ꝯꝑatiōe differēs. ſed qͥa cū ſit alia ⁊ alia ītellectus dr̄a. una ē ꝑ quā ordiat̉ aīa ad ſuſcipiendū. altera v̓o ꝑ quā ordīat̉ ad abſtrahēdū⁊ ita una d̓ ſe qd̓dāmō ꝯpleta ē ⁊ habilitataaltera uero īdigēs habilitatiōe ⁊ ꝯplemēto.⁊ cū ſit nata ad illud ꝯplemētū uenire mediante auxilio corporis ⁊ corporaliū ſenſuuꝫ.īeſt ip̄i aīe ẜm ꝙ hꝫ īclīari ad corpus. Et exhoc ꝯͣhit duplice poſſibilitatē. unā reſpectuactꝰ. qͥa nō ē ſꝑ ī actu ſuo ꝓpter īpedimētuꝫa ꝑte corporis. alterā reſpectu fantaſmatuꝫa qͥbꝰ excitari hꝫ. Et hāc poſſibilitatē nonhꝫ niſi ex ꝯiūctione ſui cū corpore qͣꝫuis ſitpotētia d̓ ſua natura qͣ ē oīa fieri. q̄ nō ſolieſt ī aīa ꝯiūcta. ſed etiā ī aīa ſeꝑata. Sic exgo pꝫ qūo ex multis modis dicēdi elicit̉ qͥdāītellectꝰ differre īter ītellectū agētē ⁊ poſſibꝰleꝫ. Cū .n. ſint quattuor prīcipales modi aſſignādi dr̄aꝫ īter hos ītellectꝰ. ⁊ qͥlibꝫ ſubdiuidat̉ ī duos ſicut ī ꝓſequēdo monſtratu ē.ſolūmō tres modi digni ſunt apꝓbari. quorum unꝰ ab altero nō diſcordat. ſed unusortū hꝫ ex altero. qͥa .n. diuerſe ſunt dr̄e intellectꝰ qͥ ⁊ ſi r̄ſpiciāt totū ꝯpoſituꝫ. una tn̄magis r̄ſpicit aīe ꝯplemētū. alia uero materiale prīcipiū. hinc ē ꝙ una nō ſolū tenetrōeꝫ potētie. īmo etiā potētie habitualis. altera v̓o tenet pure rōeꝫ potētie. ⁊ hinc ē ꝙuna dicit̉ ꝯuenire aīe ẜm ſe. altera v̓o ī ꝯꝑatione ad corpꝰ ⁊ una ſꝑ eē ī actu. altera v̓onō. nō qͥa ſꝑ aīa actu ītelligat ꝑ ītellectū agētem. ſꝫ qͥa ſic̄ lumē corporale ſꝑ lucet ⁊ d̓ ſeꝓmptū ē ad illūinādū. res aūt illūinabil̓ nonſꝑ illūinat̉ ꝓpt̓ aliqd̓ īpedimetū. Sic ⁊ ī ꝓpoſito ē ītelligēdū. Cōcedēde ſunt ergo rōnes oſtēdētes ītellectū agētē ⁊ poſſibilē duatdr̄as eē ītellectīe potētie. licꝫ aliqͣ ex eis nonſint multū cogētes. ¶ Ad illud aūt qd̓ obicitꝙ nō differt poſſe ⁊ eē ī ꝑpetuis. Dicēduꝫꝙ hoc ītelligit̉ nō d̓ eē ſubſtātiali ⁊ d̓ dr̄a ẜmnaturā. ſꝫ d̓ diſtātia ẜm tēpª. qͥa ī eis materia tēpore nō p̄cedit actum. ⁊ ideo nihil facitad ꝓpoſitū. qͥa ītellectꝰ poſſibilis nō diciturpoſſibilis reſpectu eē primi. ſꝫ actus ſcd̓iAd illd̓ qd̓ obicit̉ d̓ imagīe ꝙ nō differt potētia actīa ⁊ paſſiua. Dici pōt ꝙ magis differt qͣꝫ ī intellectu. qͥa organuꝫ corporale inquo rcipiūtur fantaſmata ē ei loco potentiepaſſiue. ip̄a v̓o uis imagīatīa ē loco potētie
actīe ¶ Aliter pōt dici ꝙ nō ē ſile. quia cuꝫſpēs d̓fert̉ a ſenſuuſqꝫ ad imaginē. non eritgenus abſtractiōis. qͥ qͥdē fuit ī ſenſu ꝑticulari. ſꝫ cū ſpēs ꝑuenit ad ītellectu. nouū genusabſtractiōis ibi exigitur ⁊ aliud genꝰ lumīs.ideo magis īdiget potētia actiua diſtincta apoſſibili ip̄e ītellectus. qͣꝫ imagīatio uel ſenſus. ¶ Ad illud qd̓ obicit̉ d̓ oculo cacti. Dicendū ꝙ ⁊ ſi potētia r̄ceptiua ⁊ abſtractiuapoſſint ꝯcurrere ad uniꝰ organi ꝯplectionē.nūqͣꝫ tn̄ ocurrūt in eādē uniꝰ ꝯrgani diſpōeꝫAlia ē .n. di ſpō in oculo catti ꝑ quā r̄cipit̉ .ſ.ꝑſpicuitas. ⁊ alia ꝑ quā abſtrahit .ſ. lūinoſitas ⁊ alterius ⁊ alterius nature. ſic ⁊ ī potētia ītellectiua ⁊ ſi ꝯcurrāt ad ꝯplementum ⁊ꝑfectiōeꝫ potētie ītellectīe: potētia ꝑ quā r̄cipit ⁊ potētia ꝑ quā abſtrahit nō ſūt tn̄ eiusnature. nec ꝑ eadē naturā inſūt aīe. ⁊ ideonō ſūt una dr̄a potētie. ſꝫ diuerſe ¶ Ad illudqd̓ obicit̉ ꝙ ītelligere ē actꝰ unꝰ ⁊ ſimplex.Dicēdū ꝙ ⁊ ſi ītelligere poſſit quodā genere ſimplicitatis dici actꝰ ſimplex. nihilominus tn̄ ad noſtrū ītelligere ꝯcurrit r̄cipe ⁊ iudicare ſiue abſtrahere ⁊ ſuſciꝑe. ⁊ hi ſuntplures actꝰ adīuicē ordīati. ex qͥbus r̄ſultatunꝰ actꝰ ꝑfectus. ſic ⁊ ī potētiis ītelligēduꝫē ſe hr̄e. ꝙ ſic ſūt diuerſe dr̄e intellectus. uttn̄ in ſuis actiōibus adīuice ordīate ſint ⁊ cōiūcte ad actū intelligēdi ꝑficiēdū. ſicut materiale ⁊ formale prīcipiū ad unūeē ꝯpoſiti cōſtituēdū ¶ Ad illd̓ qd̓ obicit̉ ꝙ intellectꝰ poſſibilis ītelligit ⁊ intellectꝰ agēs ſimil̓r r̄cipitDicēdū ꝙ intellectus poſſibil̓ n̄ ē pure paſſiuus. ſicut ſupra oſtēſuꝫ ē. Habꝫ .n. potētiāſe ꝯuertēdi. nec tn̄ ē ad̓o actiuus ſicut agēsqͥa n̄ pōt ſua ꝯuerſiōe nec ſpēm abſtrahere.nec d̓ ſpē iudicare niſi adiutorio ip̄ius agentis. ſimil̓r nec ip̄e intellectus ages oꝑatiōeꝫintelligedi pōt ꝑficere. niſi formet̉ acies intellectꝰ poſſibil̓ ab ītelligibili. ex qͣ formation ē in pleniori actualitate r̄ſpectu eius qꝛdebꝫ ꝯgnoſcere qͣꝫ erat prius cū carebat ſpe⁊ ita cū cogitamus d̓ intellectu agēte ⁊ poſſibili nō d̓bemus cogitare qͣſi d̓ duabꝰ ſubſtantiis uel qͣſi d̓ duabus potētiis ita ſeꝑatis ꝙuna ſine alia habeat oꝑatiōeꝫ ſuā ꝑficere. ⁊aliqͥd ītelligat intellectus agēs ſine poſſibili.⁊ aliqͥd ꝯgnoſcat ītellectus agēs qd̓ tn̄ hō cē ille ītellectus ignoret̉. Hec .n. uana ſunt