Liber
bias vero increꝑabat eosdicēs: Nolite̓ ita loqui: qm̄filij ſc̄o̓ꝝ ſumꝰ et vita illā exſpectamꝰ: quā deꝰ daturꝰ ēhis qui fidē ſuā nunqͣꝫ mutāt ab eo. Anna vero vxoreiꝰ ibat ad opꝰ textrinuꝫ qͦtidie: ⁊ de labore manuumſuaꝝ victū quē ꝯſequi potuiſſet deferebat. Un̄ factūeſt: vt hedū capraꝝ accipiens: detuliſſet domi. Cuiꝰcū vocē balantis vir eiꝰ audiſſet dixit: Uidēte ne fortefurtiuꝰ ſit. Reddite eū dn̄isſuis: ꝗa nō licet nobis autedere ex furto aliquid autꝯtinge̓. Ad hec vxor eiꝰ irata reſpōdit: Mānifeſte vana facta eſt ſpes tua: et el̓yetue modo apparuerūt. Atqꝫ his ⁊ alijs huiuſmodiybis exprobrabat ei. ¶ III.Unc toͣbias īgemuitet cepit orare cum lachrymis dicenſ: Iu̓ſtus esdomine: et omnia iudicia
tua iu̓ſta ſunt: et oēs vie tuemiſericordia ⁊ veritas ⁊ iudicium. Et nunc dominememor eſto mei: ⁊ ne vindictā ſumas de pctīs meisneqꝫ reminiſcaris delictamea vel parentū meorum.Qm̄ non obediuimꝰ preceptis tuis: iō trāditi ſumꝰ indirēptōem et captiuitatē etmortē ēt in fabulā: et in improperiū oībꝰ natōibus inꝗbꝰ diſꝑſiſti nos. Et nu̓ncdomīe magna iudicia tuaquia nō egimꝰ ẜm p̄ceptatua: et non ambulauimꝰ ſincerit̓ coraꝫ te. Et nunc dn̄eẜm voluntatem tuā fac mecū: ⁊ p̄cipe ī pace recipi ſpiritū meū. Expedit eī mihimori magis qͣꝫ viuere. Eadēm itaqꝫ die ꝯtigit ut ſarafilia raguelis ī rages ciuitate medoꝝ: e̓t ipſa audiret īproperium ab vna ex ancillis patris ſui: quoniamtrādita fuerat ſepteꝫ viris:
quo videt̉: ꝙ iſti remuneratōem boni ⁊ mali credebāt eſſetm̄ in vita pn̄ti: ſicut ⁊ amici iob: vt ibidē fuit diffuſe declaratū: ⁊ qꝛ hoc eſt erroneū: iō tobias increpabat eos dicens:z ¶ Nolite ita loqui. in v̓bis enī erroneis nulli debet deferri. a ¶ Qm̄ filij ſanctoꝝ ſumꝰ .i. abraam iſaac ⁊ iacob: qͥꝑ fidē expectabant infuturo eternaꝫ remuneratōeꝫ: ẜm ꝙ declarat apl̓s hebre. xj. diffuſe: iō ſb̓dit̉: b ¶ Etvitā illam expectamꝰ⁊cͣ .ſ. ꝑ fidē: ſicut ⁊ patres nr̄i. c ¶ Annavero. Hic ꝯn̄ter increpat̉ tobias a ꝓpͥa vxore ſua: qd̓ tanto grauiꝰ eſt: quāto vxor eſtviro magis ꝯiūcta: ⁊etiaꝫ ſubiecta: ⁊ pͥmocirca hoc ponitur increpatōis occaſio cuꝫdr̄: c ¶ Anna v̓o vxor eiꝰ ibat ad textrinūopus quotidie. extradomū ſuā: nā ꝓptercecitatē viri eiuſ: ⁊ elemoſynas p̄cedētes: n̄habebat facultatemvn̄ poſſet hr̄e materiam ad hoc opꝰ exercēdū in ꝓpͥa domo. cetera patēt vſqꝫ ibi:o ¶ Uldete ne furtiuus ſit. vr̄ ꝙ male fecerit hoc querēdo: qꝛcum anna diu fuerat⁊ eiꝰ fidelitatem multiplicit̓ ꝓbauerat: ꝓpter qd̓ nō debuit habere ſuſpitōeꝫ de ip̄anec ꝑ ꝯn̄s dicere taliaverba. Ad hoc dicendum eſt ꝙ bn̄ locutus ē: qꝛ pauꝑ erat: vt dcm̄ eſt ꝓpt̓ quodcibaria delicata non ꝯſueuerat hr̄e in domo ſua: manebatetiā inter fideleſ ꝓnos ad furta: ꝓpter que rōnabilit̓ timuitne fur aliquis vedidiſſet vxori ꝓ precio minori: ⁊ illa ducta pauꝑtate ⁊ indiſcretōne muliebri non inqͥſiuiſſet diligētia ſufficiēti vn̄ vēditor habuiſſet: iō dixit vxori vt diligentiꝰ inqͥreret ⁊ hoc ſonāt eiꝰ v̓ba cū dicit: d ¶ Uidete ne forte furtiuꝰ ſit ⁊cͣ .i. diligētiꝰ inqͥrite: vxor aūt eiꝰ ſic accepit acſi dubitaret de ſua fidelitate: iō ſequit̉ increpatio viri iniuſta cū dr̄: e ¶ Ad hec vxor eius irata. irratōnabilit̓: vt pꝫꝑ dcā: f ¶ Rn̄dit. iniurioſe: g ¶ Māifeſte vana fcā ē ſpetua. vite future: qꝛ non ſolū ꝑdidiſti lumē corꝑis: ſed etiammentiſ ⁊ conſciētie bone. h ¶ Et elemoſyne tue modo apparuerūt .ſ. ficte ⁊ vane tanꝙͣ ex hypocriſi facte: ⁊ quia pluribus modis alijs eū moleſtabat: iō ſb̓dit̉: Atqꝫ his ⁊ alijsvethis icCapl̓m. III.Unc tobias. Poſtꝙͣ deſcriptum eſt circa tobiā patientie exercitiū: h̓ ꝯnr̄ deſcribit̉ eius remediū .ſ. in recurſu ad deū per or̄oeꝫ deuotam: iō ſubdit̉: LaTunc tobias ingemuit. nō ex impatiētia: ſꝫ vxoris maliciaquā horrebat vt ꝓpriā: cū vir ⁊ vxor ſint vna ꝑſona. bEt cepit orare. feruēter ⁊ deuote: iō ſubdit̉: c ¶ Cū lachrymis .ſ. mentis ⁊ corꝑis in or̄oe ſua: ⁊ vt ſit magis exaudibilis: primo diuinā iuſticiā ꝯfitet̉. d. d ¶ Iuſtꝰ es dn̄e. nā re
gula eſt veritatis. e ¶ Et oīa iudicia tua. penas īſerendo: f ¶ Iuſta: alias vera ſunt. ꝓpt̓ pctī demerita.Et oēs vie tue miſericordie ⁊ veritas .i. ī oībꝰ oꝑbꝰ tuisrelucꝫ miſericordia ⁊ iuſticia: nā oē bonū a deo collatūꝓcedit ex diuina bonitate ⁊ liberalitate: q̄ eſt principiuꝫ⁊ fons miſericordie: ⁊ ſic apparetibi miſericordia:ſil̓r iuſticia: qꝛ facit oīa ẜm ordinēdecētiſſimū. Malū aūt penale cuideꝰ eſt actor: infertur cōiter ꝓ d̓merito: ⁊ ſic relucetibi iuſticia: qꝛ ſꝑpunit circa condignū: iō relucet ibimiſericordia: ⁊ qͦniam or̄o hūiliātis ſe nubes penetrat: Eccl̓i. xxxv.iō ꝯſequēter ꝯfitetur ꝓpria ⁊ parētū ſuoꝝ peccatadicēs: Neqꝫ reminiſcarꝭ delicta ⁊cͣ.⁊ ꝯn̄ter ea magisexplicat dicēs:i ¶ Qm̄ nō obediuimꝰ mandatistuis. ea trāſgrediendo. k ¶ Ideotraditi ſumuſ. iuſte. l ¶ In direptōem. quātū adbona tēꝑalia.m ¶ Et captiuitateꝫ. quātū ad corpora ꝓpria. InEt mortē. qꝛ ml̓ti de filijs iſrl̓ iugulabātur: vt dcm̄ ē. sͣ. ¶ ¶ Et ī fabulā. qꝛ gētiles int̓ qͦserāt captiui: frequēt̓ int̓ ſe ꝯfabulāt̉ d̓ filioꝝ iſrl̓ miẜia ⁊captiuitate. p ¶ Et īproꝑiū. qꝛ multa ꝯuicia eis inferebant̉. ꝯn̄r repetit huiꝰ cāꝫ attribuēdo deo iuſticiaꝫ. d.q ¶ Et nūc dn̄e magna iudicia tua. qꝛ nullꝰ pōt ea arguere. r ¶ Quia n̄ egimꝰ ẜm p̄cepta tua. lꝫ aūt ip̄e innocēs eēt: tn̄ ꝯnūat ſe peccatoribꝰ: eo ꝙ erat de eoꝝ ppl̓o ⁊natōe. s ¶ Et nō ambulauimꝰ ſincerit̓ corā te. q. d. ⁊ſi ī aliqͥbꝰ īpleuimꝰ mādata tua quātū ad ſb̓ſtantiā oꝑiſn̄ tn̄ recta ītētōe. t ¶ Et nūc dn̄e ẜm volūtatē tuā ⁊cͣ. lꝫenī vellet cito mori ne exꝑret̓i ampliꝰ cognatoꝝ ſuoꝝ ⁊vxoris ſue maliciā: ⁊ ppl̓i iſrl̓ afflictōꝫ: tn̄ ſapiēt̓ ⁊ diſcrete p̄ponit ī oībꝰ diuinā volūtatē. v¶ Expedit enī mihimori magꝭ ꝙͣ viuere. hͦ n̄ dixit tedio acidie: ſꝫ tedio īfirmitatꝭ hūane: qd̓ ſi ē pctm̄: n̄ ē niſi veniale: ⁊ hͦ bn̄ cōtigit ī viris ꝑfectꝭ ꝓuer. xxiiij. Septies ī die cadit iuſtꝰ: ⁊reſurget. x ¶ Eadē itaqꝫ die. Hec ē ꝑs īcidētal̓: ī qͣ pͥmopōit̓ īcidētꝭ narratō: 2º narratōis rō: ibi In illo tꝑe. prīaī duaſ: nā īcidēs fuit exercitiū patiētie ſare filie raguel̓: cͦpͥº pōit̉ iniuſtū īpropiū: 2º ſcm̄ refugiū: ibi Ad hac vocēCirca pͥmū dr̄: ¶ Eadē itaqꝫ die .ſ. or̄oiſ tobie. ¶ Utſa. fi. ra. qͥ erat de iudeis captiuatis: ī alia tn̄ ciuitate ꝙͣtobiaſ. z ¶ Et ip̄a au. īpro. ⁊cͣ. qd̓ īproꝑiū tāto erat gͣuiꝰquanto fiebat a ꝑſona ſb̓iecta ⁊ vili. a ¶ Qm̄ tradita