Druckschrift 
2 (1481)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Liber Iob.

Incipit liber Iob. Ca. I.Ir ērat in t̓rahuſ noīe iobEt erāt vir ille ſimple̓x ēt

rectus ac timēs deū: et recedēs a malo. Natiqꝫ ſunt eiſeptem filij ⁊ tres filie. Et ſūit poſſeſſio eiꝰ ſeptem miliaouiū: et tria milia cameloꝝquingēta quoqꝫ iuga bon:

infinitatē potētie. Itē attēdend̓ eſt circa hoc: ꝙ aliud eſtloqͥ de intentiōe iob diſputātis cū amicis: et aliud de intentiōe totalis libri iob. Intētio .n. iob ī ſua diſputatōepͥncipalit̓ erat iuſtificare ſeip̄m .ſ. declarae ꝙ nō erat punitus ꝓpt̓ culpā ſuā: cuiꝰ oppoſitū amici ſui intēdebantꝓbare. Sꝫ intentio total̓ libri iobpͥncipalit̓ v̓ſat̉ circa hoc vt oſtēdat̉res hūanas a diuina ꝓuidētia regi: ⁊ d̓ hac intentitōe ſcūs tho. loqͥt̉vt pꝫ intuenti bn̄eius verba ⁊cͣ. Replica.Irca libri iob pͥnciᵐ cū poſtill̓. ꝯmendaſſet ſcm̄tho. vt egregie hūc libꝝ exponētē: ⁊ on̄diſſet intētionē iob in hoc liº nō eſſe vt ꝓbet actꝰ humanos regꝭ dina ꝓuidētia: ſic̄ ſcūs tho. dixit: burg. dic̄ hācrep̄henſionē eſſe irrōnabilē: ⁊ tn̄ ip̄e Burg. nō ſoluit adductā poſtill̓. rōem. arguit .n. ſic: Irrōnabile ē int̓ diſputātes dirige̓ ꝓbatōis intentionē ad id qd̓ ab vtraqꝫ ꝑtep̄ſupponit̉: ex hoc .n. ariſto. ꝓbat ī analeticꝭ ⁊ alijs lociſpn̄ciª nō debe̓ ꝓbari: ſed ꝯcluſiōes: qꝛ pͥnciª tanꝙͣ cūctisnota p̄ſupponūt̉: qꝛ ſe hn̄t ſic̄ ianua ī domo qua nemoniſi ebriꝰ ignorat: iō dixit ariſto. iij. metaph̓. In foribusqͥs delinqͥt. q. d. nullus. Cū igit̉ iob ⁊ amici eius p̄ſupponebāt actꝰ hūanos regi dīna ꝓuidētia: habebāt illud ꝓſue diſputatōis pͥnciº. ſtultū igit̉ ⁊ irrōnabile fuiſſet iobferre intentiōeꝫ ſuā ad ꝓbandū illud qd̓ exp̄ſſe p̄ſupponebāt aduerſarij. Nec ſufficit ꝙ burg. vult ꝙ negauerātillud pͥnciᵐ implicite: ꝙͣuis ꝯceſſerūt gnaͣlit̓. naꝫ qͥ negatdeū eſſe iuſtū negat deū eſſe: qꝛ nō eſt aliud deū eſſe: niſideū eſſe iuſtū: ⁊ iō ſi ꝓpt̓ implicitā negatōeꝫ intētio iobfuiſſet ꝓbare deū eſſe ꝓuiſorē actuū humanoꝝ: dēbatpͦ ꝓbare deū eſſe: qd̓ ſic implicite negaſſent. Intētio igitotalis ipſiꝰ iob ē ꝓbare velle: ꝙ ſtāte illo tanꝙͣ a ꝑtibꝰp̄ſuppoſito: puta actꝰ hūanos a dīna ꝓuidētia regi: adhuc iuſte in hac vita malis bona: ⁊ bōis mala ꝓueniūt:qꝛ hoc fuit multꝭ dubiū: ſpecialit̓ amicꝭ iob diſputātibꝰad ꝯͣriū. nā in toto ꝓceſſu ex pena inflicta nitunt̉ ꝓbareiob peccaſſe: vt illa mala iuſte infligerent̉: ſupponēteſ ꝙdeꝰ bonis ⁊ iuſtis nō cōferret niſi bona in pn̄ti: qd̓ eſt error: ⁊ hūc intēdit iob reprobare: vt dicet̉ infra. Ca. I.Ir erat in t̓ra hus ⁊cͣ. Sic̄ dc̄m ē intētioſcī iob in hoc liº ē declarare: ꝙ ex diuīaꝓuidētia aliqn̄ malis bona ꝯcedunt̉: etiuſtis aduerſa inferunt̉: qd̓ potiſſime declarat ꝑ ſuā flagellatione abſqꝫ culpa p̄cedēte: deo ꝓ meliori hoc faciēte. Et iōliber iſte diuidit in tres ꝑtes: qꝛ pͥº deſcribit̉ ipſiꝰ iob ml̓tiplex flagellatio: 2º ex hoc orit̉ diſputatio: ca. iij. 3º ſubdit̉ dei det̓minatio. xxxviij. c. pͥª in duas: qꝛ pͥº circa hociob deſcribit̉ ꝓſperitatis ſtatꝰ: 2º aduerſitatis pōdus: ibiQuadā aūt die. pͥª in tres: qꝛ pͥº deſcribit̉ ipſiꝰ iob ꝓſperitas ex ꝑſone ſue ꝯditōe: 2º ex bonoꝝ exterioꝝ ml̓tiplicatiōe: ibi Natiqꝫ ſt̓. 3º ex filioꝝ mutua dilectiōe: ibi Etibāt. pͥª adhuc in duas: qꝛ pͥº deſcribit̉ ipſiꝰ iob pr̄ia ⁊ genus: 2º ipſiꝰ multiplex virtꝰ: ibi Et erat. Circa pͥmū dr̄:a Uir erat in t̓ra hus. Gen̄. xxij. hr̄ ꝙ melcha peperitip̄i nachor hus pͥmogenitū ⁊ buc 2ᵐ: vbi dic̄ ra. ſa. ꝙ abiſto hus denoīata ē tra iſta de qͣ fuit iob: ⁊ ex hoc ꝯnterdicūt alij hebrei: ꝙ iob deſcendit de nachor fr̄e abraā: ⁊hoc idē dic̄ hiero. in liº de hebr̄. qōnibꝰ ſuꝑ Gen̄. de qͦ libro certū eſt ꝙ ſit hiero. vt ip̄emet dic̄ in liº illuſtriū vi

roꝝ. lꝫ de hebraicꝭ qōnibꝰ ſuꝑ alios libroſ dubiū ſit a qͦ ſintfacte: ſic̄ al̓s dixi. Huic etiā dc̄o ꝯcordat qd̓ hr̄. jͣ. xxxij. ꝙ heliū bucites venit cū amicꝭ iob ad ip̄m ꝯſolandū: qͥ dictus ēbuciteſ: eo ꝙ deſcēdit de buę ſcd̓o filio nachor: vt dic̄ hiero.liº de hebr̄. qōnibꝰ: ⁊ ſic cū heliū ⁊ iob fuer̄t de eadē cognation: ſequit̉ ꝙ Iob deſcendit de naͣchor.b Rōine iob. dicitaut augꝰ. ⁊ ambr̄. ſuꝑepl̓am ad rom̄. ꝙ iſtevocatur iobab: Gen̄.xxxvj. ⁊ ꝑ ꝯn̄s deſcendit de abraaꝫ ꝑ eſau.fuer̄t āt moti ad hocdicendū ex ſil̓itudinenoīm .ſ. iob et iobab:⁊ huic dicto ꝯcordat qd̓ in aliqͥbus biblijs in fine libri iob:⁊ in aliqͥbus poſt pͥᵐ ꝓlogū hiero. ſuꝑ libꝝ iſtū addit̉: Fert̉aūt iob in t̓ra habitaſſe auſitide in finibꝰ idumee et arabie:⁊ erat ei an̄ nomē iobab: erat aūt ip̄e quid̓ ęare de eſau filijfiliꝰ ⁊cͣ. Sꝫ in hoc vr̄ meliꝰ credendū hieronymo ⁊ hebreisdicētibus eū deſcēdiſſe de nachor: vt dc̄m ē: qꝛ fuer̄t magistriti in talibꝰ hiſtorijs ⁊ genealogijs. Nec motiuū alioꝝ valet: qꝛ freq̄nter ꝯtingit ꝙ duo hoīes valde de diſpari pr̄ia etgene nō ſolū ſil̓i nōie nominant̉: ſed etiā eodē penitus nōie.Supponit̉ etiā falſuꝫ .ſ. ꝙ p̄dicta noīa ſint valde ſil̓ia: cū tn̄ẜm v̓itatē ſint multū diſſil̓ia .ſ. in fine: vt pꝫ in pͥnciº: qꝛ hocnomē iob in hebreo incipit ꝑ aleph: iobab v̓o ꝑ ioth. Sil̓radditio q̄ allegata ē nō valet: qꝛ ſic̄ dicit hiero. liº de hebra.qōnibꝰ: nō eſt in hebreo: ⁊ iō nō ē ei adherendū ẜm ip̄m: dato ꝙ inueniat̉ aliqn̄ in fine libri Iob: ⁊ ex hoc pꝫ ꝙ ſi ponat̉in fine ꝓlogi hiero. nō eſt hoc de intentōe ſua: ſed hec additio ⁊ ꝯſil̓es ab aliqͥbꝰ minꝰ exꝑtis in hiſtorijs ei genealogijshebreoꝝ appoſite ſunt: ꝓpt̓ qd̓ de ip̄is nō ē curandū. Ex dictis pꝫ in ꝑte qͦ tꝑe fuit iob: qꝛ ẜm hiero. liº de hebr̄. qōnibꝰ:Heliu bucites: de qͦ dc̄m ē ꝙ fuit ꝯtꝑaneus ip̄i iob: lꝫ iuniorip̄o fuit balaam: de quo hr̄ Nu. xxiij. ⁊ .xxiiij. ꝙ fuit circa finem vite moyſi: ⁊ ſic Iob et moyſes fuerūt contemꝑanei.c Et erat. Hic ꝯſequenter deſcribit̉ ipſius iob multiplexvirtꝰ: cū dr̄: d Simplex .i. ſine plica doloſitatis ⁊ falſitatis. accipit̉ .n. h̓ ſimplicitas nō ꝓut opponit̉ intellectꝰ ꝑſpicacitati: ſed ꝓut opponit̉ doloſitati: ẜm v̓bū apl̓i Ro. xvj. Uolo vos eſſe ſapiētes in bono: ⁊ ſimplices ī malo. e Et rectus .i. ꝑ linea iuſticie ꝓcedens in ſuis actibꝰ. rectū .n. dr̄ cuiꝰmediū nō exit ab extremis: extrema v̓o actuū humanoꝝ ſipͥma princiª oꝑabiliū .ſ. hoc facias alij qd̓ t̓ vis fieri: ⁊ nō facias alij qd̓ t̓ nō vis fieri. ⁊ vltimꝰ finis .ſ. beatitudo q̄ ē finisv̓tutis. dr̄ gͦ iob rectꝰ: qꝛ in oꝑibꝰ ſuis ꝓceſſit a pͥncipijs oꝑabiliū abſqꝫ decliuitate: recte tēdens in finē vltimū: qͥ eſt beatitudo ⁊ ret̓butio nr̄a ⁊ p̄miū: ⁊ ꝑ hoc on̄ditur ꝙ iob bn̄ ſehabuit erga ꝓximū. f Ac timēs d̓cū .ſ. timore filialis reuerētie: ⁊ ſic bn̄ ſe habuit erga deū. g Et rece. a malo. nōformidine pene: ſic̄ aliqn̄ faciūt mali: ſed v̓tutis amore: qd̓ ēꝓpriū bonoꝝ: ⁊ ſic pꝫ ꝙ bn̄ ſe hūit erga ſeip̄ꝫ. h Ratiqꝫ.h̓ ꝯn̄t̉ deſcribit̉ ꝓſꝑitas iob ꝙͣtū ad bona ext̓iora: int̓ q̄ maiora ſt̓ filij ⁊ filie in qͥbꝰ manet ꝑntes qͦdāmō: ẜm illud Ecc̄ixxx. Mortuꝰ ē pr̄ eiꝰ ⁊ qͣſi non ē mortuꝰ. reliqͥt .n. ſil̓em poſtſe .ſ. filiū. ponit̉ at̄ maior nus filioꝝ ꝙͣ filiaꝝ cū dr̄: i Septē filij ⁊ tres filie. qd̓ fac̄ ad cumulū ꝓſꝑitatꝭ ſue: qꝛ filij cōiter magꝭ diligunt̉: tu qꝛ pn̄t magꝭ in bonis pr̄nis ſuccede̓: tūqꝛ pn̄t in regedis parentū domibꝰ meliꝰ adiuuare. Cōſeq̄niponunt̉ alia bona ext̓iora .ſ. diuitie qͥbꝰ ſuſtentat̉ vita ꝑntū⁊ filioꝝ. diuitie āt antiquoꝝ fuerūt pͥncipalit̓ aīalia: int q̄ pͥponunt̉ illa q̄ deſeruiūt hoī ad victū ⁊ veſtitū: cū dr̄: VEt fuit poſ. eiꝰ ſcptē milia ouiū. de qͣrū lana hōies veſtiunt̉⁊ carnibꝰ nutriunt̉: ⁊ ponunt̉ aīalia homī deſeruiētia ad la

cC 4