¶ prouerbioꝝ
ſaturabūt eū. Mors ⁊ vitaī manibus lingue: qui diligunt eam comedēt fructuseiꝰ. Qui inuenit mulierembonā: inuenit bonū ēt hauriet iocūditatē a domino.Qui expellit mulierē bonāexpellit bonū: qui aūt tenꝫadulterā ſtultus eſt ⁊ inſipiens. Cu̓m obſecratiōibusloquitur pauper: et diueseffabitur rigide. Uir āmicabilis ad ſocietatem: magisamicus erit qͣꝫ frater ¶ XIX.Elior ē pauꝑ ꝗ ambu¶ Vbulat in ſimplicitateſua: qͣꝫ diu̓es torques labiaſua et īſipiens. Ubi non eſtſcīa aīe non ē bonū: et ꝗ feſtinꝰ eſt pedibus ōffendet.Stu̓ltitia hoīs ſupplantatgreſſus eius. et ꝯtra deumferuet aīo ſuo. Diu̓itie addunt amicos plurimos: apaupere āt ⁊ hi qͦs habuitſeparātur. Teſtis falſus nōerit īpunitus: et ꝗ mēdacia
loquitur nō effugiet. Multi colūt ꝑſonam potētis: etamici ſunt dona tribuentꝭ.Fratres hoīs pauꝑis oderunt eū: inſuꝑ ⁊ amici ꝓculreceſſerūt ab eo. Qui tātuꝫverba ſectatur nihil hēbit:qui aūt poſſeſſor ē mentisdiligit animā ſuā: et cuſtosprudentie inueniet bona.Falſus teſtis nō erit īpunitus: ⁊ ꝗ loquit̉ mēdacia peribit. Nōn decēt ſtultū delitie: nec ſeruuꝫ dn̄ari pͥncipibus. Doctrina viri ꝑ patiētiā noſcitur: et gloria eiꝰ eſtiniqua p̄tergredi. Sicūt fremitꝰ leōis: ita ⁊ regis ira: etſicut roſ ſuꝑ herbā: ita ⁊ hilaritas eius. Doͣlor patrisfilius ſtuliꝰ: et tecta iugiterꝑſtillantia litigioſa mulierDomus ⁊ diuitie dātur aparentibus: a dn̄o auteꝫ ꝓpͥe vxor prudēs. Pigredoīmittit ſoporē: et anima diſſoluta ēſuriet. Qui cuſtodit
titio eiuſdē ſnīe ad maiorē expreſſionē. c ¶ Mors ⁊vita in manibꝰ lingue. in abuſu .n. ipſiꝰ ē mors culpe: ⁊in bono vſu vita gr̄e. d ¶ Qui diligūt eā ⁊cͣ. qꝛ diligētes bonā linguā reportāt bonū fructu: ⁊ diligētes malāmalū. e ¶ Qui inuenit mulierē bonā .i. ſacre ſcripture noticiam: vt exponit ra. ſa. Pōtetiā ītelligi d̓ muliere ad lr̄am: qꝛvir ⁊ vxor ſt̓ vnacaro: ⁊ iō ſi ſit bona ē ad bonū viriiō dr̄ Gen̄. j. Faciamꝰ ei adiutoriuꝫſil̓e ſibi. f ¶ Ethauriet iocuditatē. qꝛ gaudiū cāt̉ex adeptōe boni.¶ ¶ Qui expellitmulierē bonam.iſte v̓ſus nō ē ī hebreo ꝓpter quodꝑtrāſeo: ⁊ qꝛ ſatꝭpꝫ ſnīa ex p̄dictꝭ.h ¶ Cū obſecra.loqͥtur pauꝑ. qꝛidiget ⁊ non pōtal̓r ſupplere ſuaꝫīdigētia. i ¶ Etdiues effabit̉ rigide. qꝛ non ē in tali neceſſitate. ¶ KUir amica. ad ſocie .i. delectabilisalteri in cōuictu¶ Magꝭ amicꝰerit ꝙͣ frater .i. ꝙͣꝯſanguineꝰ ī ꝯuīctu male portabilis ⁊ durus.¶ Capl̓m. XIX.Elior ēpauper. Hic ꝯn̄ter reprobat 3ᵐ ire effectū: qͥ ē¶ altiꝰ cui aliqͥſ iraſcit̉ cōtēptꝰ: iō dr̄: a ¶ Melior eſt pauper qͥ ambulat ī ſim. ſua. nō ſe efferēdo: ſꝫ alios venerādo. b ¶ Quā diues torquēs labia ſua. alioſꝯtēnendo nō ſolū in corde interiꝰ: ſꝫ etiā in ſigno exterius faciēdo alijs violentiā. c ¶ At inſipiēs .i. alijs īſipidus. d ¶ Ubi nō eſt ſcīa aīe .i. de ſalute aīe. e ¶ Nonē bonū. qꝛ bona corporalia ad bonū aīe final̓r ordināt̉:ſicut corpus eſt ꝓpt̓ aīam: remoto aūt fine remouenturea que ad finē ordinātur. f ¶ Et qͥ feſtinꝰ ē pedibus .i.p̄cipitant̓ agēs in ſuis operibꝰ. g ¶ Offendit. qꝛ de cōtingētibus omittit. h ¶ Stultitia hoīs ſupplatat greſſus eius. qꝛ facit eū ab alijs deſpici ⁊ cōculcari. i ¶ Etꝯͣ deū feruet aīo ſuo. qꝛ ex impatientia ꝓrumpit ī blaſphemiā dei. k ¶ Diuitie addūt amicos pl̓imos. quiamultitudo hoīuꝫ ſeqͥtur vtile bonū qd̓ hr̄e poſſūt a diuite ⁊ nō a paupere: iō ſubdit̉: l ¶ A pauꝑe aūt ⁊ hiquos habuit. cū adhuc diueſ fuit. m ¶ Separant̉. qn̄depauperat̉. n ¶ Teſtis falſus nō erit īpunitꝰ. in futuro ⁊ aliquādo ī pn̄ti: ſicut pꝫ de ſacerdotibꝰ falſum teſtimoniū ꝯtra ſuſannā dantibꝰ: qꝛ dep̄henſi fuerūt occiſi: dan̄. xiij. o ¶ Et qui mendacia. loqͥtur nō effugiet.diuinū iudiciū in qͦ de oī v̓bo ocioſo oportebit reddererōem deo: Matth̓. xij. ⁊ multo fortius de v̓bo mēdoſo
p ¶ Multi colūt ꝑſonā potētis. .l. venerātur ⁊ honorāt: qꝛbonū vtile ab eo ꝯſequi ſperat: ad qd̓ ꝓna ē ppl̓i ml̓titudo:vt p̄dictū ē. q ¶ Et amici ſūt. ſalte apparēter. r ¶ Fr̄es..i. ꝯſāguinei. s ¶ Hoīs pau. oderūt eū. qꝛ vt freq̄nt v̓etūdant̉ de eius pn̄tia: ⁊ qꝛ timēt ne petat ab eis releuari a ſuaindigētia. t ¶ Inſuper ⁊ amici .i. familiares ei anteꝙͣ depauperaret̉. v ¶ Qui tm̄verba ſectat̉ nihil habebit. hoc expōit̉ duplicit̓: vno mō de diſcipulo qͥ magꝭ diligitornatuꝫ v̓boꝝ ꝙͣ bonā ſnīam: ⁊ ille nihilreportat veritatꝭ a doctore: aut ita paꝝ ꝙꝓ nihilo ē ꝯputādū.Alio mō de doctorequi hꝫ bona v̓ba ⁊ nl̓la facta: ⁊ iſte nihil p̄mij r̄pōͣtabit a deo: ⁊huic ꝯſonat lr̄a ſeq̄nſcū dr̄: x ¶ Qui aūtpoſſeſſor ē mentis. ꝑv̓tutes morales qͥbusvires ſenſitiue ſūt inobediētia rōis. IyDiligit aīam ſua. qꝛvult ei veꝝ bonū: qd̓ē bonū v̓tutis. ¶ 3Et cuſtos prudētie. q̄dirigit v̓tutes morales. a ¶ Inueniet bona. gr̄e ī pn̄ti ⁊ gl̓e infuturo. b ¶ Falſusteſtis ⁊cͣ. exponaturut ſupra. c ¶ Nō decēt ſtultū delicie. ſedmagis auſteritates:vt ſic eius ſtultitia repͥmat̉. d ¶ Ac ẜuūdomīari pͥncipibus: qꝛ nihil aſperius ſeruo cū ſurgit in dominiū d̓ cōi curſu. e ¶ Doctrina viri per patiētia eius noſcit̉. vn̄ ⁊ antiqui ph̓i: vt ſocrates ⁊ pl̓es alij fuerūt in patiētia valde perfecti. Pōt etiam ꝓpͥe exponi de doctrina apl̓orum ⁊ aliorum doctoꝝ ī pͥmitiua eccleſia cuius veritas apparebat: qꝛ non reformidabant mori ꝓ ipſa. f ¶ Et gl̓iaeius .ſ. viri patientis. g ¶ Eſt iniqua p̄tergredi .i. mala nōinferre ſed magis pati. h ¶ Sieut fremitus leonis .i. rugitus eſt valde terribilis alijs beſtijs. i ¶ Ita ⁊ regis ira. terribilis eſt ſuis ſubditis. vn̄ ⁊ leo dicitur rex beſtiarum.k ¶ Et ſicut ros ſuper herbā. eſt conſolabilis. l ¶ Ita ⁊hilaritas eius .ſ. regis eſt conſolabilis ſubditis. m ¶ Dolor patris filius ſtultus: quia filius rep̄ſentat patrem: ⁊ iōſtultitia filij dat ei doloris materiaꝫ. n ¶ Et tecta iugiterperſtillantia. ita ꝙ pluuia cadens per illa iquietat domumo ¶ Litigioſa mulier. quia quaſi continue ſuis litigijs conturbat virum ⁊ familiam. p ¶ Domus ⁊ diuitie dantura parentibus. filijs quando emancipantur ab eis. q ¶ Adn̄o aūt ꝓpͥe vxor prudens. datur eis: quia prudētia no poteſt dari a parētibꝰ ⁊ amicꝭ. r ¶ Pigredo īmittit ſoporeꝫ.mentis ⁊ corporis. Piger .n. videt̉ ſemper dormitare.s ¶ Et aīa diſſoluta. a vinculo legis ⁊ iuſticie. t ¶ Eſuriet. patiendo bonoꝝ ſpūalium defectum ⁊ frequēter corporalium. a ¶ Qui cuſtodit mandatum. dei ⁊ ſuꝑioris ſui.