Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Liber

frūctū nō capiet ex eis. Ethoc ergo vāitas. Ubi multe ſunt opes: ml̓ti ⁊ qui comedūt eas. Et quid ꝓdeſtpoſſeſſori: niſi ꝙ cernit diuitias oculis ſuis? Dulcis eſtſōnꝰ oꝑāti ſiū paꝝ ſiū ml̓tūcomedat: ſaturitas autē diuitis non ſinit eū dormire.Eſt et alia infirmitas peſſima quaꝫ vidi ſb̓ ſole. Diu̓itie ꝯſeruate ī malū dn̄i ſui.Pe̓reūt .n. in afflictiōe peſſima. Gēnerauit filiū qui inſumma egeſtate erit. Sicūtegreſſus ē nudus de vteromr̄is ſue: ſic reuertet̉: et niꝰhil auferet ſecuꝫ de laboreſuo. Miſerabilis prorſusīfirmitas. Quō venit ſic reuertet̉. Quid ergo prodeſtei qd̓ laborauit ī ventum?Cunctꝭ diebus vite ſue cōmedit ī tenebris ⁊ in curismultis: ⁊ ī erūna atqꝫ triſticia. Hoc itaqꝫ viſum ē mihi bonū: vt comedat ꝗs ⁊bibat ⁊ fruatur leticia ex labore ſuo qͦ laborauit ipſe

ſb̓ ſole nūero dieꝝ vite ſue:quos dedit ei deꝰ: ⁊ hec eſtpars illiꝰ. Et oī hōi cui dedit deus diuitias atqꝫ ſubſtantiā: poteſtatēqꝫ ei tribuit vt comedat ex eis ⁊ fruat̉parte ſua: ⁊ letet̉ de laboreſuo: hoc eſt donū d̓i. Non.n. ſatis recordabit̉ diērū vite ſue: eo ꝙ deus occupetdelitijs cor eius..VI.St ēt aliud malū qd̓vidi ſub ſole: ⁊ ꝗdemfrequēs apud hoīes. Uircu̓i dedit deꝰ diuitias ⁊ ſubſtantiā ēt honorem ēt nihildeeſt aīe ſue ex oībus quedeſiderat: nec tribuit ei poteſtatē deus vt comedat exeo: ſed homo extraneꝰ vorabit illud. Hoc vanitas ⁊magna miſeria ē. Si genu̓erit quiſpiam centum liberos ⁊ vixerit multos ānoset plures dies etatis habuerit: et anima illius nō vtatur bonis ſubſtantie ſue: ſepulturaqꝫ careat: de hocego ꝓnuncio ꝙ melior illo

c Fructū non capiet ex eiꝫ .i. vtilitatē: qꝛ auaritia nō permittit eū vti: iō ꝯcludit: d Et hoc gͦ vani .ſ. eſt ⁊ nō felicitas. e Ubi multe. Hic ponit̉ 2ª rō ad on̄dēdū ꝙ diuitienō ſunt hoīs ſūmū bonū etiā ſi eis vtat̉ ad ſtatū magnificūdicēs: e Ubi ml̓te ſt̓ opes ⁊ ml̓ti. ſuppleſt̓ ibi. f Quicōmedūt eas. int̓ qͦsſūt multi īutiles ⁊ ribaldi: iō ꝯcludit: gEt qͥd ꝓdeſt poſſeſſori. niſi ꝙ cernit diuitias oculis ſuis .ſ. expendi ⁊ in pl̓ibus inutil̓r. h Dulcis ē.Hic ponit̉ 3ª rō queſumit̉ ex nocumentocorporali ex diuitijsꝯͣcto: qꝛ tales diuitesviuunt freq̄nter delicioſe ⁊ lautē: ⁊ ſic accipiūt nutrimentuꝫ vltra cōuenientiā naͣe:ex quo frequent̓ cānt̉torſiones affligentes⁊ infirmitates: ꝓpterqd̓ dr̄: h Dulcis ēſomnuſ operāti. qꝛ labor ⁊ laſſitudo corporis inducūt ad qͥetem ſomni. i Saturitas aūt diuitiſ nōſinit eū dormire. primo qꝛ reformidat iread lectū donec ꝑ ſpatiū tꝑris vigilaueritpoſt cibū. Scd̓o qꝛ inlecto exn̄s aliqn̄ ex nimio cibo ſētit diſcraſias ſomnū īpediētesk Eſt ⁊ alia. Hicponit̉ qͣrta ratio: ⁊ diuidit̉ in duas partes:quia primo ratio ponitur: ſecundo correlarium concludituribi hoc itaqꝫ. Ratiovero iſta accipitur ex concupiſcentia illorum qui frequenter inuadunt vel interficiunt hoīem ꝓ ſuis diuitijs rapiendis: ⁊ hoc ē quod dr̄: k Eſt ⁊ alia infirmitas peſſima .i.magnū malū. ¶¶ Diuitie ꝯſeruate in malū dn̄i ſui. qꝛ perhoc raptores ⁊ cupidi inſidiātur ſibi: iō ſb̓dit̉: m Pereunt .n. ꝓpter diuitias ſuas. n In afflictōe peſſima. qꝛaliquādo iugulātur: ⁊ ſic filij eoꝝ quibus cuſtodiebāt diuitijs illis pͥuantur: iō ſubdit̉: n Gnauit filiū qui ī ſummaegeſtate erit. bonis pr̄nis pͥuatus ⁊ ad laborādū ꝓ victu acqͥrendo nō ē aſſuetus. o Sicut egreſſus eſt nudus de vt̓omr̄is ſue. ſic reuertet̉ bonis oībꝰ ſpoliatꝰ. p Et nihil auferet ſecū. nec etiā filijs dimittet: iō ꝯcludit̉: q Quid ergo ꝓdeſt ei ꝙ labo. ī ven. q. d. nihil: qꝛ labor ſuus nō ꝓfecitſibi nec filijs. r Lūctis diebꝰ vite ſue come. ī tene .i. in triſticia ⁊ anxietate mentis ꝓ acqͥſitōe tꝑraliū qͥbus pͥuatꝰ eſtcū filijs: vt dcm̄ ē. s Hoc itaqꝫ. Hic̄ ex p̄dictꝭ infert correlariū: vꝫ ꝙ vita delicioſa: lꝫ nō ſit hoīs bonū ſimpl̓r vt dictū ē. c. ij. tn̄ p̄eligenda eſt tali vite laborioſe: ⁊ hoc ē qd̓ dic̄:s Hoc itaqꝫ mihi viſū eſt bonū. ⁊ pꝫ lr̄a ex dictꝭ vſqꝫ ibi:t Hoc ē donū dei. eo mō loq̄ndi ꝙ oē bonū ē a deo datūetiā tꝑralia bona lꝫ int̓ dona dei ſint mīma. ſanitas aūt cor

poris ⁊ huiuſmōi ſūt media: bona v̓o gr̄e ⁊ v̓tutis maiora ī pn̄ti vita. v Nō .n. ſatiſ .i. multū recordabiturx Dieꝝ vite ſue. ita ꝙ videat̉ ſibi longa vel tedioſa:iō ſb̓ditur: y Eo ꝙ deus occupet. delitijs cor eiꝰ: ⁊ſic nō hꝫ maͣm vel occaſionē reducēdi ad memoriā mala p̄terita: ſic̄ hn̄tilli qui vixeruntdiu ī tribulatōibꝰ⁊ anguſtijs. Capl̓m. VISt ⁊ aliIud. Hicponit̉ adꝓpoſitū qͥnta rōqꝛ frequēter ꝯtingit ꝙ hō diueſ ſb̓trahit̉ de vita pn̄ti: ita ꝙ non pōtvti diuitijs: ⁊ hocſiue ꝑ īfirmitateꝫſiue ꝑ gladiū. Etdiffert hec rō a p̄cedēti: qꝛ illa ꝓcedit de eo qͥ ꝓpterdiuitias ſuas occidit̉: iſta v̓o d̓ eoqui morit̉ īfirmitate vel alia cā: ⁊ꝙͣtū ad hoc dr̄a Eſt ⁊ aliudmalū. differens ap̄cedenti mō dcōb Uir cui d̓ditdeus diuitias antificiales: vt auꝝ⁊ argētū ⁊ ꝯſilia.c Et ſb̓aꝫ i. diuitias naͣles ex qͥbus vitā hoīs ſuſtētat̉: vt bladū:vinū: ⁊ talia.d Et honoreꝫ..i. ſtatū honorificū. e At nihildeeſt aīe ſue. de ꝑtinentibꝰ ad vitā iocundā. f Nec tribuit ei po. deusvt co. ex eo. qꝛ ſubtrahit eū de vita pn̄ti ſb̓ito: ſic̄ ī euāgelio Luc. xij. de illo dr̄ cuiꝰ ager vberes fructꝰ attulit: ⁊dicebat: Aīa mea hēs ml̓ta bona repoſita ī ml̓tos ānoſdeſce: bibe: epulare. ⁊ ſb̓dit̉ ibidē: Dixit āt ad illū dn̄s:Stulte hac nocte repetēt aīam tuā a te: q̄ āt ꝯgregaſti cꝰerūt? q. d. alieni hēbūt. iō ſb̓dit̉: g Sꝫ hō extra. vo.illud. iō ſb̓dit̉: Hoc vanitas ⁊cͣ. h Si genuerit. Hicponit̉ ſexta rō q̄ ſumit̉ ex defectu vſuſ diuitiaꝝ: ⁊ duplicat̉: ſcd̓a ibi: Oīs labor. Circa pͥmū on̄dit̉ ꝙ tal̓ d̓fectꝰex auaricia ꝓcedēs fac̄ hoīem miſeꝝ: etiā ſi cū diuitijshēat ml̓ta alia q̄ deſiderāt̉ ī pn̄ti vita: ⁊ hoc ē qd̓ dr̄:h Si genu. qͥſ. cē. libe. ⁊cͣ. Int̓ deſiderata ī hoc ſcl̓o ſt̓ꝓles magna ⁊ vita lōga. i Et aīa illiꝰ nō vta. bo. ſb̓eſue .i. ipſe nō vtat̉ ī ꝑſona ꝓpͥa. Accipit̉ .n. h̓ aīa ꝓ ipſohoīe eo mō loq̄ndi qͦ totū denoīat̉ a nobiliori ꝑtek Sepulturaqꝫ careat. ſicut ꝯtigit de Ioachim filioIoſie: cuius cadauer fuit ꝓiectu extra portas hierl̓m: ſicut p̄dixerat hiere. xxij. Sepultura aſini ſepeliet̉: putrefactus ⁊ ꝓiectus extra portas hierl̓m. l De hoc gͦ ꝓnuncio ꝙ melior illo ſit abortiuus. qui nō eſt expertus