Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Liber

ſolitudines: aūt cū principibus ꝗ poſſident aurū et replent domos ſuas argēto.Au̓t ſicut abortiuū abſconditū non ſubſiſterē: vel quiꝯcepti nō viderūt lucē. Ibiimpij cēſſauerūt a tumultūet ibi reꝗeuerunt feſſi robore: et quondā vincti parit̓ ſine moleſtia. Non audierūtvocem exactoris. Paruus⁊ magnꝰ ibi ſūt: et ſeruus liber a dn̄o ſuo. Quare miſero dāta ē lex ēt vita his qui

in amaritudineʳ anime ſūt:Qui expectāt mortē: ⁊ noͣnvenit: quaſi effodientes theſaurū: gaudētqꝫ vehement̓cum inuenerint ſepulchrū.Uiro cuius abſcondita eſtvia: et circūdedit eū deus tenebris. Antēqͣꝫ comedā ſuſpiro: ēt qͣſi inundātis aqueſic rūgitꝰ meus: quia timorquē timebā euenit mihi: etqd̓ vēbar accidit: Nōne̓ diſſiml̓aui? Nōne̓ ſilui? Nōnēꝗeui: Et ve̓nit ſr̄ me īdigͣtō.

edificia ſolitaria ad delitias regū facta: ſed magis ſolitudoh̓ accipit̉ ꝓut ſignat edificia deſtructa: vt ciuitates ⁊ caſtra:que reges ⁊ magnates aliqn̄ reedificāt maiora et fortiora ꝙͣan̄: vt in futurū ip̄i habeant̉ in memoria: ⁊ ſic ordinant̉ adbonū honorabile. a Aut cū principibꝰ qui poſſidēt aurum .i. cū illis qͥ in pn̄ti vita magis ſtuduerunt ad bonū vtile.b Aut̓ ſicut abortiuum. Hic ꝓſequitur2ᵐ modum qͦ impeditur natiuitas .ſ. anteanimationē: qn̄ ſic perit fetus: ⁊ tunc dr̄ abortiuū: vn̄ ſubditur:c Nō ſubſiſterē. defuncti .n. tm̄ ſubſiſtūtī anima rōnali remanente: et iō abortiuuꝫin nullo ſubſiſtit.d Uel qͥ ꝯcepti nōviderīt luce .i. mortuipoſt animationeꝫ: tn̄an̄ natiuitatē: ⁊ ſic nōviderūt lucē huiuſ vite: ⁊ in hoc iob reuertitur ad modū p̄cedentē. e Ibi impij ceſſauer̄t a tumultu .i. a calūnijs qͥbus hōies moleſtabāt in vita pn̄ti. f Etibi requieuerūt feſſi robore .i. hōies bellicoſi qͥ bellando frequent̓ fatigant̉: ibi quieſcūt a talibꝰ. g Et quōdā vincti..ſ. a bellatoribꝰ dictis. h Parit̓ ſine moleſtia. ſupp̄. ſuntibi cū illis qͥ eos vinxerant. i Nō audierūt vocē exactoris. talia .n. ibi nō hn̄t locū. k Paruꝰ ⁊ magnꝰ ibi ſunt..ſ. eqͣles: qꝛ paruitas ⁊ magnitudo diſtinguunt̉ ẜm ꝓſperitates ⁊ aduerſitates huiꝰ vite: qͥbus ꝑ mortē ſublatis remanēthōines eqͣles: ⁊ iō ſubdit̉: l Et ſeruꝰ liber a dn̄o ſuo. qꝛ ꝑmortē ſoluit̉ talis ſubiectio. m Quare miſero. Hic ꝯn̄iiob lamentat̉ vite ſue cōtinuationē: ⁊ pͥº facit hoc generalit̓reſpectu omniū miſeroꝝ: 2º ſpecialit̓ applicat ad ſeip̄m: ibiAnteꝙͣ comedā. Circa pͥmū dr̄: m Quare miſero .i. homini aduerſitatibꝰ afflicto: n Data ē lux. ita ꝙ ꝑ natiuitatem venit ad huiꝰ mūdi luce. o Et vita .i. vite ꝯtinuatio. q. d. ꝓ nihilo. p Qui expectat morteꝫ. cū deſideriovt ſint liberati a miſerijs in quibꝰ ſunt. q Et nō venit.ẜm eoꝝ deſideriū: licꝫ finalit̓ veniat cū ſint mortales. ꝗQuaſi effodiētes theſaurū .i. ſic̄ effodientes theſaurū expectant cū deſiderio eiꝰ inuentionē: ita iſti morteꝫ: iō ſubdit̉:r Gaudētqꝫ vehement̓ cū inuenerint ſepulchꝝ .i. cū veniunt ad talē ſtatū ꝙ ſunt certi de ſepultura ſua ꝓpinqͣ. Alijetiā exponit̉ dicendo ꝙ antiqͥtus in ſepulchris magnoꝝ reponebant̉ aliqͣ precioſa ⁊ abſcondebant̉ in t̓ra: ⁊ ſic hoīesvolentes illa raꝑe effodiebāt terrā: ⁊ ſic gaudebāt qn̄ ſepulchꝝ inueniebāt ꝓpt̓ ea q̄ erāt ibi repoſita: pͥma tn̄ expō magis ꝯcordat lr̄e. s Uiro cuiꝰ abſcōdita ē via. ſup̄. qͣre data ē lux ⁊ vita: et talis ē qui in pn̄ti vita opp̄ſſus ē miſeriaꝫqꝛ neſcit qͦ ibit de loco pn̄tis miſerie: eo ꝙ neſcit hō vtrumodio vl̓ amore dignꝰ ſit: vt dr̄ Ecc̄eſ. ix. iō ſb̓dit̉: t Et circūdedit eum deus tenebris .ſ. ignorātie reſpectu futuroꝝ.v Anteꝙͣ comedā. Hic iob p̄dicta applicat ad ſeip̄m. d.Anteꝙͣ comedā ſuſpiro. p̄ anguſtijs qͣs ſuſtineo: et nō ſuſpiro leuit pre anguſtia nimia: iō ſubdit̉: x Et qͣſi inūdantꝭaque. q̄ facit magnū tumultū: x Sic rugitꝰ meꝰ. qui ē ſignum magni doloris: cuiꝰ cauſa ſubdit̉: y Quia timorquē timeba euenit mihi. hō .n. ſapiens in ꝓſperitate exn̄s timet de futura aduerſitate fortune: ⁊ ſic timuit iob tꝑe ꝓſperitatis ſue: ⁊ in hoc notat magnitudinē ſui damni. z Et

qd̓ verebar accidit. verecūdia ē timor ingloriatōis: ⁊ inhoc on̄dit iob magnitudinē deiectiōis a ſtatu ſui honoris: ⁊ qꝛ poſſet aliqͥs dice̓ ip̄i iob ꝙ merito hoc patiebatur ꝓpt̓ pcc̄a ſua p̄terita ſicut ſentiebāt eiꝰ amici: iō hocremouet. d. a¶ Nōne diſſimulaui .ſ. iniurias mihi factas ab alijs nonvindicādo. YbNonne ſilui. opprobria ꝓ opprobrijs nō rn̄dēdo.c Nōne quieui.alios nō moleſtādo. q. d. ſic. 1d̓Et venit ſuꝑ meindignatō .i. miſeria a deo inflicta:qd̓ eſt ſignum ſueindignatōis: cumtn̄ eſſem innocēs:vt pꝫ ex. sͣ. dictis In caͦ. iij. vbidr̄ in poſtil. Thomas aūt de aqͥnodicit: His nō obſtantibus. Additio.Xpoſitio ſancti thome ī hoc loco vr̄ rōnabilis:nō obſtantibꝰ his q̄ ꝯtra eū poſtillator obijcit:qd̓ ſic pꝫ: nā iob ⁊ amici eiꝰ vt dictū eſt in pͥª additiōe: diſputabāt pͥncipalit̓ circa hoc: ꝙ iob dicebat ſeeſſe flagellatū ſine culpa: amici v̓o aſſerebāt ip̄m eē flagellatū in penā ſue culpe ⁊ ſuoꝝ vt pꝫ manifeſte in totoꝓceſſu huius diſputatōis: ⁊ ſic pꝫ ꝙ eoꝝ diſputatio nōerat in eqͥuoco vt poſtillator dicit: ſed de directo ſibi inuicem ꝯͣdicebāt. Alia aūt q̄ in hac diſputatiōe int̓uenerūt: vtpote ꝙ iob tenebat ꝙ in alia vita finalit̓ puniebātur iniuſti et iuſti p̄miabant̉: qd̓ tn̄ negabat̉ ab aduerſarijs: nō erat de pͥncipalit̓ intētis in diſputatiōe: ſed de ſecundario ſuꝑuenientibꝰ: vn̄. jͣ. Iob. xxxij. ca. qn̄ ceſſauitdiſputatio triū amicoꝝ dicit ſic: Omiſer̄t aut tres viriiſti rn̄de̓ iob: eo ꝙ iuſtꝰ ſibi videret̉ .i. ꝙ nō poterāt ip̄mꝯuincē de iniuſticia ſua. ex qͦ patet ꝙ hec erat pͥncipalismaͣ diſputatōis .ſ. vtrū iob fuiſſet iuſtꝰ tꝑe ſue flagellationis vel nō. Et iō qꝛ iob exprimēs vitā ſuā eſſe odibilēẜm ꝑtem ſenſitiuā ꝓut ſcūs tho. ponit: int̓poſuit q̄damin hoc ca. in qͦ primordiū diſputatōis ꝯſiſtit: quibꝰ videbatur iob aſſere̓ ſe eſſe iuſtū et ſine cā vel culpa flagellatum: iō aduerſarij ꝯtra hoc pͥncipalit̓ ſe oppoſuerūt: nōcurātes vtrū ẜm ſenſitiuā ꝑtem loqueret̉ vel al̓s: ſed ſolum iuſticiā ſuā impugnates: et ex hoc approbantes punitionē ſuā: ⁊ ſic manifeſtū eſt ꝙ nō diſputabāt in equiuociſ: nec iob eos detinuit in v̓bis ad ꝓpoſitū nō ſpectātibuſ: ſed iob pͥncipalit̓ aſſerebat ſe eſſe iuſtū: aduerſarijv̓o hoc ſemꝑ ꝯtradicebāt: ⁊ circa hoc pͥncipaliter verſabatur vtriuſqꝫ ꝑtis intentio. Ꝙ aūt poſtillator dicit ꝙiob in hoc ca. ex ſentētia erronea amicoꝝ ſuoꝝ quā nouerat: ꝯcludit vitā ſuā ſibi odibilē ⁊ oneroſam: ⁊ ꝑ ꝯn̄sſuā ꝯceptiōem: natiuitatē: ⁊ educatōem: ducēdo eos adincōueniens ⁊cͣ. ꝓut in poſtilla: videt̉ irrōnabilit̓ dictū:tum qꝛ qn̄ hoc capl̓m ꝓpoſuit: nihil legit̉ audiuiſſe abamicis: vt patet manifeſte. naꝫ ip̄e fuit pͥmus loquēs dehac materia: nec debuiſſet eis impone ꝙ aliqd̓ erroneūcredidiſſent: exquo nō habebat de hoc certā noticiam:tum qꝛ ſi hoc mō loqueret̉ .ſ. ex alioꝝ poſitione: vt eosducet ad incōueniens vt poſtillator dic̄: debuiſſet interponere aliquaꝫ dictiōem q̄ ſignificaret ꝙ hoc loquebat