pſalmoꝝ

¶ Semꝑ dauid) p̄s. XXIIII.¶ ¶Dte̓ dn̄e leuaui aīaꝫ¶ Imeā: Ideus meꝰ ī te cōfido nō erubeſcā. Neqꝫ irrideant me inimici mei: ſeteniꝫ vniuerſi ꝗ ſuſtinent tenō confūdent̉. Confūdant̉

omnes iniqua agentes ſūperuacue. Uias tuas domine demonſtra mihi: ētſemitas tuaſ edoce me. Dirige̓ me ī veritate tua ſet doce me: quia tu es ſaluatormeꝰ: et te ſuſtinui tota die.

reputabat portas hieruſalē ⁊ templi nō ſufficere ad alritudinē tanti dn̄i recipiendā. Cōſequēter qͥnto ſequit̉:Quis ē iſte rex gl̓ie ⁊cͣ. cuius ſēſus eſt. naꝫ in p̄dicto ingreſſu pueri hebreoꝝ īſpiratiōe diuina clamātes eū nōminabāt exp̄ſſe rege iſrl̓ ⁊ īplicite deū ⁊ regem gl̓ie: vtpꝫ matth̓. xxi. ca.Ex qͦ clamore etalijs ſolēnitatibꝰīſolitis occurrētibus tota ciuitascommota ē: ⁊ qͣſiadmiratiue querebant: qͥs ē hīc:vt ibi hēt̉: ⁊ hoceſt qd̓ dr̄ in perſonaͣ p̄dicte ciuitatis: Quis eſt iſterex glorie. Ad qd̓ibidē rn̄detur: Ieſus nazarenus ⁊cͣ. in qͦ noīe qd̓ ẜm reiveritatē eſt ſuꝑ oē nomē: īcluditur v̓a diuinitas eius etregnū ⁊ alia q̄ ad myſteriū redēptionis ꝑtinēt. vn̄ in ꝑſona taliū rn̄dentiū dicit pſalmiſta: Dn̄s fortis ⁊ potes⁊cͣ. Et idē dicendū de ſcd̓a int̓rogatione ⁊ rn̄ſiōe: ſi ītelligatur repetitio ad maiorem firmitatē. Pōt tn̄ dici ꝙhec repetitio nō vacat a myſterio. nā xp̄s ī hoc aduētuad hierl̓m duo pͥncipaliter ītendebat ad nr̄am ſalutemexplere .ſ. paſſionē ꝑ quam diabolū vicit: ⁊ ẜm eam rn̄det̉ pͥmo: Dn̄s fortis et potēs dn̄s fortis ī p̄lio. Ulteriv̓o ītendebat ꝯſequi gl̓ioſā reſurrectionē: ẜm quā ī ſcd̓arn̄ſione dr̄: Dn̄s virtutū ipſe eſt rex gl̓ie. Hec expoſitiovr̄ ſatis cōſona lr̄e ⁊ ſufficiēter ī euāgelica narratiōe fūdata. Pn̄t ēt iſta applicari ad introitū xp̄i in vtero virginali. vn̄ et eccl̓ia catat iſtos verſus ī officio annunciationis: ſed hoc nō eſt ẜꝫ ſenſū lr̄alem ſꝫ potius ſpūalē:qꝛ non fuerūt aꝑte porte corꝑales ī illo ingreſſu ſed tm̄porte mētales recipientes filium dei ī magna latitudīecharitatis ⁊ deuotiōis: iuxta illud canti. v. ca. Surrexiego ad aperiendum dilecto meo. ¶ Replica.N p̄ſ. Dn̄i eſt terra. qꝛ ponitur illa pars finalis: Attollite portas pͥncipes ⁊cͣ. poſtil. allegatqd̓dam dictuꝫ Ra. ſa. qd̓ dc̄ꝫ burgen̄. dicit fabulaꝫ: qꝛ ex ſcriptura non hꝫ aucͣteꝫ. Et eſt argumētuꝫburgen̄. conſuetu more huſitorū. Unde ēt poſtil. narrationē Ra. ſa. ēt non grādipendens exponit finem pſalmi ad modū concluſionis ſic: Ex quo p̄ſ. totus dicit degenerali dei dn̄io concluditur more humano: ꝙ ad eiꝰingreſſum qualēcunqꝫ merito porte ſūt attollende ⁊cͣ.Burgen̄. autē deſcendit ad ſpēm exponens de ingreſſuxp̄i in hieruſalē ī die palmarū: q̄ expoſitio ⁊ ſi faueat fidei noſtre patitur tn̄ inſtantias: primo ex eo quia eiusingreſſū colentes nō fuerūt ſic diſpoſiti ſicut hic deſcributur: cū dr̄: Innocens manibus ⁊cͣ. Sed ut verū fatear ille cultus fuit magis ex miraculoſa īſpiratiōe ꝙͣ virtute colentiū: quia dr̄ Ioh̓. xij. de illis cū tanta ſigna feciſſet corā eis: non credebant ei: ideo ſero in tota hieruſaleꝫ hoſpitio nō receptꝰ redijt in bethaniā: abijtqꝫ ⁊ abſcondit ſe ab eis. nec cultus ille māſiuus fuit: quia citopoſt ī eius mortem conſēſerunt. Ceterū quia ille ingreſſus per prophetas deſcribitur humilis ⁊ māſuetus ſuper pullū aſine: de quo non videtur cōuenienter exponi: quia porte ſint attollende. Nec forma queſtiōis ẜmBurgen̄. facte ī commota hieruſalem fuit prout hic deſcribitur: ꝙͣuis queſtio facta fuit: Quis eſt hic. non tn̄:Quis eſt iſte rex glorie. non enim querētes de eo taliapredicata ſentiebant: ut patet per omnes euāgelij ꝑtes.¶ Pſalmus. XXIIII.

D te dn̄e leuaui ⁊cͣ. Iſte ē primus p̄ſ. alphabeticꝰ:qꝛ verſus īcipiunt ordīate a litteris alphabeti hebraici. Primus verſus ab aleph: ſecūdus a beth:⁊ſic cōſequenter hoc excepto ꝙ hic omittūtur due littere.ſ. vau ⁊ copſ: qꝛ nullus verſus per eas incipit. Sunt tn̄ inhoc p̄ſ. xxij. v̓ſus ſic̄ſūt ⁊ .xxij. littere hebraice: quia quattuor verſus ꝑ duas litteras īcipiūt .ſ. xviij.⁊ xix. per litteraꝫ reſ:⁊ .xvi. ⁊ .xxvij. ꝑ litteraꝫ phe. Dicunt aliqͥꝙ iſte littere ſic ponūtur in prīcipijs verſuum ad ſignanduꝫ aliqd̓ myſticū. Sed hebrei de hoc nihil dicunt in aliqua ſcriptura quā viderim. Et ideo alij dicunt:ꝙ ſc̄ꝫ fuit ad quendā modū ſpāleꝫ dictādi: qͥ tunc currebatſicut in illo hymno: A ſolis ortꝰ cardine. verſus incipiuntꝑ lr̄as alphabeti latini: pͥmus ab. a. ſcd̓s a. b. ⁊ ſic ꝯn̄ter vſqꝫ ad. g. īcluſiue: vt pꝫ ītuēti. Ad te dn̄e leuaui ⁊cͣ. Huic p̄ſ.p̄ponitur talis ti. in hebreo: Dauid. ⁊ nō plus: niſi ꝙ p̄mittitur lr̄a lamech ad deſignandū ꝙ dauid ē hic datiui caſuſac ſi diceret ip̄i dauid. In trāſlatiōe aūt hiero. iuxta hebreuꝫ addit̉ hec dictio ſēper ī titulo ſic: Sēper dauid. ſꝫ ſaluomeliori iudicio nō vr̄ bn̄ addita in ti. qꝛ li ſēper eſt vltimadictio p̄ſ. p̄cedentis ī biblijs hebraicis qͣs vidi: ⁊ ſic non ꝑtinet ad ti. hꝰ p̄ſ. Per hoc aūt ꝙ in hoc ti. nō pōitur canticūnec pͥſ. ſicut ī alijs cōiter: on̄ditur ꝙ nō ē p̄ſ. ꝓprie dictuſ apſallēdo: ſꝫ ē ſimplex or̄o quā fecit dauid ꝓ liberatiōe ſua aꝑſecutiōe ſaulis: ꝓpter quā multas orōnes fecit: ſicut dc̄mfuit ſupra p̄ſ. xvi. Scd̓ꝫ hoc gͦ diuiditur hec or̄o in qͣttuor:qꝛ pͥmo dauid petit ī deuio hꝰ vite diuinā directione: ſcd̓oīpedimenti remotionē: ibi Reminiſce̓ miſerationuꝫ tuarūtertio termini deguſtationē: ibi Quis ē hō. quarto a p̄ſſuris liberationē ꝓpter qͥetioreꝫ cōtēplationē: ibi Oculi mei.Circa primū premittit modū ſue petitiōis. d. a ¶ Ad tedn̄e leuaui ⁊cͣ. qꝛ or̄o eſt aſcēſus vel eleuatio mentis ī deūẜm Damaſ. b ¶ Deꝰ meus ī te cōfido .i. ī tua bonitate nōmea eqͥtate: vnde. jͣ. petit remiſſionē ſue culpe. c ¶ Neqꝫirrideat ⁊cͣꝭ. i. ſaul ⁊ cōplices ſui me tenēdo ⁊ morte turpiaffligēdo: qd̓ ēt timebat ſaul ſibi īferri a philiſteis: vt hētur.j. reg. vl. ꝓpter qd̓ petijt ab armigero ſuo int̓fici ab eo di.Euagina gladiū tuū: ⁊ interfice me: ne forte veniāt īcircūciſi iſti: ⁊ interficiāt me illudentes mihi. d ¶ Eteīꝫ vniuerſi⁊cͣl. i. qͥ ſuſtinēt ꝑſecutōes ꝓpt̓ te: ſic̄ ego ſuſtineo. e ¶ Nōcōfundēt̉. finalit ſeu et̓naliter: lꝫ aliqn̄ ꝯfundātur ad tꝑs ſeutꝑaliter. Cōſequent̓ on̄dit qͥ ſunt digni confundi et̓nalit̓ di.Cōfundant̉ oēs ⁊cͣl. i. idolatre ⁊ innocentū ꝑſecutores.¶ Suꝑuacue .i. iutilit̓ ⁊ īfructuoſe īmo ml̓tū dānoſe. Cōſequēt̓ format petitionē ſuā. d. h ¶ Uias tuas ⁊cͣ. ducendo ꝑ viā rectā iuſticie int̓ deuia hꝰ vite: q̄ nullus abſqꝫ tuoauxilio pōt ſufficiēt̓ euitare. i ¶ Et ſemitas tuas edoce meSemita ſtrictior ē ⁊ rectior via cōi: ⁊ ꝑ hoc dauid petit nōſolū dirigi ī iuſticia cōi neccͣia ad ſalutē: ſꝫ cū hoc ī iuſticiaexcedēte: q̄ tendit ad ꝑfectionē. k ¶ Dirige me ⁊cͣ. q̄ .ſ. nōpōt hēri hūana īueſtigatiōe. l ¶ Quia tu es deꝰ ſaluatormeꝰ. ad quā ſalutē dirigi nō poſſū niſi ꝑ tuā illuſtrationē.hō .n. diuinitꝰ ordīat̉ ad finē excedentē cognitōeꝫ naͣlē: ſꝫ ꝙdr̄ Eſa. lxiiij. Oculꝰ nō vidit nec auris audiuit: ⁊ ī cor hoīsn̄ aſcēdit q̄ p̄ꝑaſti diligētibꝰ te. Ad finē āt īcognitū toͣl̓r nullꝰ pōt ſe dirige̓: ⁊ iō oꝫ hoīeꝫ edoceri a d̓o ad ꝯſecutōꝫ ſalutꝭetne. m ¶ Et te ſuſtinui ⁊cͣꝭ. i. ꝓpt̓ te ſuſtinui ꝑſecutioneꝫſaul̓ ꝯtinue: ꝓpt̓ qd̓ decēs ē ut me ꝯſolerꝭ ꝑ tua) illuſtratōeſ