Liber
Utinam appēderent̉ pctāmea quibꝰ irā merui: ⁊ calamitas quā patior ī ſtatera: qͣſi harena marꝭ hec gͣuior apꝑeret. Undē ⁊ verbamea do̓lore ſūt plena: quiāſagitte dn̄i ī mē ſūt quaꝝ indignatio ēbibit ſpm̄ meuꝫ:et t̓rores dn̄i militant ꝯͣ meNu̓nꝗd rugiet onager cuꝫhabuerit herbā: aut mugiet bos cū an̄ p̄ſepe plenuꝫſteterit? Aūt poterit comedi īſulſū: qd̓ nō eſt ſale ꝯditū? Aut pōt aliꝗs guſtare:qd̓ guſtatū affert mortem:Aīe enī eſuriēti etiā amaradulcia eē vident̉. Que pͥus
nolebat tāge̓ aīa mea: nūc̄pre anguſtia cibi me̓i ſunt.Quis det vt veniat petitiomea: et qd̓ expecto tribuatmihi deus: ⁊ qui cepit ip̄eme ꝯteret? Solu̓at manuꝫſuam: et ſuccidat me: et hecmihi ſit ꝯſolatō vt affligēsme dolore nō ꝑcat: nec cōtradicā ſermonibꝰ ſcī. Queeſt enī ſortitudo mea vt ſuſtineā: aut ꝗs finis meus vtpatiēter agam? Nec fortitudo lapidū fortitudo mea:nec caro mea enea ē. Ecce̓non eſt auxilium mihi inme: ⁊ neceſſarij quoqꝫ meireceſſerunt a me. Qui tol-
eliphaę quantū ad aliqͥd erat verū .ſ. nullꝰ hō eſt oīno īmunis a peccato ſaltē a veniali: ẜm illud ꝓuer. xxiiij. Septies īdie cadit iuſtꝰ ⁊ reſurget. iō iob rn̄dendo ꝯcedit ſe eſſe ī aliqͦpeccatorē: ſꝫ dicit peccata ſua eſſe leuia reſpectu pene a deoinflicte ſibi: ⁊ hoc ſatis erat euidēs ex bonitate vite ſue: ⁊ hꝰē qd̓ dr̄: b ¶ Utināappēderēt̉ pctā mea.⁊ pꝫ ex dcīs lr̄a: ꝑ hͦaut infrīgit̉ ip̄ius eliphaę argumētū: qꝛ ſideꝰ puniret hoīem inpn̄ti ꝓ pctō preteritotm̄: nō ꝓ expectatōnep̄mij ⁊ ex exercitō patientie: ſeq̄ret̉ ꝙ penaīflicta ẜm quādā eqͣlitatē correſpōderet delicto: ita ꝙ maioresculpe grauiꝰ punirentur ⁊ minores minuscum deꝰ ſit iuſtꝰ. videmꝰ aūt ſceleātiſſimoſhoīes in vita pn̄ti puniri modicū: ⁊ aliqn̄iuſtos multū affligi:qͣlis erat iob. ex qͦ cōcludit̉: ꝙ punitio vltima nō eſt in vita pn̄ti: nec afflictō iuſtoꝝꝓ peccato p̄terito ſolum: ſꝫ magꝭ ꝓ p̄miorecipiēdo in futuꝝ ẜm patientie meritū. c ¶ Un̄ ⁊ verbamea ⁊cͣ. Hic ꝯn̄ter iob excludit obiectōem euphaę de vicioimpatientie: on̄dēs ſe rōnabilit̓ cōqueſtū qn̄ ſupra dixerat:Pereat dies. prīo on̄dit iob ꝓpoſitū ex magnitudīe mali ſibi inflicti: 2º ex ſubtractōe ſubſidij: ibi Ecce nō eſt auxiliumPrīa in treſ: qꝛ pͥmo on̄dit iob ſuā q̄rimoniā fuiſſe rōnabilē: ⁊ ſcd̓o remouet quādā obiectōem irratōnabilē: ibi Anuqͥd rugiet. 3º reuertit̉ ad ſuā materiā: ibi Quis det ⁊cͣ. Circa pͥmū cōcludit iob ſe rōnabilit̓ ploraſſe natiuitatē ſuaꝫ ⁊vitā ex dcīs eliphaę: qꝛ dixerat ex afflictōe in pn̄ti vita nullā remuneratōem eē expectādā in alia: ⁊ iō cū ſua pena excederet culpā preteritā: nec appareret liberatio poſſibil̓ humana via: ideo merito deplorauerat vitā ſuā: qͣſi deſiderāsliberari a pena ꝑ mortē: ⁊ hoc ē qd̓ dr̄: c ¶ Un̄ ⁊ v̓ba mea.ſupra poſita. iij. ca. d ¶ Dolore ſūt plena. rōnabilit̓ ⁊ nonſine cauſa: e ¶ Quia ſagitte dn̄i .i. eiꝰ afflictōnes: f ¶ Inme ſūt. vſqꝫ ad intima penetrātes: g ¶ Quaruꝫ indignatio .i. violētia ⁊ magnitudo: h ¶ Ebibit ſpm̄ meū .i. int̓cidit: al̓s intercipit anhelitū meū. i ¶ Et terrores dn̄i .ſ. deꝯtinuatōe huiꝰ mali ī futuro: k ¶ Militāt ꝯͣ me. qꝛ his n̄poſſum reſiſtere. l ¶ Nūcnid rugiet ⁊cͣ. Hic remouet obiectōem irrōnabilē: qꝛ poſſꝫ dicere eliphaę aliqͣ paſſus ſumnō tn̄ ꝓrupi ī talē q̄rimoniā: qd̓ remouet iob: per hoc ꝙ ſialiqͥd paſſus eſt: nō tn̄ fuit tāti pōderis: ꝙ eū deijceret a ſtatu trene ꝓſꝑitatis: ⁊ ſic nō hūit materiā q̄rulandi: ⁊ hoc eſtqd̓ dr̄ ꝑ quadā metaphoraꝫ: ¶¶ Nūqͥd rugiet onager. oſtēdendo ſuū dolorē: m ¶ Cū habuerit herbā. i paſtum adſufficiētiā. q. d. nō: ⁊ ꝑ hoc ītelligit: ꝙ hō rōnalis multo minus dꝫ ꝯq̄ri ſtās in ſtatu ꝓſperitatis. n ¶ Aut poterit comedi inſulſum .i. cibus inſipidꝰ. o ¶ Aut poteſt aliqͥs guſtare .ſ. cibū egrotatiuū qͥ pōt inducere mortē. q. d. hoīeſ abundantes ī delitijs talia nullo mō comederēt: verū tn̄ hoīeſanxiati p̄ magnitudine famis talia nō abhorrerēt comedere: ẜm ꝙ dr̄ ꝓuer xxvij. Aīa autē eſuriēs etiā amarū ꝓ dulci ſumet: ⁊ hoc ē qd̓ dicit iob de ſeip̄o: p ¶ Que prī .i. tē
pore ꝓſꝑitatis mee: q ¶ Nolebat tangere aīa mea .i.guſtꝰ meʸ p̄ horrore. r ¶ Nūc pre āguſtia. famis ⁊ īopies ¶ Cibi mei ſūt .i. mihi accepti. ¶ Quis det ⁊cͣ. Hiciob reuertit̉ ad p̄cedentē materiā .ſ. ꝙ vita ſua ſubiectatot miſerijs debeat ſibi eē deteſtabil̓ ẜm erroreꝫ eliphacdicētis ex talibusmiſerijs nullaꝫ remuneratōeꝫ expectari in futuro: ipſum ad īcōueniēsducēdo: qd̓ habebat eliphaę ꝓ icōuenienti FiQuiſ det vt veniat petitio mea .i. īeffctū īpleat̉. Lv¶ Et qd̓ expecto.cū magno deſiderio. Tribuat mihi deus. ⁊ quidſit illud on̄dit. d.x ¶ Qui cepit.me flagellare: ſcꝫdeꝰ y ¶ Ip̄e meꝯterat. ꝑ morteꝫ.Soluat manū ſuā. dr̄ manuſdn̄i ligata: qn̄ nōinducit effectū aliquē: ſoluta veroqn̄ inducit. aEt ſuccidat me. a pn̄ti vita. b ¶ Et hec mihi ſit cōſo.vt affli. me do. nō parcat .ſ. a morte. c ¶ Nec ꝯͣdicā ſermonibꝰ ſancti .i. volūtati ⁊ p̄ceptis ip̄iꝰ dei: qͥ eſt ſanctuſſanctoꝝ. viri enī ſancti qn̄ nō ſunt in bono confirmaticuiuſmodi erat iob: debet timere ne opp̄ſſi tribulatōispōdere ruāt in deſperatōeꝫ ⁊ blaſphemiā: qͥbꝰ mors eſtp̄eligēda ⁊ p̄optāda: iō ſubdit: d ¶ Que eſt enim fortitudo mea. q. d. nō eſt intm̄ confirmata in bono: quindebeā timere de caſu. e ¶ Aut qͥs finis meus vt patiēter agam. hͦ exp̄ſſe dr̄ ꝯͣ errorē eliphaę qͥ negabat aduerſitates huiꝰ vite ordinari ad finē vite beate in futuro: ⁊qꝛ conſideratio huius finis facit patienter tolerare aduerſa huiꝰ vite: vt patet in martyribꝰ: ⁊ ideo hoc remoto ẜm errorē eliphaę nō remanet rō patient̓ ſuſtinendi:ſꝫ magis mortē optādi: vt miſerijs finis imponat̉. INec fortitudo lapidū fortitudo mea. Fortitudo lapidūeſt ſine ſenſu: ⁊ iō nō dolēt ſi ꝯterātur vel ſcīdant̉: ⁊ ſil̓iter eſt de ere: fortitudo aūt hūana ⁊ caro ſunt ī naturaſenſitiua: q̄ de neceſſitatē ꝑcipit leſionē ⁊ dolet: niſi miraculo impediat̉ ꝑ potētia diuinā. g ¶ Ecce nō eſt auxiliū. Hic ꝯn̄ter iob on̄dit ſuā q̄rimoniā fuiſſe rōnabilēꝓpt̓ defectum remedij ꝯtra malū ſibi a deo inflictuꝫ: ⁊pͥmo iob on̄dit ꝓpoſitū: 2º rn̄det cuidā obiectōi: ibi Cōſiderate. 3º remouet quoddā dubiū: ibi Uerūtn̄. Cirtapͥmū ſcienduꝫ: ꝙ ꝯͣ malū illatū homo hꝫ remediū: vnomodo ꝑ ſe .ſ. qn̄ hꝫ diuitias vel filios potētes ſeu roburcorꝑis ꝑ q̄ pōt malū illatū repellere: ſed oīa iſta erāt ip̄iiob ſb̓tracta: vt dcm̄ ē. sͣ. j. ca. ⁊. ij. ⁊ ideo dicit: Ecce noeſt auxiliū mihi ī me. 2º hꝫ remediū ꝑ amicos bonos ſiſibi remāſerīt: qꝛ multa ꝑ amicos poſſumꝰ: q̄ per noſipſos nō poſſumꝰ: talia aut erāt ſubtracta ipſi iob ꝑ ꝓcuratōem ipſiꝰ ſathā: vt dcm̄ eſt ſupra. ij. ca. ⁊ hoc ē qd̓ dicit: h ¶ Neceſſarij qͦꝫ mei .i. amici chariſſimi. i ¶ Receſſerūt a me. de mea aduerſitate non curantes: quia tamē iſtud eſt culpabile in amicꝭ iō ſubdit: k ¶ Qui tolꝰ