓a cui eſt pctm̄ ī ꝯſcīaet neꝗſſima pauꝑtas in oreimpij. Cor hoīs īmutat faciē illius ſiue ī bono ſiue inmalo. Ueſtigiū cordis boni faciē bonā difficile īuenies: labore. XIIII.Eātꝰ vir ē lapſusverbo ex ore ſuo: eteſt ſtimulatꝰ ī triſticiā delicti. Felix qui habuit animi ſui triſticiā: et exciditab ſpe ſua. Uiro cupidotēnaci ſine̓ rōe ē ſub̓a: et homini liuido ad ꝗd aurum?

Qui aceruat ex aīo ſuo iniuſte: alijs ꝯgregat: in bonis illius alius luxuriabit̉.Qui ſibi nequā eſt: cui alijbonꝰ erit? Et iocūdabit̉in bonis ſuis. Qui ſibi īuidet: nihil eſt illo nequius:hec redditio eſt malicie illius. Et ſi bn̄fece̓rit ignorant̉ volens facit: et ī nouiſſimo manifeſtat maliciā ſuam. Neqͣꝫ eſt oculus liuidi auertēs faciē ſuā: et deſpiciēs aīam ſuam. Inſatiabilis oculus cupidi in parteiniꝗtatis: non ſatiabitur donec cōſumat arefaciēs aīaꝫſuam. Oculus malus admala: e̓t non ſatiabit̉ pane:īdigens ī triſticia erit ſuꝑmeſam ſuā. Fili ſi habes benefac tecum: et deo dignasoblationes offer. Memoreſto qm̄ mors non tardat:et teſtamentum inferorum:

damni ſibi illati: qꝛ ſperāt ꝑticipare ſibi. h Locutē ſuꝑba iuſtificauer̄t illū. adulatores affirmātes: ſicd̓beat magnifice loqͥ. i Humilis d̓ceptꝰ ē .i. pauꝑ eſtdānificatꝰ. k Inſuꝑ arguit̉ .i. ſine cōpaſſioneno eius vt fatuꝰ īcrepat̉. l Locutꝰ ē ſen. ē ei datꝰlocꝰ. qꝛ ꝯtēnit̉ abaudiētibuſ. C mDiues locutꝰ eſtoēs tacuerūt. audiēdo reuerentern Et v̓bū illiꝰvſqꝫ ad nubesducēt. cōmendando de ſapīa excellēti. o Pauper locutꝰ eſt: dicūt: qͥs eſt hic.ꝯtēnēdo. p Etſi offenderit ſubuertēt illū. grauit̓puniēdo. q Bona ē. Hic circadicta remouet falſam opīonē: naꝫex dictꝭ poſſet aliqͥs eſtimare oēmdiuitē eſſe malū: oēm pauperembonū: qd̓ remouet dicens: qBona ē ſb̓a i. diuitie. r Cuiē pctm̄ ī ꝯſcīa .ſ.mala acqͥſitiōeſe vel parentesſuos: naꝫ diuitiehīte iuſte ſūt maͣexercēde v̓tutisoꝑa mīe liberalitatis: Ambroꝰſuꝑ Lucā: Sicut diuitie īpedimēta ſunt reprobis: itabis ſūt adiumēta v̓tutis. s Et neqͥſſima pauꝑtasin ore īpij. impatiētiā ꝓrūpit ī blaſphemiam dei.t Cor hoīs. Hic ꝯn̄ter docet diſtinguere bonos a malis dicēs: Cor hoīs īmu. faciē illius ſiue ī bono ſiue ī malo. diſpō .n. cordis apparet ī facie pluſꝙͣ ī alijs partibuscorꝑis: qꝛ vigēt ibi oēs ſenſus: potiſſime apparet inocl̓is: eo viſus pl̓es reꝝ differētias on̄dit .j. metaphy.ꝓpt̓ qd̓ cogitatio cordis ī bonū ſiue ī malū a peritꝭ hominibꝰ freq̄nter ꝑcipit̉ in facie. Et qꝛ pauci ſunt boniv̓tuoſi reſpectu maloꝝ: ẜm dr̄ eccl̓es .j. Stultoꝝ infinitꝰ ē numerꝰ. ſb̓dit̉: v Ueſtigiū cordis boni ⁊cͣ. i.bonitatē īteriorē mētis exterioris ꝯuerſationis ſimulx Inuenieſ. raro in paucis. Capl̓m. XIIII.Eatus vir ē lapſus v̓bo. Suꝑius a pͥncib p̄io tertij capl̓i: citra: actū ē de ordīe v̓tutis īordine ad ꝓximū: hic ꝯn̄ter agit̉ de v̓tutꝭ exercitio in ordine ad deū: diuidit̉ in duas ꝑtes: qꝛ pͥmoremouet̉ īpedimētū: accedit̉ ad ꝓpoſitū: ibi Beatusvir in ſapīa. Primū aūt īpedimētū ē loqͣcitas: que hꝫpctm̄ ānexū: ꝓuer. x. In multiloqͥo pctm̄ deerit.ꝯn̄s in deū ordinari impedit. Hanc igit̉ loqͣcitatē excludit dicens: Beatus vir qui ē lapſus ⁊cͣ. verū tn̄ qꝛ taciturnitas ē aliqn̄ vicioſa .ſ. qn̄ tacet̉ illud qd̓ qͥs diceretenet̉: ſb̓dit̉: b Et ē ſtimulatꝰ. remorſu ꝯſcīe.c In triſticia delicti. dr̄ aūt deliciqͣſi derelictuy

qd̓ ītelligit̉ pctm̄ omiſſiōis tacēdo qd̓ dꝫ dici: de quo dꝫ pnīam triſtari. 2ᵐ impedimētū ē acidia: reddit hoīemtriſtē ponderoſuꝫ ad oꝑa bona que ordinat̉ qͥs ī deum: ſic īpedit ordinē iſtū: qd̓ excludit̉ dr̄: d Felix quihabuit animi ſui triſticiā. in bonis oꝑbꝰ exeq̄ndis. e Et excidit ab ſpe ſua.ē certa expectatio beatitudīs: a qua ſpe fac̄acidia decidere. IUiro cupido. Hic remouet̉ 3ᵐ īpedimētūqd̓ eſt īmoderata cupiditas terrenoꝝ:radix ē oīum maloꝝvt dr̄. j. Timo .vj.pter qd̓ īpedit ordinēī deū. Hoc igit̉ īpedimētū pͥmo remouet̉: qd̓dā correlariū infert̉: ibi Fili ſi hēſ. Circa pͥmuꝫ dr̄: f Uiro cupido. ī male acdͥrēdo. g Et tenaci.male retinēdo. gSine rōe ē ſb̓a .i. diuitie: qꝛ ꝓficiuntſibi: eo auaro tamdeeſt qd̓ hꝫ: ꝙͣ qd̓hꝫ: vt dicit Hieronyꝰin epl̓a ad Paulinū.Sil̓r necˡ alijs qͥbꝰ nihil dat: ꝓpter qd̓ nocēt auaro ꝙͣtum adaīam corpꝰ. Et qm̄ex auaricia naſcit̉ īuidia ſeqͥtur: h Ethōi liuido ad qͥd au. q. d. ad malū ſuūi Qui aceruat exter a ꝓpoſito iniuſte acqͥrendo. k Alijs ꝯgregat ⁊cͣ.aīo ſuo iniuſte .i. ſciēfreq̄nter vſu diuitiaꝝ pͥuat̉: ab alijs male ꝯſumūtur: ideoſeqͥtur: l Qui ſibi neꝙͣ ē. iniuſte acqͥrēdo: m Cui alijbonᶻ erit. q. d. nulli: hoc alijs nocet: ſuis diuitijs abutunt̉. n Qui ſibi inuidet. qualis ē auarꝰ: ex auariciaretrahit ſibi neceſſaria. o Nihil ē illo neqͥus. qꝛ torquetſeip̄m ꝙͣtū ad aīam corpus. p Et ſi benefe. igno.volens fac̄. ſic̄ aliqn̄ ꝯtingit īuidus ītēdēs alij noce̓ ꝓmouet eius bonū: ſic̄ fr̄es Ioſeph intēdētes vēdere in ẜuuꝫ:occaſional̓r fecerūt egypti dn̄m. q Et ī nouiſ. mani.ma. ſuā. on̄dēs ſe dole̓ ꝓximi ꝓſꝑitate: ſb̓dit̉: r Neqē oculus liuidi ⁊c̄. qꝛ pōt vidē bonū alteriꝰ facie recta.s Et deſpiciēs aīam ſuā. qꝛ ꝯtinue affligit. t Inſatiabilis ocu. cupidi. ex acqͥſitꝭ diminuit̉ eius cupiditas: ſed auget̉: ſb̓dit̉: v In ꝑte iniqͥtatis .i. inique acqͥſitōis. x ſatiabit̉. qꝛ ſꝑ plus appetit y Donecſumat are. aīam ſuā .i. vita ſua cupiditatis ardore. z Et ſatiabit̉ pane ⁊cͣ. ex auaricia nimia pōt bonis habitis vti. a Fili ſi hēs. Hic ex dictis infert correlariū .ſ. hītis bonis vtat̉ ad bonū v̓tutꝭ dicēs: Fili ſi hēs. bonaporalia b Bn̄fac tecū. inde viuēdo decēter: ẜm ſtatū tuūc Et deo dig. obla. offer. ad ſuſtentatōes mīſtroꝝ eccl̓epaupeꝝ. d Memor eſto qm̄ mors tardat. poſt quānullus operari meritorie pot̓it. e Et teſtamētū īferoꝝ..i. ordinatio dei de morte ſinguloꝝ: hebre. ix. Statutū ē hominibꝰ ſemel mori. dr̄ teſtamētum inferoꝝ: nam tꝑeuo

33 3