Liber

qui factꝰ eſt vt nullū timet.Oē ſublime vidꝫ: ip̄e ē rexſuꝑ vniu̓ſos filios ſuꝑbie.Eſpondēs ¶ XLI.aūt iob domīo dixit:Scio quia omnia potes:

⁊ nulla te latet cogitatio.Quis eſt iſte qui celat conſiliuꝫ abſqꝫ ſcientia? Ide̓oinſipienter locutus ſum:et que vltra modum excedunt ſcientiam meam:

⁊ ꝑ hoc deſignat̉ ꝙ ptās demonis maior eſt ꝙͣ ptās cuiuſlibet corporalis creature: iō ſubdit̉: y ¶ Qui factꝰ ē vt nullū timeret. habet enī demō ex ꝯditōne nature ſue q̄ in eo remanſit ītegra: ꝙ ſit ſuꝑior omni corꝑali creatura: ⁊ ſic nontimeat eā: vn̄ ſubditur: z ¶ Omne ſublime videt. qꝛ preſuꝑbia ſꝑ nitit̉ aggredi maiora: ꝓpter qd̓ſubditur: a ¶ Ip̄e ērex ſuꝑ oēs filios ſuꝑbie .i. excedit oēs alios in ſuꝑbia: ⁊ ꝑ hocpatet ꝙ ea que dictaſūt de ceto intelliguntur prīcipaliter de demone: qui ē principium ſuperbie.¶ In capl̓o. xlj. vbi dr̄ in poſtilla: Nō quaſi crudel̓. Poſtꝙͣon̄dit demonē ab hoīe inſuꝑabilē.¶ Additio pͥmaUod dr̄ hic: Non quaſi crudelis excitabo eū. videt̉alludere ad id quod ſupra iob. xxx. ca. ad deuꝫ clamans dicebat: Mutatus es mihi in crudeleꝫ. ad cuius declaratōem ⁊ ꝯtinuatōem ad precedētia ⁊ ſequētia cōſiderandum eſt: ꝙ licet deꝰ in p̄cedentibꝰ on̄derat ip̄i iob ꝙde ꝓuidentia diuina circa actus humanos non erat cauſaab hoīe oīno querenda: ꝓut dictū fuit ſupra .xxxviij. ca. inadditōne: nihilominꝰ tn̄ ꝯdeſcēdens fragilitate ipſiꝰ iob: quivehemēter deſiderabat ſcire rōes ſeu cauſas medias ſue flagellatōis: vt pꝫ ſupra in pluribꝰ locis: voluit innuere ſibi inhoc loco ꝙ ꝓceſſus ſue flagellatōis incepit ab ip̄o ſathan:vt pꝫ ſupra. ij. ca. qͥ per behemoth ⁊ leuiathā in hoc loco figuratur. ⁊ qꝛ de hoc videret̉ ꝙ iob poſſit magis miſerabiliter ꝓclamare: eo ꝙ deuſ poſſet eū affligere alijs modis pretcrudelitatē ipſiꝰ ſathan: ideo deꝰ ſatiſfecit ſibi ꝑ hoc ꝙ ī cōflictu ſeu bello qd̓ habuit cum ip̄o ſathā: deo adiuuāte nōfuerat ip̄e iob ꝯuictus: cū tn̄ ptās ſathan incorꝑabilit̓ excedat ptātem ipſiꝰ iob: ꝓut infra eodē capl̓o: Nō eſt ptās ſuꝑterram q̄ ꝯparet̉ ei: ⁊ de hoc dicit: Memēto belli nec vltraaddas loqui. q. d. Bellū quod habuiſti cū behemoth ſeu leuiathā ſꝑ debes hr̄e in memoria: eo ꝙ non potuiſſes ab eoeuadere ꝓpͥa ptāte: niſi ſoluꝫ diuina: vnde nec vltra addasloqui .ſ. locutōes q̄ruloſas. ⁊ qꝛ forte iob ex memoria talisbelli p̄teriti incideret ī timorē magnum: ne forte iteꝝ eū affligeret: iō p̄nūciat ei ſecuritatē dicēs: Ecce ſpes eiꝰ .ſ. ſathā:qͥ ſperabat ſubuertē iob ad hoc: vt faceret eū in facie domini blaſphemare. sͣ. ij. ca. Fruſtrabitur. qꝛ non ē ꝯſecutꝰ intētum: ⁊ vidētibꝰ cūctis p̄cipitabitur: qui poſt ꝯſolatōem iobvidentibꝰ cūctis fr̄ibꝰ ⁊ cognatis: hͦ mōi ſpes ſathā fruſtrata fuit ſeu p̄cipitata. Sꝫ qꝛ adhuc poſſet qͥs dice̓: ꝙ afflictōiob ꝑ tā ferociſſimā creaturā videret̉ ad crudelitatē ꝑtinere: eo modo ꝙ iob dicebat vbi ſupra: Mutatꝰ eſ mihi ī crudelē. ideo ſubdit: Non qͣſi crudelis .ſ. vt tu dicebas: ſuſcitabo eum. q̄ d. cuius rō eſt: nā deꝰ nō ꝑmiſit ſathā tētare ſeuaffligere ipſum iob ꝙͣtum poſſꝫ ſeu vellet. hoc enim eēt crudelitas: ſed deꝰ limitauit potentiam ſuaꝫ dicēs: Uerūtamēaīam eius ſerua. in quo deꝰ reſeruauit ī permiſſione afflictōnis ip̄iꝰ iob ptātem ſuꝑandi ip̄m: vt ibidē in additōne fuitexpoſitum. ⁊ qꝛ iſta reſeruatio nō poterat frāgi ab ipſo ſathan: iō ſubdit̉: Quis enim reſiſtere poteſt vultui meo. Ratio aūt qͣre nullꝰ poſſit reſiſtere ſubdit: Et qͥs ante dedit mihi: vt reddā ei. q. d. ptās ſua non ē a ſeip̄o ſed a me: ⁊ ideoſubdit: Oīa q̄ ſub celo ſunt mea ſūt. ⁊ qꝛ forte diceret quisꝙ non eēt danda talis ptās creature tā crudeli: qꝛ poſtꝙͣ haberet talē ptātē ꝑ verba cōminatoria ſeu deprecatoria poſſet vti ptāte ſua ad libitum: ſicut ꝯſueuit fieri int̓ hoīes quipoſtꝙͣ recipiūt ptātem a ſuꝑioribus: eā retinent predcis modis etiā ſuꝑiore nolēte: iō ſubdit: Nō parcā ei verbis poten

tibꝰ: ⁊ ad dep̄candū ꝯpoſitis .ſ. vt ꝑmittā eum vti ptāteſua vt vellet: ⁊ loqͥtur more humano ſeu poetico ꝓut īhoc libro frequēt̉ ales locutōes occurrūt: deo enī nōꝑtinēt talia ꝓpͥe loqͦuēdo. ⁊ ſequit̉: Quis reuelabit faciem īdumenti eiꝰ. in qͦ proſequit̉ ꝓpoſitum de ꝯditionibuſ demonis ſubſpecie ceti. Et exponat̉ totū vt inpoſtilla vſqꝫ ibi:Cū ſublatꝰ fuerit⁊cͣ.¶ In eodē capl̓oxlj. vbi dr̄ ī poſtilla: Cū ſublatꝰ fuerit timebūt angeli. ¶ Additio. ij.Bi tranſlatio noſtra habet: Cū trāſlatꝰ fuerit timebūt angeli. in hebreo hr̄: Ex ſublatōe ſua timebūt dij qd̓ intelligitur de viris iuſtis: de qͥbꝰin p̄ſ. lxxxj. Ego dixi dij eſtis. cuiꝰ ſenſus ē: nam qꝛ ſtatīſupra dixerat: ꝙ diabolus ē ſic obſtinatꝰ ī malo ꝙ nullo mō flectit̉ ad bonū: de qͦ dicit: Cor eiꝰ īdurabit̉ quaſilapis. Pōt quis querere q̄ vtilitas fuit ī ꝓductōe tal̓ creature cuiꝰ opera ⁊ membra oīno ſunt mala: nec ipſe adbonū eſt flexibilis. Ad hꝰ mōi tacitā queſtionē videt̉ dominus reſpōdere ſic: ꝙ caſus diaboli ſeu eiꝰ ſublatio eſtvalde vtilis generat enim ſeu auget in viriſ iuſtis timorem dei. videntes enim ꝙ creatura ratōnalis ī tanta puritate creata ꝑ abuſuꝫ libertatis arbitrij lapſa ē in tammagnā ruinam nō immerito quantūcūqꝫ ſint perfecti:auget̉ in eis timor ne deficiant eo mō quo ſupra: ca. iiij.dicitur: In angelis ſuis inuenit prauitateꝫ quātomagishabitantes domos luteas ⁊cͣ. de hoc dicit: Ex ſublatione ſua timebūt dij .ſ. iuſti viri: qui quidē timor dei ītelligēdus ē filialiſ: de quo Gregoⁱ in j. mora. Qui timetdeū nihil negligit. timere deū eſt nulla q̄ facienda ſuntbona p̄terire: qui quidē iuſti tētatōnibꝰ demonū territiſepe purgabunt̉ ab īmūdicia: vn̄ Augꝰ ſuper p̄ſ. xliij.Uita nr̄a ī hac peregrinatōe nō pōt eē ſine peccato necꝓficere ſine tētatōne: quia ꝓfectus noſter ꝑ tētatōnemnr̄aꝫ fit: nec ſibi qͥſꝙͣ īnoteſcit niſi tētatꝰ: nec pōt coronari niſi vicerit: nec pōt vīce̓ niſi c̓tauerit: nec pōt certar̄ niſi īimicū ⁊ tētatōeſ hūerit. hec ille: et iſto mō iuſti tētatōibꝰ demonū territi ⁊ ī bono ꝑſiſtētes ꝓpͥe dicūt̉ purgari. ex qͦ pꝫ ꝙ ruina diaboli fuit valde vtilis iuſtis diligentibus deū vt inde diſcerēt quātum timerent: ꝓutdicit̉ in gloſa allegata in p̄cedenti ca. additōe ſcd̓a: ⁊ etiam vt a piaculis purgarent̉: ⁊ hoc ē qd̓ apl̓us dicit: Diligentibꝰ deū oīa cooꝑant̉ in bonū. ¶ Ca. XLII.Eſpondens autem iob. Poſtꝙͣ deſcripta eſt ipſius iob increpatio eo ꝙ nimis extulerat ſuamiuſticiam: hic conſequenter ponitur eius humilis reſponſio confitendo propriam culpaꝫ dicens dominō: b ¶ Scio quia omnia potes. quecūqꝫ ſūt poſſibilia fieri: c ¶ Et nulla te latet cogitatō. erat enī iſte iobꝯſcius ꝙ ꝯmemorādo ſuā iuſticia paſſus fuerat aliqueleuem motum elationis: qͥ in talibus ſolet oriri defacilietiam in hominibus perfectis: ⁊ talis motꝰ quātucūqꝫſit oībus alijs occultꝰ: tamē deo eſt notꝰ: ideo ſubditur:d ¶ Quis ē iſte .i. quicūqꝫ quātūcūqꝫ aſtutꝰ: e ¶ Quicelat conſilium .i. vult cordis ſui celare ſecretū ipſi deo:ſ ¶ Abſqꝫ ſcientia. quaſi diceret talis ē neſcius diuinevirtutis: propter quod iob recognoſcit culpā ſua diceſ:g ¶ Ideo inſipienter locutꝰ ſum. incaute iuſticiā meamcōmemorando. h ¶ Et que vltra modū excedunt ſcientiam meā. rōes diuinoꝝ iudicioꝝ nimis inueſtigādo