pſalmoꝝ
¶ Uictori ſuꝑ he̓ditatibusErbā mea auribuscanticum dauid ¶V.percipe domine: iniellige clamorem meum.
cultū aliū hētis ī cordibꝰ ⁊ ī fecretis: aliud ī exterioribꝰon̄ditis. Cōſequēt̓ cōſulit eis qͥd agendū ſit iuxta dictamē naͣlis rationis. vnde dicit: Sacrificate ſacrificiumiuſticie ſacrificare eniꝫ deo ꝑtinet ad ius naturale: vt īſecunda ſecunde. q. lxxxv. licet enim determinatiōes ſacrificioꝝ īſtitution diuīa vel humana fiāt: d̓ legetn̄ cōi naͣli ſacrificia ſoli ſūmo ſeuſuꝑno enti ſūt offerēda: vt ī p̄dc̄aqōne ſatis declarat̉: et talia ꝓprie poſſēt dici ī cōi ſacrificia iuſticie eo ꝙnaͣlis iuſticia hoc dictat. Et qꝛ de rōne actꝰ humani eſtvt ordinet̉ ī finē. Finis aūt vltimus ⁊ p̄cipuꝰ hōis ē vltimabtītudo: q̄ a ſolo deo expectari dꝫ: iō ſubdit: ⁊ ſperate ī dn̄o. q. d. ſicut oblatio ſacrificioꝝ ſoli deo conuenit: ita ipſius v̓a remuneratio ab eodē ē ſpectāda nō avanis idolis. Cōſequēter qꝛ multi varia circa felicitatēſeu btītudinē opinati ſūt: vt ph̓s narrat ī .j. ethi. iccircoſubdit: Multi dicūt: qͥs on̄dit nobis bona. v̓a .n. btītudo ẜm boetiū ē ſtatus oīuꝫ bonoꝝ aggregatiōe ꝑfectꝰ.Un̄ nonter dixit bōa ī plurali. q. d. qͥs on̄dit nobis bōahoc ē q̄ ſūt illa bona q̄ aggregat̉ in v̓a felicitate: qͥbusſic q̄rentibꝰ rn̄dit: Signatū ē ſuꝑ nos lumē vultus tuidn̄e: hoc ē dicere ſuꝑ nos .i. ī ſuꝑiori ꝑte nr̄i ītellectꝰ: q̄ ērō lumē ītellectuale naͣliter ē ſignatū ſeu īpreſſū: qd̓ qͥdē lumē qꝛ a deo deriuat̉: vultꝰ dei poſſet dici: ꝑ qd̓ lumē pͥma pͥncipia tā ſpeculabiliū ꝙͣ oꝑabiliuꝫ cognoſcimus: a qͥbus cet̓a a nobis naͣlit̓ cognoſcibilia deducūt̉:⁊ ſic illud lumē ſufficiēs ē ad on̄dendū nobis q̄ ſūt illaboa ī v̓a btītudine aggregata ꝙͣtū naͣlit̓ a nobis pn̄t cognoſci: ⁊ ſic exponit̉ cōit̓ iſte v̓ſiculus. Sꝫ qꝛ vltīa ⁊ v̓abtitudo ſuꝑnaͣlit̓ nobis īeſt: nec naͣli rōne ſufficient̉ cōgnoſcit̉: iccirco hic paſſus alit̓ videt̉ exponēdus .ſ. ꝙ rōnr̄a naͣliter illuſtrata vultꝰ dei dicat̉. Sicut .n. ꝑ vultuꝫhō hōi aſſimilat̉: ſic aſſimilamur deo ꝑ rōneꝫ ẜm quaꝫad imaginē dei ſumꝰ: vt ī pͥmo di. iij. lumē aūt ſuꝑadditū huic vultui ē gr̄a ꝑ quā cognoſcimus ea q̄ ad ſalutē nr̄am ſūt neceſſaria. vn̄ pſalmiſta noͣnt̓ dixit: Signatū ē ſuꝑ nos: qꝛ tl̓e lumē nō ē ſuꝑ īfideles ſeu idolatrasſignatū. Si .n. de lumīe naͣlis rōnis ītellexiſſet: q̄rētibꝰqͥs on̄dit nobis bōa ꝓpriꝰ rn̄diſſet: Signatū ē ſuꝑ noſ.Si aūt dicat ꝙ hec rn̄ſio nō ſufficit idolatris lumīe gr̄ecarētibꝰ: dicendū ꝙ ſic. Nā ꝑ libeꝝ arbitriuꝫ qͥlibet ſepoſſet p̄parare ad gr̄am. vn̄ ꝓuer. xvi. Hoīs ē p̄parareaīum: lꝫ ī hoc reqͥrat̉ motio diuīa. Seqͥtur ī alio v̓ſu ẜꝫhebraicā v̓itatē: Dediſti leticiā ī corde meora fructu frumēti ⁊ vini multiplicati ſūt. In quo cet̓is expoſitiōibꝰomiſſis videt̉ dicendū ꝙ pſalmiſta ī hoc loco ad lr̄amloqͥtur de ſacrificio altaris: qd̓ ē ſūmum ⁊ vltimuꝫ ſacrificiū ſub ſpēbus frumēti ⁊ vini ꝑ chriſtū ſacerdoteꝫẜm ordinē melchiſedech cōſecratū: qui qͥdē ſēſus ꝓprioapplicat̉ ſic lr̄e. Nā cū pſalmiſta īuitaſſet idolatras adſacrificādū deo ī generali: ī hac ꝑticula reuertit̉ ad commendādū fructū hꝰ ſūmi ſacrificij ī ſpāli deo regratiando ⁊ alloquēdo ſic: Dediſti leticiā ī corde meo: cū ꝑ ſp̄ꝫvideo ex īfidelibꝰ ſeu idolatris: qͥ mō ſacrificare deo refugiūt fideles multiplicari de fructu frumēti ⁊ vini cōſecrati. tūc .n. īcepit fideliū multiplicatio: cū hoc ſacr̄mdiuulgari īcepit: vt pꝫ act. ij. vn̄ hic vtendū eſt qͣrta rl̓abeati Iſidori de ſp̄e ⁊ gene̓ circa expoſitionē ſacre ſcripture: vide ſupra ī ꝓlogo ſuꝑ gen̄. Nā cū de ſacrificio ingenerali pͥmo tractaſſet trāſit ad vltimā ⁊ ſūmam ſpēꝫſacrificij. Et qꝛ hoc ſacrificiū ē vniōis ⁊ vnitatis: ī quo
fideles ī pace chriſti ⁊ eccl̓ie reqͥeſcūt: iō ſubdit: In pace ī ipipſū dormiā ⁊ reqͥeſcā. q. d. ⁊ ſi corporalit̓ nō attīgam hocſacr̄ꝫ. In pace .i. ī vniōe. In idipſū. ꝑ fidē. Obdormiā. ī pn̄ti⁊ ī futuro. Reqͥeſcā. firmit̓ ſpectādo diuīa circa hoc ꝓmiſſaq̄ ſibi ſingl̓arit fuerūt reuelata. vn̄ ſubdit: Qm̄ tu dn̄e ſingularit̓ ī ſꝑe cōſtituiſtime. ¶ Ręplica.Aexpoſitiōeipſalmi quarti quā fac̄ poſtil. vt gr̄aruꝫactionē ipſiꝰ dauid ꝓbn̄ficio liberationis:qn̄ liberatꝰ ē de obſidiōe ſaul circūdante euꝫ ⁊ viros eiꝰ inmoduꝫ corone: vt dr̄. j. Reg. xxiij. burgn̄. dicit eaꝫ nec rōninec lr̄e ꝯſonā. Primū on̄dit ſic qꝛ nō videt̉ rōnabile dauidfeciſſe duos p̄s de eadē maͣ: ſꝫ. liij. p̄s eſt de illa maͣ: vt dicitpoſtillatorē ſētire. Irrōnabilit̓ igit̉ hanc maͣm huic p̄s aſſignat. Sed burgen̄. nō vr̄ attēdiſſe ꝙ tractatꝰ de cā ⁊ occaſione nō hꝫ eandē maͣm cū tractatu de effectu ⁊ executiōe. Nānō eſt eadē maͣ pͥmi libri ſn̄iaꝝ ⁊ ſcd̓i: cū tn̄ primꝰ ſit de cā:ſcd̓s de effectu ⁊ creat̉a: ſic ē ī ꝓpoſito ꝙ maͣ pſal. liij. eſt denūcio ęipheoꝝ: qͦ ſauli īnotuit dauid apud ipſos ęipheoslatitare. Illoꝝ igit̉ ęipheoꝝ īgratitudineꝫ ibi redarguit: vtpꝫ: ex qͣ denūciatiōe ſaul taꝙͣ ex cā motiua ſe trāſtulit: ⁊ dauid ad modū corone circūdedit: adeo ꝙ de euaſione dauidꝙͣtum de hūano īgenio non erat ſpes ⁊ tn̄ diuina diſpoſition id faciēte euaſit. ecce effectꝰ ꝓ qͦ ī hoc p̄s gr̄as agit. Nōē igit̉ irrōnabile duos p̄s fore de ſic diſtincta maͣ quā burgen̄. vnā ⁊ indiſtīctā putat: ⁊ ſic ꝓcedūt ex fl̓o fundamentofl̓e applicatiōes lr̄e: qͣs iſdeꝫ burgen̄. facit quo ad quartumquod obijcit.¶ Pſal. V.Erba mea. Huic pſalmo p̄mittit̉ titulus tl̓is ſcd̓mhebre. Ad victoriā ſuꝑ hanchilot p̄ſ dauid. Ad cuius ītellectū ſciēdum ꝙ in hac dictiōe hanchilot liha nō ē de ſubſtātia vocabuli: ſꝫ ē articulare accuſatiui caſus ī hebreo: ſicut cū dr̄ in latino o magiſter lio non eſt deſubſtātia dictionis: ſed eſt articulare vocatiui caſus. Nehīlot aūt dictio hebraica ē eqͥuoca ad ſignificandum qd̓damiſtr̄ꝫ muſicū: ⁊ ſic ē nomen ſingl̓are: ⁊ ẜm hoc ſēſus hꝰ tituliē: p̄s dauid ſuꝑ nehilot .i. aptus ad cātandum in tl̓i muſicoinſtr̄o. Ad victoriā .i. cū conatu leuitarū ſiue cātoꝝ ꝓut expoſitū ē ī titulo pſalmi p̄cedētis. Et ad ſignificādū hereditātes ī pl̓ari: qꝛ ē pl̓are hꝰ noīs nehila: qd̓ ſignificat hereditatem. Sil̓e hētur frequēter ī latino. pila .n. vt ē īſtr̄m terendi ē ſingl̓are: ⁊ vt ſignat iacula ē nomē pl̓are. vn̄ v̓ſus: Pila terit pultes: ſꝫ pila gerūt̉ ī hoſtes. Et ẜm hoc ſēſus p̄dictitituli ẜm aliqͦs hebreos ē: p̄s dauid ſuꝑ he̓ditates .i. ꝓ conſeruatione hereditatū duodecim tribuuꝫ iſrl̓. dicit .n. rabiſalomō ꝙ p̄s iſte fc̄s ē a dauid ad hoc ꝙ ſacerdotes ⁊ leuite decātaret ipſū ad īpetrandū diuinū auxiliū ꝯͣ hoſtes iſrl̓irruētes ī terrā ſuā: ⁊ ſic iſta dictio nehilot ẜm vtrāqꝫ ſignificationē ponit̉ ī hoc titulo: qꝛ denotat maͣm pſalmi ⁊ īſtīꝫī qͦ cātabat̉: qꝛ leuite cātabāt pſalmos vocibus humanis⁊ īſtr̄is muſicis. Ad victoriā .i. cū conatu cātoꝝ vt ſupra expoſitū ē. In idē redit titulus poſitꝰ ī trāſlatiōe hieronymiiuxta hebre. qͥ tl̓is eſt: Uictori ſuꝑ he̓ditatibꝰ cāticū dauid.hoc aūt qd̓ dr̄ victori vl̓ ad victoriā ẜm hebre. pōt referriad modū cātandi leuitaꝝ: qͥ erat cū qͦdā conatu vīcēdi: vtdc̄m ē pſal. p̄cedenti. vel pōt referri ad ipſū deuꝫ cui dirigebāt huiuſmōi cātꝰ: vt eēt victor hoſtiū. Igit̉ ẜm ſenſū iſtuꝫp̄s iſte diuidit̉ ī duas ꝑtes: qꝛ pͥmo deſcribit̉ cātādi moduſ:⁊ ſcd̓o effectꝰ ibi: Mae exaudies. Circa pͥmū dr̄ ī ꝑſōa cuiuſlibet catorꝭ deputati ad decātationē hꝰ pſal. a ¶ Uerba ⁊cͣ)exaudiēdo ea ī effc̄u. b ¶ Intellīge ⁊cͣꝭ. i. ītētiōeꝫ affectꝰ. vn̄ īhēbre. hr̄ hic cogitatōeꝫ meā: qꝛ or̄o dꝫ eē vocal̓ ⁊ mētalis.