pſalmoꝝ

reputātur apud deū ī generatiōe .ſ. ſpirituali: qui qͥdeꝫapoſtoli ⁊ alij diſcipuli ānunciaturi erant iuſticiā xp̄ippl̓o fideli: qͥ naſciturus erat ẜm ſp̄ꝫ: qui qͥdem ppl̓s adn̄o a qͦ fides ⁊ charitas īfundūtur factus ē: ⁊ hoc eſtqd̓ dicit: Uiuēt .ſ. apl̓i ⁊ hꝰ mōi: ⁊ annūciabūt iuſticiaꝫeius ppl̓o qͥ naſcet̉: quē fecit dn̄s. Et ſic pꝫ manifeſte ꝙmaͣ hꝰ p̄ſ. incipit a tꝑe qͦ paſſio xp̄i īminebat: ⁊ termīat̉ī tp̄s ī qͦ ſua reſurrectio īcipiebat manifeſte diuulgari:qd̓ tp̄s ꝯgrue cerua matutīa nūcupat̉ rōne pͥuſ dc̄a ⁊cͣ.¶ An eodem p̄ſ. xxi. vbi dr̄ in poſtilla: Moraliter aūtpoſſet exponi p̄ſ. iſte ⁊cͣ. ¶ Additio.Ifficile eſſet īmo ⁊ veriuſ īpoſſibile iſtū p̄ſ. veracē exponere de qͦlibet fideli ī afffictiōe menLtis ſeu corꝑis poſito ⁊cͣ. ꝓut poſtil. dicit. Uerſus .n. hꝰ p̄ſ. ꝓ maiori ꝑte ſic dicūtur de xp̄o ꝓprie ꝙ denullo alio verificāt̉. vn̄ recte tenendū ē cū glo. p̄allegata: ꝙ p̄ſ. iſte eſt ꝓprie teſtīonium propheticū dominicepaſſionis.¶ Replica.Np̄ſ. Deus meus reſpice ī me ⁊cͣ. Burgen̄. on̄dit ſe p̄ ſenio delyrare. Nā īponit poſtillatoriIIexpoſitionē: quā tn̄ ex intētiōe reprobat: ⁊ dexp̄o expoſitionē ꝓſeqͥtur ꝯͣ iudeos ꝑ totū. In qͣ expoſitione notat poſtil. ꝙ rō deliberatiua alit̓ mitigat dolorē interiorē aīe: ⁊ aliter dolorē exteriorē ī ſenſu ⁊ in carne. pͥmo mō mitigat directe ponēdo ibi modū v̓tutis: q̄mitigatio hūit locū in xp̄o. ſcd̓o mō non mitigat niſi īdirecte ꝑ modū redūdantie v̓tutis ī carnē: ⁊ hec in xp̄onō fuit: ſed ſuſpēdebat̉ a diuinitate. Fuit igit̉ dolor illemaximus. Huic mō dicēdi burgen̄. valde moleſtus audacter ſine diſtīctione ꝯͣdicit: volēs ꝙ ēt xp̄i dolor fuitmaximus cū moderamīe deliberatiue ⁊ recte rōnis cōſideratus: nō ꝑpendēs quātis diſtīctiōibus vtat̉ doctorſb̓tilis libro. iij. di. xv. tā ꝑtinētibus ad diſtīctionē portionū ꝙͣ affectionū. Cū .n. cōſtet xp̄i paſſionē p̄uiſam adeo ut ꝓbatur ī vltimo tractatu pͥmi libri ſn̄iarū: conſtat ēt ſic p̄uiſam ex ſūma charitate exhibita: qꝛ maiorē charitatē nemo hꝫ: ꝙͣ ut aīam ſuā ponat qͥs ꝓ amicis ſuis: q̄ ſūt mitigatiua ꝓut ad rōneꝫ ꝑtinet deliberatiuā. Quo ad p̄uiſionē dicit beatus greg. Iacula minꝰferiūt q̄ p̄uident̉. vn̄ mala tolerabilius ſuſcipiūt̉ p̄uiſa.De charitatiua exhibitōe dicit. b. Ber. Seua ⁊ īmaniadelectabilia facit amor: charitas .n. nomē difficultatiserubeſcit: ſupple accidēte plena deliberatiōe. Un̄ ⁊ ſi affectiōe cōmodi aīa xp̄i triſtabat̉ rōne ꝯiunctiōis ad appetitū ſenſitiuū: affectione tn̄ iuſti talis triſticia mitigata fuit rōne deliberatiua cōiuncta fini p̄uiſo ⁊ ex ſūmacharitate exhibito. Nec valet qd̓ burgen̄. adducit: ꝙ iōdolor ille et rōne deliberatiua moderatus debuit eſſemaximus: qꝛ ꝓ oībus peccatis ſatiſfactorius. nā ſi p̄uiſū fuiſſet minimus dolor īmo nullus ſuffeciſſet. ſic̄ eīmſolo v̓bo dei cūcta ſunt creata: ita ſolo ipſius nutu poterāt ſufficiēter recreari collapſa. Un̄ ſancti doctores ⁊magiſter ſn̄iaꝝ lꝫ de dolore aīe xp̄i modeſtius loquūt̉ꝙͣ burgen̄. nō audent ī ea cōcedere dolorē paſſiōis ſꝫ ſolū ꝓpaſſionis. Un̄ ēt gloſant̉ dc̄a. b. hil̓. ꝯͣ burgen̄. intētionē extreme loq̄ntis de xp̄i paſſiōe adinſtar celi aereꝫꝑforantiſ ⁊cͣ. Id ēt qd̓ burg. ſcd̓o adducit nō plus ꝓbatniſi ꝙ dolor aīe xp̄i vt cōiuncte appetitui ſēſitiue ex affectione cōmodi fuit maximus: q̄ ex rōne deliberatiuacōiuncta fini ⁊ innixa affectioni iuſti fuit mitigat. Primo mō reſpexit volita: ſcd̓o mō acceptata. Et ē qͦdammo ſil̓e de ꝓijciēte merces tꝑe ꝑiculoꝝ. Un̄ penſādo inhac maͣ deciſionē doctoris ſubtilis apparet burgen̄. temere locutū ⁊ ad pauca reſpicientē ⁊ delyrādo ſe ī ꝯͣdictorijs inuoluentē. Dicit nāqꝫ in fine hꝰ corruptionis ꝙxp̄s nō legitur cōqueſtus de dolore corꝑali: ⁊ ſtatim p

cōcludit ꝙ ea q̄ dicit hic conquerēdo: diſperſa ſunt omniaoſſa mea. ⁊ ſimiliter foderūt manus meas ⁊ pedes meosad doloreꝫ corporalē debeāt referri: q̄ ē maniſeſta ꝯͣdictio.Ulterius quoqꝫ delyrādo circa illū paſſū: Māducauerūt⁊ adorauerūt oēs pingues terre: cadēt oēs qui deſcendūt īterrā. dimittit hebraicā veritatē: ⁊ īnititur ꝯ ſuum moremnr̄e tranſlatiōi: ⁊ exponit licadent in mala ſignificatiōe: cūtn̄ beatus hiero. ex hebraica trāſlatione exponat in bono:ponens pro licadent: curuabunt genu: qd̓ eſt ſignum latrieadorationis requiſite ad dignam ſacre euchariſtie cōionē.Et cū poſtil. cū beato hiero. exponat ẜm allegata per eumhebraicā veritateꝫ: burgen̄. tn̄ eum quēadmodū conſueuitnequaꝙͣ reprehendit. Et cū dicit poſtil. hunc p̄ſ. moraliterpoſſe exponi de quolibet fideli in tribulatione poſito ⁊cͣ.Burgen̄. dicit hoc fore impoſſibile ex ſophiſtica rōne: quiavt inquit ſic proprie dicūtur in hoc pſal. contenta de chriſto ꝙ de nullo alio pn̄t verificari: ſi vult dicere proprie verum ē: ſed nō ꝯͣ poſtil. qui nō dicit proprie ſed moraliter ettrāſūptiue: cū .n. xp̄s tribulatus dixit ad lr̄aꝫ proprie: foderunt manus meas et pedes meos. quare ſic fidelis non pōtdicere tranſūptiue manus ſuas .i. opera ſua fodi .i. caluniari: et ſic de alijs. vnde pꝫ burgen̄. hic ⁊ alibi vel īuiduꝫ veldelyrū: qꝛ ſine rōne lyre incōſonum. ¶ Pſal. XXII.Ominus regit me ⁊cͣ. Huic pſal. premittit̉ talis titulus in hebreo: Pſal. dauid. ⁊ ī tranſlatiōe Hiero. iuxta hebraicū: Canticū dauid. et ideꝫ ē: quiacatus ⁊ pſal. idē ſignāt. Et patet expoſitio ex ſupradictiſ: niſi ꝙ dicit hic Ra. ſalo. ꝙ aliqn̄ ſpūſſanctus prius tagebatmentē dauid: ⁊ poſtea canebat pſalmū: ⁊ tunc ī titu. talispſalmi p̄ponitur canticū nomini ipſius dauid. Aliqn̄ aūtecōtrario dauid īcipiebat canere cum inſtrumēto ad excitādum deuotionē ſuaꝫ: ſicut legitur. iiij. Reg. iij. de heliſeo.Cūqꝫ caneret pſaltes: factus eſt in euꝫ ſpūs dn̄i ⁊cͣ. Et poſtdauid ſētiebat tactū ſpūſſancti. Et ī titu. pſal. ſic facti p̄ponitur vl̓ p̄mittitur nomē dauid catico. Dn̄s regit me. dicūtaliqui ꝙ dauid fecit hūc pſal. preuidēs ī ſpiritu captiuitatis babyionice reditū: ī cuius perſona dicit: Dn̄s regit meqꝛ redijt ī terrā iſrael diuina gubernatōe. Et nihil mihi deerit. quia in via defectū notabilem nō habuit. In loco paſcue ibi me collocauit .i. in terra iſrael: que eſt fertilis. Sediſtud non bene cōſonat ei quod dicitur neemie. v̓. vbi dicitur ꝙ populus qui redierat de captiuitate erat ī tanta paupertate: ꝙ aliqui diſponebāt vendere filios ſuos et filias īſeruitutem: ⁊ alij poſſeſſiones ſuas: ut poſſēt habere alimēta ad viuendum: propter quod Rabi ſalomon aliter exponit: ſcilꝫ de perſona ipſius dauid: qui timore ſaulis cum viris ſuis ad regem moab fugit: ut habetur. j. Regum. xxij.Sed quia cum dauid fuerūt homines fugitiui: et debitisobligati: et per cōſequens ad idolatriam ⁊ alia mala proni: gad propheta de mandato domini dixit ipſi dauid: ꝙnon maneret ibi: ſed iret in terram iuda: quod ⁊ fecit. Unde ibi ſubditur: Et profectus eſt dauid: ⁊ venit in ſaltumareth: confidens de prouiſione diuina. Et dicit hic Rabiſalomon: ꝙ diuina virtute factus eſt ille locus abundansfructibus et animalibus et irriguus fontibus: ut dauid etviri eius poſſent ſuſtētari ibi: et non haberent occaſionemidolatrandi remanētes in terra moab: que erat idolatried̓dita. Poteſt etiam dici abſqꝫ tali miraculo: ꝙ ille ſaltuserat fertilis: et abundās victualibus: et ꝙ fuerit ille ſaltusde quo dicitur primo Regum. xiiij. Omneqꝫ terre vulgusvenit in ſaltum in quo erat mel ſuper faciem agri. ſcilicetfluens de arboribus: in quibus apes mellificabant in magnalabundantia. Et de eadem materia eſt pſalmus. x. ſupra poſitus. Differt tamen in hoc ꝙ ille ē gratiarū actio deꝓtectione contra īuaſiones ſaulis: iſte vero de ꝓuiſiōe deiin victualibus. Secundū igitur hunc ſēſum dicit dauid: