Lbier
Tunc ſumēs tobias de felle piſcis: liniuit oculos pr̄iſuo. Et ſuſtinuit qͣſi dimidiam fere horā: et cepit albugo ex oculis eiꝰ qͣſi mēbrana oui egredi. Quā apprehendens tobias traxit aboculis eiꝰ: ſtatīqꝫ viſū recepit. Et glorificabāt deū ip̄evidelꝫ ⁊ vxor eiꝰ: ⁊ oēs quiſciebāt eū. Dicebatqꝫ tobias: Bn̄dico te dn̄e deꝰ iſrl̓:ꝗā tu caſtigaſti me: ⁊ tu ſaluaſti me. Et ecce ego vid̓otobiā filiū meū. Ingreſſa ēetiā poſt ſeptē dies ſara vxor filij eiꝰ: ⁊ omīs familia ⁊pecora ſana: ⁊ cameli ⁊ pecunia multa vxoriſ: ſꝫ ⁊ illapecunia quā receꝑat a gabelo. Et narrauit parētibſuis oīa bn̄ficia dei: q̄ feciſſet circa eū ꝑ hoīem ꝗ euꝫduxerat. Uener̄tqꝫ achior⁊ nabath cōſobrini tobie:gaudētes ad tobiā: ⁊ ꝯgratulātes ei d̓ oībꝰ bōis q̄ circa illū on̄de̓at deꝰ. Et ꝑ ſēꝑtē dieſ epulāteſ oēs cū gaudio magno gauiſi ſt. C. XII.Unc vocauit ad ſe tobias filiū ſuū. dixitqꝫei: Quid poſſumus dare viro iſti ſācto qui venit tecū:Rn̄dēs tobias: dixit patriſuo: Pater quā mercedeꝫdabimus ei: aut ꝗd dignūpoterit eē bn̄ficijs eiꝰ? Mēduxit ⁊ reduxit ſanū: pecuniam a gabelo ip̄e recepit:
vxorem ipſe me hr̄e fecit: ⁊demoniū ab ea ip̄e ꝯpeſcuit: gaudiū parētibꝰ eiꝰ fecit:meipſū a deuoratōe piſciseripuit: te qͦꝫ videre fecit lume celi: ⁊ bonis oībus pereū repleti ſumuſ. Quid illiad hec poterimꝰ dignū dare? Sed peto te pr̄ mi: vt roges eū ſi forte dignabit̉ medietate de oībꝰ q̄ allata ſūtſibi aſſumere. Et vocanteseū: pater .ſ. ⁊ filius: tulerūt īꝑtem: ⁊ rogare ceperūt vtdignaret̉ dimidiā ꝑtē oīmq̄ attulerāt: acceptam hr̄e.Tunc dixit eiſ occulte: Be̓nedicite deū celi: et corā oībus viuētibꝰ ꝯfitemī ei: ꝗafecit vobiſcū mīam ſuā. Etenī ſacr̄m rēgis abſcōderebonū eſt: oꝑa aūt dei reuelare ⁊ ꝯfiteri honorificū eſtBona ē or̄o cuꝫ ieiunio ētelemoſyna: magis qͣꝫ theſauros auri recondere: qm̄elemoſyna a morte liberat⁊ ipſa eſt que purgat peccata: ⁊ facit inuenire vitameternam. Qui autē faciuntpeccatū ⁊ iniquitatem: hoſtes ſūt anime ſue: Manifeſto ergo vobis veritatē: ⁊non abſcondā a vobiſ occultū ẜmonē. Qn̄ orābascū lachrymis ⁊ ſepeliebasmoͣtuoſ: ⁊ deliq̄baſ prādiūtuū ⁊ moͣtuoſ abſcōdebasꝑ diē in domo tua ⁊ nocteſepeliebas eos: ego obtuli
a ¶ Tunc ſumēs. Hic ꝯn̄ter deſcribit̉ bn̄ficij collatio .ſ. tobie ſenioris illuminatō cū dr̄: b ¶ Et cepit albugo ex oculeius qͣſi mēbrana .i. pellicula. c ¶ Qui egredi. ex quo pꝫ ꝙeiꝰ cecitas nō erat ex corruptōne oculoꝝ: ſꝫ ex oꝑimēto maculaꝝ: nec ē inconueniēs ꝙ hec curatio fuerit ex virtute fellis: cū illa macula fuerit res corꝑalis: vt dictū ē ſupra. vj. ca. Etſeqͥtur gr̄aꝝ actio: primo cōiter cum dicit̉:Et glorificabant deū⁊cͣ. 2º ſpēalit̓ cū ſubditur: d ¶ Dicebatqꝫtobias benedico te. i.laudo toto corde. VeꝘ tu caſtigaſti me.ſicut filiū dilectū. prouerbioꝝ. iij. Quē eīdiligit dn̄s: corripit:⁊ quaſi pr̄ in filio cōplacet ſibi. f ¶ Ingreſſa ē. Hic ꝯn̄ter deſcribitur aduētꝰ ſequētiūſ. vxoris familie: ⁊ aimaliū cū dr̄: g ¶ Pſeptē dies. ab īgreſſutobie iunioris ad patrē ſuū: ⁊ pꝫ littera.h ¶ Uenerūtqꝫ achior ⁊ nabath. vbi deſcribit̉ congratulatioamicoꝝ. cetera patētvſqꝫ ibi: i ¶ Et ꝑ ſeptē dies epulātes. nōin comeſſatōnibus ⁊ebrietatibꝰ: ſed in deitimore ⁊ gr̄aꝝ actiōede bonis exhibitis tobisC XII.Unc vocauit.Poſtꝙͣ deſcripta ē circa tobiam bonoꝝ collatōhic ꝯſequēter deſcribit̉ ſecretoꝝ dei reuelatio: ⁊ pͥmo reſpectup̄teritoꝝ: 2º reſpectufuturoꝝ. ca. xiij. Prima in duaſ: qꝛ primoponit̉ huiꝰ reuelatōisoccaſio: 2º ip̄a reuelatio: ibi Tūc dixit eis.Occaſio vero huiꝰ reuelatōis fuit retributio mercedis: quā pater ⁊ filiꝰ angelo facere voluerūt: credētesip̄m hoīneꝫ eē: Circaquā retributōem pͥmo ponitur pr̄is ⁊ filij adinuicē collatōcū dr̄: a ¶ Tūc vocauit ad ſe tobias filiū ſuū. ad ꝯferēdūde mercede ſui ductoris. b ¶ Pat̓ quā mercedē dabimusei. q. d. nō habemꝰ aliqͥd ſufficiēs ad retribuendū ſibi: ⁊ adhoc allegat octo bn̄ficia ꝑ ductorē ſuum ei collata dicens:c ¶ Me duxit ⁊cͣ. ⁊ pꝫ ex p̄dcīs lr̄a: 2º ſubdit̉ huiꝰ rogatio:cū dicit̉: d ¶ Sꝫ peto te pr̄: vt ro. eū ſi for. digna. med. ⁊cͣ.Medietas enī alia erat eis ꝓ victu ⁊ veſtitu ſuo ⁊ familie
neceſſaria. e¶ Tūc dixit. Hic ꝯn̄r deſcribit̉ reuelatō veritatis ignote: Circa quā angelꝰ p̄mittit quādā p̄fatōem2º ſubdit ſuā reuelatōeꝫ: ibi Manifeſto. circa pͥmū dr̄:e ¶ Tūc dixit eis .ſ. angelꝰ: f ¶ Occulte. qꝛ traxerāt eūad ꝑtē: vt dcm̄ eſt. g ¶ Bn̄dicite deū celi. lꝫ enī ſit deuſtotiꝰ creature: dr̄tn̄ ſpēalit̓ deꝰ celi:nā ibi relucet gl̓iaſua mō ſpēali.h ¶ Et corā oībviuentibꝰ ꝯfitemīei. tāꝙͣ de bn̄ficijseiꝰ grati. i ¶ Etenī ſacramētū .i.ſecretū. k ¶ Regis .ſ. terreni. IAbſcōdere bonūeſt. nō enī poſſetbn̄ regere regnuꝫſuum: ſi reuelaret̉cōiter ſecretū ſuūm ¶ Oꝑa aūt d̓ireue. ⁊ ꝯfi. ho. ē.qꝛ cedit ad honorē dei: ⁊ bonuꝫ illoꝝ qui reuelantvt ad laudādumdeū alios inuitētꝓpt̓ quod vbi nōapparꝫ dei laudatio: ſꝫ magis deriſio: hoc nō ē agēdū: ſicut ī infidelibus obſtinatis: ꝓpter qd̓ dicit ſaluator Matth̓. vijNolite ſanctū dare canibꝰ nec margaritas vr̄as ponatis an̄ porcos⁊cͣ. n ¶ Bona ēoratio cū ieiunionā per ieiuniū ſanant̉ peſtes corꝑiſꝑ or̄oneꝫ vero peſtes mētꝭ. o ¶ Etelemoſyna magiſ⁊cͣ. nā ipſa ē ſatiſfactoria ꝓ peccatꝭvt dcm̄ eſt ſupra:⁊ ꝑ ꝯn̄s introductoria ad regnuꝫglorie celeſtis. theſauri vero nō valēt niſi ad ꝓuiſionē vite pn̄tiſ: quāetiā frequēter abbreuiant: nā multi iugulantur pro theſauris ſuis. cetera patēt ex dcīs.p ¶ Manifeſto ergo. Hic ꝯn̄ter angelꝰ abſcōditaꝫ aꝑitveritatē: ⁊ primo quātū ad beneficia q̄ fecit tobie ⁊ ſareSecundo quantum ad ea que geſſit in humana effigieibi Dixitqꝫ eis. Circa primum primo recitat tobie meritum dicens: q ¶ Quando orabas cum lachrymis⁊ ſepeliebas ⁊cͣ. ⁊ patet ex dictis ſupra primo ⁊ ſecundocapitulis. r ¶ Ego obtuli orationem tuam domino.