Liber

Oſt hēc a ¶ Ca. III.peruit iob os ſuuꝫ: et

ſed ꝙ nō ſuperes. Hoc idem Greg. in. iij. mora. vbi ſic dicit:Ita aduerſarius animā ſeruare dr̄: cū hanc tentādo ſuꝑareꝓhibetur. hec ille.¶ Replica.N ca. ij. vbi poſtillator exponēs illud: Uerū tn̄ aīamillius ſerua. de vita corꝑali: vel ẜm ra. ſa. de vſu rō¶Rurg. vtrūqꝫ ſine rōne abijciēs: exponit ꝙ ꝑ hoc diabolus ꝓhibitus ē iob ſuꝑare. Sed illa burg. expo plane eſtꝯtra btm̄ Augᵐ. xij. ſuꝑ Gen̄. ponentē ibi exemplū de Iob.dicentē: Diaboluſ timet a tētato ſuꝑari: ita .n. ſuꝑbus eſt ꝙnullo mō tētare p̄ſumeret quem ſuꝑare nō poſſe putaret. ſiꝑ hoc ꝙ dr̄ Animā illiꝰ ẜua: diabolus ꝓhibitꝰ fuiſſet ne ſuperaret iob: nullo mō ad tentandū eū expetiſſet: ſed iō expetijt: qꝛ eum ſuꝑare poſſe p̄ſumpſit: ſi aūt exp̄ſſe ꝓhibitꝰ fuiſſet ſuꝑare: fruſtra ſuꝑare p̄ſumeret: ſciens ꝙ niſi ꝑmiſſusnō poſſet: vt dicit ibidē btūs Augꝰ. Nec facit ꝓ Iurg. allegata gloſa q̄ myſtica ē ⁊ allegorica: vt pꝫ in ipſa gloſa: iō dr̄ad btm̄ Greg. vnde ꝙͣuis verū ſit ꝙ deuſ diabolo poteſtatētentādi ꝯceſſerat nō ſuꝑandi: hoc tn̄ verū eſſe nō pōt: ꝙ adſuperandū ſit exp̄ſſe ꝓhibitus ꝑ hoc qd̓ dr̄: Animā illiꝰ ſerua. ꝓpter ea q̄ ſupra ad intentionē beati Aug. dicta ſunt.Oſt hec aperuit ⁊cͣ. Poſtꝙͣ deſcripta eſt ¶ Ca. III.ſancti iob flagellatio: hic ꝯn̄ter ex hoc orit̉ diſputatio. Circa qua pͥmo ponit̉ ꝓpoſitio ip̄ius iob q̄ruloſa: ſcd̓o amicoꝝ eiꝰ obiectio calūnioſa. iiij. ca. Circa intellectum huiꝰ capl̓i varie dixerūt doctoreſ. Scūs Greg. iiij. moraliū dicit ꝙ v̓ba ipſius iob in hoc ca. quibꝰ maledicit pͥncipio vite ſue ⁊ eius ꝯtinuationi nō pn̄t ad lr̄aꝫ intelligi: Primo qꝛ v̓ba eius vident̉ om̄ino eſſe v̓ba hoīs nō ſolū impatientis: ſed etiā deſperātis. oportet aūt dice̓ ꝙ iob nō cecidita v̓tute patiētie: tum qꝛ poſt vltimā flagellatōem vxore ſuaꝓuocāte eū ad impatientiā: eā corripuit vt debuit: ⁊ de patientia admonuit: vt patet ca. p̄cedenti: tum qꝛ inferiꝰ vlti.ca. dn̄s loquens ad eliphaę themanitē: dixit: Iratus ē furormeus in te ⁊ in duos amicos tuos: qm̄ nō eſtis locuti coraꝫme rectū ſicut ẜuus meus iob. Scd̓o: qꝛ ſi v̓ba ſancti iob accipiant̉ ad lr̄am: ꝯtinent impoſſibilia ⁊ irrōnabilia: dicēdoPeriat dies in qͣ natus ſum. qꝛ dieſ illa p̄terierat nec redirepoterat: ⁊ iō ei maledicere videt̉ oīno irrōnabile: et qd̓ ſubdit̉ infra: Dies ille vertat̉ in tenebras. erat oīno impoſſibile⁊ iō ꝙ iob ſcūs ⁊ patiens hoc intelligeret ad lr̄am: nō videtꝯuenienter eſſe dictū: ꝓpter q̄ ⁊ cōſimilia dicit ꝙ btūs Iobloquebat̉ enigmatice ſeu ꝑabolice: ꝓpt̓ qd̓ myſtice exponit̉totū iſtud capl̓m. Thomas aūt de aqͥno his nō obſtātibusexponit ad lr̄am. Ad cuiꝰ intellectū ſciendū ꝙ aliqͥd ē aliqn̄triſtabile ⁊ odioſum ẜm ſe acceptū: qd̓ tn̄ eſt acceptabile adfinem relatū: ſic̄ potio amara vt ſic ē horrida: relata tn̄ adꝯſecutionem ſanitatis eſt valde accepta: vn̄ dicit poeta: Utcorpus redimas ferrū patieris et ignes. ſenſitiue v̓o ꝑtis nōeſt aliqͥd ad finem referre ſed ſoliꝰ rōnis: ⁊ iō ſi aliqͥs de potione amara loqueret̉ ẜm diſpoſitōeꝫ ſenſitiue ꝑtis: dicereteā amarā: ſi aūt ẜm diſpoſitiōem rōnis eā ad ſanitatē referret: diceret eā eſſe bona. lꝫ aūt eſſe ⁊ viuere ẜm ſe ſit delectabile: ſi tn̄ ſit ſubiectū multis miſerijs ⁊ triſticijſ: efficit̉ triſtabile ⁊ odioſum: intm̄ ꝙ aliqui ꝓpter hoc ſe interimūt ꝙͣuiserronee. Btūs igit̉ iob volens ſimplicit̓ enūciare diſponemſenſitiue ꝑtis miſerias in quibꝰ erat abhorreſcentis: maledixit pͥncipio vite ſue ⁊ eiꝰ cōtinuationi: ꝙͣuis ẜm rōnem ꝑ virtutem patiētie illas miſerias acceptaret ꝓpter ꝯſecutionemp̄mij vite future: ſicut ⁊ ſaluator nr̄ Matt. xxvj. dixit: Triſtis ē anima mea vſqꝫ ad mortē. ⁊ ibidē: Traſeat a me calixiſte. expͥmens diſpoſitōeꝫ ſenſitiue ꝑtis paſſionē imminentēhorreſcētis: ad declarandū in ſe veritatē humane naͣe paſſibilis: qui tn̄ paſſionē illam ꝑ rōnem acceptabat: ⁊ ꝑ hoc patet ad dicta Gregorij: videlicꝫ ꝙ v̓ba iob nō erāt impatiētishominis ⁊ blaſphemi: ſic̄ nec v̓ba chriſti erāt v̓ba hominisꝑ triſticiā a culmine v̓tutis in aliqͦ inclinati. ſil̓iter nō erant

irrōnabilia: vt patebit infra. Licet aūt hoc ſit ſubtilit̓ ⁊gratioſe dictuꝫ: tn̄ occurrit vnū dubiū: qꝛ amici iob cuꝫeſſent ſapienteſ ⁊ viri lr̄ati: nunꝙͣ ꝯtradixiſſent iob hocmō loquenti: cū ſcirent paſſiones triſtabiles eſſe ſimpliciter ſenſitiue ꝑtis: et iō ẜm hoc dictū tota eoꝝ diſputatio cōtra iob ꝓcedit in eqͥuoco: cūnitant̉ oſtēde̓ iobex impatiētia maledicuꝫ ⁊ blaſphemum: tanꝙͣ loq̄ntem ex erronea rōne: que tn̄ diſputatio ꝓtrahit̉ vſqꝫ adxxxij. ca. excluſiue: vbi incipit heliu diſputare: de cuiusdiſputatōe dicet̉ tunc qualit̓ differt a p̄cedenti. Ꝙ autētres viri ſapiētes ita diu diſputarent ꝓ nihilo: qꝛ in eqͥuoco: nō videt̉: ⁊ ſimil̓r ꝙ iob ſapiēs ⁊ ſcūs ita diu tenuiſſet eos in verbis ad ꝓpoſitū nō ſpectātibus: quin aperuiſſet eis intentiōem ſuam: vt ſic tacerēt: vel ad propoſitum arguerent abſurdū rationi videt̉: Propter qd̓ ſaluo meliori iudicio: videt̉ mihi ꝙ aliter pōt dici. Ad cuius intellectū ſciendum: ꝙ diſputans ꝯtra aliquē ſeu aliquos frequent̓ arguit aut aliquid dicit ꝓcedens ex conceſſis ab eis ad aliquid cōtra eos ꝯcludendū. amici aūtiob lꝫ cōuenirent cū eo in hoc ꝙ actus humani regūturdiuina ꝓuidentia vt dictū eſt: tn̄ diſſentiebant in hoc ꝙpunitionem peccatoꝝ ⁊ remunerationē bonoꝝ in futura vita negabant: ad hoc aūt ſequitur: ꝙ homini exiſtēti in multis ⁊ magnis miſerijs de quibus nō apparet liberatio via humana poſſibilis: vita ſua talibꝰ miſerijsſubiecta ſit ei odibilis ⁊ oneroſa: ſi de toleratōe taliumnulla p̄miatio in futurū eſt expectanda: et ꝑ cōſequensilla ꝑ que venit ad iſtas miſerias ſunt ei odioſa .ſ. conceptio: natiuitaſ: ⁊ educatio. in tali v̓o ſtatu erat iob vt pꝫex p̄dictis: ⁊ iō ex ſentētia erronea amicoꝝ ſuoꝝ quamnouerat: cōcludit vitam ſuā ſibi odibilē ⁊ oneroſam: ⁊ꝑ ꝯſequens ſuā ꝯceptionem: natiuitatē: ⁊ educatōeꝫ: ducendo eos ad incōueniens: eo ꝙ iſtud habebāt ꝓ incōuenienti: qꝛ tenebant om̄ia bona remunerāda tm̄ in vitapn̄ti: ⁊ iō dicebant vlteriꝰ quaſi iob rn̄dendo: ꝙ ſi hō vere peniteat et ad deum cōuertat̉: a miſerijs ſibi inflictisꝓpter culpā ſuā quantacūqꝫ ſit a deo liberat̉: ⁊ ad floridum ſtatuꝫ in victoria maioris ꝓſperitatis reducit̉: qd̓dictum iob deſtruit ꝑ hoc: ꝙ iniuſti frequēter in hac vita fruuntur ꝓſperitate vſqꝫ ad horā mortis ſue: et ſimiliter aliqui iuſti affligunt̉ miſerijs vſqꝫ ad horā mortisſue: et ſic cōcludit iob ꝙ eoꝝ tolerantia remunerāda eſtin alia vita: ⁊ iſta patebūt ex decurſu huius libri. Et ſicpatet ꝙ diſputatio iob cū amicis ſuis nō procedit in eqͥuoco: qꝛ directe intēdit deſtruere: qd̓ illi intendūt aſtruere. Similit̓ patet ꝙ ẜm hunc modū dicendi iob nō poteſt de impatiētia ſeu blaſphemia notari: quia dicta inhoc capl̓o ⁊ cōſimilia in ſequētibus nō ꝓfert ex ſua ſententia: ſed magis tanꝙͣ ex errore amicoꝝ ſuoꝝ deductaſicut nec paulus apl̓s pōt notari de infidelitate. j. ad Corin. xv. ex eo ꝙ ex errore negantiū reſurrectiōem ſic deducit: Si reſurrectio mortuoꝝ nō eſt nec chriſtus reſurrexit: ſi aūt chriſtus nō reſurrexit: inanis ē ergo et fidesnr̄a ¶ His igitur p̄miſſis pn̄s capl̓m in duas ꝑtes diuiditur: quia pͥmo iob vite ſue deteſtat̉ inchoatōem: ſcd̓oeiuſdem ꝯtinuationē: ibi Quare miſero. Prima in duas: qꝛ pͥmo maledicit tp̄s inchoatōis vite ſue: 2º ipſiꝰ inchoationi: ibi Quare nō in vulua. pͥma adhuc in duasqꝛ pͥmo maledicit dicto temꝑi in generali: 2º in ſpeciali:ibi Dies ille. Circa pͥmū dr̄: a ¶ Poſt hec .i. poſt ſeptēdies ī qͥbꝰ amici ſui cū eo reſederat lugētes. b ¶ Aꝑuitiob os ſuū. ad dicēdū q̄ ſequūt̉. ex qͦ pꝫ ꝙ nō locutꝰ fuit