Et dicendū ꝙ ex ꝯſequēti aliquo poſſunt adꝓpoſitū applicari. verūtamē ſicut aperte apparet magiſter allegat eas aliquantulū minusrecte. non tamen eſt mirandū ſi in tot ⁊ tambonis dictis magiſter dixit aliquid minus cōplete. nec ei eſt ꝓpter hoc inſultandū. magisenim ſuo labore meruit legētiū orōes ⁊ grāꝝactiones qͣꝫ reprehenſiones. lꝫ in aliqͥbus locisdeclinauerit ab opinionibꝰ ꝯmunibus ⁊ partiminus probabili adheſit precipue in octo locisNā in li. primo ſunt duo. vnū .ſ. eſt di. xvij.ꝙ charitas que eſt dei ⁊ proximi nō eſt quidcreatū ſꝫ increatū. ¶ Aliud uero eſt ꝙ hec noīatrinus ⁊ trinitas nō dicut poſitōeꝫ ſꝫ priuationē tm̄. ⁊ hoc ponit di. xxiiii. ¶ In ſecūdo v̓oli. ſimilr̄ duo dicit quoꝝ primū ē ꝙ in angelitbeatis premiū preceſſit ⁊ meritū reſpectu ſubſtantialis premii habet ſubſequi. et hoc dicitbi. v. ⁊ etiā di. xi. ¶ Aliud eſt ꝙ nihil de cibistranſit in ueritatē humane nature nec per generationē nec per nutritionē. ¶ In li. tertio ſimiliter duo dicit. vnū eſt ꝙ anima exuta a corpore eſt perſona. et hoc dicit di. ¶ Aliud ē ꝙxp̄s fuit homo in triduo. et hoc dicit di. xxii.¶ In quarto ſimilr̄ duo dicit. vnū ē ꝙ baptiſmꝰioānis cum impoſitione manuū equipollebatbaptiſmo xp̄i ita ꝙ baptizatus baptiſmateioanis in fide trinitatis non erat rebaptizandꝰet hoc dicit di. ſecūda. Aliud eſt de ptāte baptizandi interius quam dixit ꝙ deus potuitalij dare. ⁊ ꝙ creatura potuit ſuſcipere. ⁊ ſiliꝙ deus poteſt poteſtatē creandi ꝯmunicare ⁊creare per creaturaꝫ tanqͣꝫ per miniſtrū ⁊ hocdi. v. In his octo poſitionibus ꝯmuniter doctores pariſienſes non ſequūtur magiſtrū neccredo in oībꝰ his eū eſſe ſuſtinendū ne amorehominis ueritati fiat preiudiciū. ⁊ hec omniaſuis locis manifeſta ſunt ⁊ manifeſtabuntur.Si cui aut aliter uidetur ⁊ fortaſſis melius nōinuideo. ſed hoc rogo ut ſiquis in explanatōeduoꝝ libroꝝ precedentiū ⁊ etiā duoꝝ ſequentiū aliquid in hoc opuſculo inuenerit approbatione dignū agat grās deo largitori bonoꝝIn alijs v̓o locis ut inuenerit uel falſū uel dubiū uel obſcurum ſcribentis inſufficientie benigne indulgeat qui abſqꝫ dubio teſte ꝯſcientiauera ⁊ aꝑta ⁊ ꝯmunia dicere ꝯcupiuit. Quicquid enim ſit de uerbis que foliis ꝯparanturhoc ſūmope attendendū ⁊ in inqͥſitione qualꝫ

obſeruandū ne quis adeo letetur in ſententiaoris ſui ⁊ ſic ei inhereat ut uerba oris alienideſpiciat aſpiciens ea oculo minus ſano. ⁊ ſicper tumorem ⁊ liuorem aditum ſibi ueritatisprecludat ⁊ de numero illorum ſit de quibusdicit apoſtolus ꝙ ſemꝑ ſunt diſcentes ⁊ nūqͣꝫad uiam ueritatis peruenientes. quod auertatdeus ab oībus inquiſitoribus ueritatis. Hancautem ueritatem infatigabiliter querere. infallibiliter inuenire. inamiſſibiliter apprehendere ⁊ tenere concedat nobis ille qui eſt viaueritas ⁊ uita. qui cum patre ⁊ ſpiritu ſanctounum exiſtens in eſſentia ⁊ ab eis diſtinctus īperſona hominem rectum fecit. qui ſe infintis queſtionibus miſcuit peccatorum ẜm ꝙferies manifeſtat duorū precedentiuꝫ libroꝝ.cui eſt omnis honor ⁊ gloria laus ⁊ imperiumper infinita ſecula ſeculoꝝ. TM. E. N.¶ Religioſi pr̄is Bonauenture ordinis minorūveritatis theologice ꝓfeſſoris eximii. ſacreqꝫapoſtolice ſedis cardinalis ſuper ſecundū ſententiaꝝ ſcriptum finit. Anno ſalutis noſtre¶ cccc lxxvii. per magiſtrum Hermanumlichtenſtein Laruiſii feliciter impreſſum.LANP1113 1111L