Liber
et ī ſecreto cubiculi tui nōmaledixer diuiti: ꝗa ⁊ auesceli poͣrtabūt voce tuam: ⁊qu̓i habēt pēnas annūciabūt ſententiam. C XI.Ittē panē tuū ſuꝑ trāſeuntes aquas: ꝗa p̄tꝑa multa īuenies illū. Dapartes ſeptē necnō ⁊ octo:ꝗa̓ ignoraſ ꝗd futuꝝ ſit mali ſuper terra. Si rēplete fuerint nubes: imbrem ſupert̓rā effundēt. Si ceciderit lignū ad auſtrū aūt ad aꝗlonē: in quocūqꝫ loco ceciderit: ibi erit. Qui obẜuat vētū nō ſeminat: et qui cōſidederat nubes nunqͣꝫ metet.
Quomodo ignoras queſit via ſpūs: et qua rōe compingant̉ oͣſſa in uentre pregnantis: ſic ne̓ſcis opera d̓iqui fabricator eſt omniuꝫ.Māne ſemina ſemen tuuꝫet veſpere nē ceſſet manustua: ꝗa neſcis quid magisoriatur hoc aut illud: et ſivtrūqꝫ ſiml̓ mēliꝰ erit. Dulce̓ lumen ⁊ delectabile eſtoculis videre ſolem. Si annis multis vixerit homo ⁊in his omnibus letus fuerit: mēminiſſe dꝫ tenebroſitꝑris: et dierū multoꝝ quicᵐ venerīt vāitatꝭ arguūt̉ p̄terita. Lētare gͦ iuuenis in
hoc .n. quod dicit de malo regimīe regis ⁊ pͥncipū poſſꝫ aliquis ꝓrupere ī v̓ba ꝯͣ famā ipſoꝝ: iō ꝓhibet hoc tanꝙͣ ꝑiculoſū dicens: c ¶ In cogitatōe tua regi ne detrahas. illa .n.que ī cogitatōe reuoluūtur: de facili v̓bo ꝓferunt̉ etiā p̄terintentōem ꝓferentis. d ¶ Et in ſecreto cubicl̓i tui. vbi credis a nullo audiri. eNe maledixeris diuiti. qꝛ pōt p̄ter ſcitumtuū audiri ab aliquo⁊ reportari: iō ſb̓dit̉:f ¶ Q ⁊ aues celi. irelatores verboꝝ: q̄dicūtur aues celi hiceo mō loquendi quodemones dicūt̉ auesceli in parabola ſeminantis: Matth̓. xiij.g ¶ Portabūt voceꝫtuā. ad tuā accuſationē. h ¶ Et qui hētpēnas .i. quicūqꝫ relator verboꝝ velox adtalia referendū: ⁊ ē repetitio eiuſdē ſnīe admaiorē affirmatōemi ¶ Annūciabit ſententiam .i. v̓ba tua adtuā cōdemnatōeꝫ: vlper hēntē pēnas intelligit̉ maluſ iudex qͥ nimis velox eſt ad ꝓferendū ꝯͣ ſimplices de facili loquens durā ſnīam. ¶ IX.Ittē panē tuū. Superiꝰ ſalomō īduxit ad oꝑa virtutū gnaͣlit̓: hic ꝯn̄ter inducit ad oꝑa mīe ſpāliter:qꝛ ſpāli modo faciūt ad ꝯſecutōem beatitudinisfuture ẜm ꝙ dr̄ Matth̓. xxv. Uenite benedicti pr̄is mei:poſſidete paratū vobis regnū a cōſtitutōe mūdi. Eſuriui.n. ⁊ dediſtis mihi māducare ⁊cͣ. Et diuidit̉ in tres partes:qꝛ pͥmo inducit ad opus ptetatis: ⁊ ad acceleratōem huiusoperis: ibi Mane ſemina. 3º infert ꝯcluſionē ſue ītentōiſ: ibiLetare gͦ. Prima in duas: qꝛ pͥmo īducit ad pietatis actum2º remouet īpedimētū: ibi Qui obẜuat ventū. Circa pͥmuꝫdicit: a ¶ Mitte panē tuū ſuꝑ trāſeūtes aqͣs. largiendo cibū ⁊ potū indigentibꝰ: ⁊ maxime peregrinis trāſeūtibꝰ quidicūtur hic aque eo mō loquēdi quo dr̄ apoc. xvij. Aquemulte ppl̓i multi. Et aque tranſeūtes: qꝛ ꝑegrini trāſeūt adad terra ſuā ſicut aque ad mare. b ¶ Ꝙꝛ poſt multa tꝑainuenies illū recipiēdo inde mercedē nō ſolū in futuro: ſedetiā aliqn̄ in pn̄ti: ſicut Iethro vocauit moyſen ad comedēdū pane: credēs eū eſſe egyptiū peregrinū: exo. ij. ⁊ ex hocpoſtea receptus ē in ppl̓o iſrl̓: ⁊ vt filij ſui hērent ꝑtem ī terra ꝓmiſſionis: qꝛ pietas ad oīa valet ꝓmiſſionē hn̄s vite q̄nūc eſt ⁊ future. j. Timo. iiij. c ¶ Da partes ſeptē ⁊cͣ .i. abudant̓ da de bonis tuis indigētibus. d ¶ Ꝙꝛ igͦras quid futuꝝ ſit mali ſuper terrā .i. ī vita pn̄ti: ⁊ ab illo liberari poteris ꝑ oꝑa pietatis impenſa indigentibꝰ: qꝛ ſicut p̄dictū ē pietas nō ſolū hēt ꝓmiſſionē vite future. ſed ⁊ pn̄tis. Uel alit̓pōt exponi: Ꝙ ignoras qͥd futuꝝ ſit mali ſuꝑ terrā. q. d.forte eueniet mortalitas hoīum per peſtilētiā aut gladiumin qua tolleris de vita pn̄ti: ⁊ tūc opera pietatis valebūt tibi: qꝛ ſola pietas comes eſt defūctoꝝ: vt dicit Augꝰ. Ad hetiā inducit exemplū ſenſibile dicēs: e ¶ Si replete fuerītnubes. exalatiōibus humidis. f ¶ Imbreꝫ ſuꝑ terrā effūdent. q. d. ſic hoīes diuitias hēntes debēt eas refundere indigentibus. Ad hoc etiā inducit motiuū ex hōis ſtatu pꝰ mortem: qꝛ tunc ceſſat meritū ⁊ demeritū: iō dicit: g ¶ Si ce-
ciderit lignū .i. homo qͥ dr̄ arbor euerſa a ph̓is. vn̄ ſcd̓ode aīa dicit ph̓s ꝙ radices in arboribus ſūt ſil̓es ori inhoībus qm̄ per illas accipit̉ arboris nutrimentū. Or̄ gͦlignū cadere qn̄ hō ꝑ mortē abſcindit̉ a ſtatu pn̄tis viteh ¶ Ad auſtꝝ aūt ad aqͥlonē .i. ad ꝑtem electoꝝ: vel reproboꝝ que noīeaquilonis d̓ſignatur: eo ꝙ dr̄ hieremie .j. Ab aqͥlōepandetur oē malū. i¶ Ibi erit. i.īmutabil̓r remanebit: ꝓpter qd̓ īvita pn̄ti dꝫ hō d̓oꝑibus pietatꝭ ſolicitari ꝙͣdiu pōtmereri. ¶ Quiobẜuat. Hic r̄mouet qd̓dā impedimentū. impedit̉.n. hō ab operibꝰpietatis ex nimiadilatōe cogitansꝙ veniet tp̄s magis opportunumad diſtribuēdumpauperibꝰ bonaſua: ⁊ interim auferunt̉ ei bona vl̓etiā vita: ⁊ ſic priuat̉ intēto: ⁊ hoceſt qd̓ dicit per ſil̓e: k ¶ Qui obſeruat ventū nō ſeminat. qꝛ raro aut nunꝙͣ ē aer ſineⁱ vento aliquo. i ¶ Etqui ꝯſiderat nubes. dimittēs metere ꝓpter apparētiamnubiū. m ¶ Nunꝙͣ mētet. qꝛ raro ꝯtingit ꝙ aer ſit ſine nubibꝰ. ⁊ in tali dilatōe aliqn̄ irruūt hoſtes terrenaſcentia ſibi colligentes: remanētia deuaſtātes. Scd̓ꝫ impedimētū ꝓuenit ex eſtimatōe longitudīs vite ꝓpͥe: ⁊ſic īpedit̉ homo ab operibꝰ pietatis: qꝛ credit ſe indige̓ī futuro bonis ſuiſ: hoc remouet̉ cū dr̄: n ¶ Quomōignoras que ſit via ſpūs .i. ꝑ quē modū aīa infūdit̉ corpori. o ¶ Et qͣ rōne .i. per quē modū. p ¶ Cōpigāt̉..i. formētur. q ¶ Oſſa .ſ. pueri. r ¶ In ventre mr̄is.iſta .n. ſunt total̓r occulta nobis. s ¶ Sic neſcis operadei. qꝛ ſtatim pōt te tollere de vita pn̄ti: ꝓpter qd̓ Luc.xij. dr̄ diuiti diu viue̓ ſperāti: Stulte hac nocte repetētaīam tuā a te: que aūt ꝯgregaſti cuiꝰ erūt: t ¶ Mane.Poſtꝙͣ ſalomo induxit ad pietatis exercitiū: hic ꝯn̄terinducit ad huiꝰ exercitij feſtinū pͥncipiū ⁊ etiā ꝓfectū cōtinuū dicēs: t ¶ Mane ſemina ſemē tuū .i. pietatꝭ opera incipe a tempore iuuētutis. v ¶ Ei veſpere .i. in ſenectute ī qua ſolēt hoīeſ fieri tenaces. x ¶ Ne ceſſꝫ manus tua. face̓ pietatꝭ oꝑa. y ¶ Ꝙꝛ neſcis qͥd magꝭ oriatur .i. deo acceptiꝰ efficiat̉. z ¶ Et ſi vtrūqꝫ ſimul .i. eqͣlit̓ deo acceptū. ¶ Meliꝰ erit. in fructu p̄mij. a ¶ Dulce lumē. Hic remouet hꝰ acceleratōis qd̓dā īpedimētū:qd̓ ꝓcedit ex ꝯſideratōe vite pn̄tꝭ tm̄: ⁊ ſic īpedit̉ hō aboperibꝰ pietatꝭ: qꝛ nō ꝯſiderat tp̄s ſue mortis: iō dr̄:a ¶ Dulce lumē ⁊cͣ .i. delectabile ē hōi ꝑfrui vita pn̄ti:ſꝫ qꝛ cū hoc dꝫ de morte cogitare: iō ſb̓dit̉: b ¶ Si annis ml̓tꝭ vi. hō. ⁊ ī ꝓſꝑitate: tn̄ ¶ Meminiſſe dꝫ tene.tꝑris .i. mortꝭ. qd̓ tp̄s vocat̉ nox freq̄nt̓ ī ſcript̉a. d ¶ Etdieꝝ multoꝝ .i. tꝑris poſt mortē qd̓ nō hēbit finem.e ¶ Qui cū venerint vanitatꝭ arguunt̉ p̄terita .i. huiusvite delectabilia que pertranſierūt vt vmbra. a ¶ Letare ergo. Hic infertur intenta concluſio: ſcilicet ꝙ