Sermo

Naturaliter potens eſt videre: ſed actualiter non poteſt. Sic ⁊ naturalis libertasarbitrij manet quidē ſed impedita peccato. iōqꝫ non valet habere tertiā illam libertatem que eſt in bono: nec ſecundam queeſt ad bonū. Prima manet mutata qͥdemnō imitata: relique nec manere dicēde ſūt.Nō enim poſt peccatū liberū nobis relinquitur bonū velle: ideo nec reſidua libertas eſt que cōſiſtit in bona voluntate: ſedper gratiā hec vltima inſpiratur. ⁊ ſecūdareparat̉. ⁊ pͥma naturaliter creatur. Dictahec eſt de libertate qua bonū volumus: qͦniam eſt ex gratia. Sed ē alia libertas nihilominus ꝑ gratiā qua non modo benevolumus? ſed bonū ipſum affectuoſe. Illa libertas ſemꝑ in voluntate eſt iſta nonſic Semꝑ enim libere volumus; affectuoſe nō ſemper. Affectus ad libertatem nōſpectāt arbitrij. Nec tamen plane libera ēbone voluntatis libertas ſi affectuoſa nōfuerit: ſed cū auſter afflauerit: ſtatim affectiones aromatice fluent. Non premunt̉vt exprimant̉: libere fluūt. Uoluntatē ſanctam frequēter tediū quoddam ⁊ triſticiacomitatur: ſed affectiōes dulces cuꝫ illisiter nō habent. Aromatice ſunt odoratu ⁊tactu pariter grate: dulciter ſentiunt̉ ⁊ dulciter recolunt̉: dulciter fluunt. Iromaticivtriqꝫ ſunt: intus affectus: ⁊ foris affatuſAd iſta poteſt aſpirare libertas arbitrij: ſꝫde arbitrij libertate nō pendēt. Sicut affectiones male contra bonā voluntateꝫ ſepe ſunt. ſic bone affectiones ⁊ ſi cum ipſaſunt. ex ea tn̄ non ſunt. Libera eſt ſine iſtiſ⁊ quaſi liberalis reddit̉ ex iſtis. Uoluntatem ip̄am liberiorē efficiūt ſed eius libertate nō fluunt Fluūt autē cū auſter perflauerit. O dulcis auſter ⁊ vere optabilis. cūius ſpiritu hiemalis rigoris horrida ſoluitur facies. ⁊ iocunde nouitatis noua tēperies arridet in ortis ⁊ noua temperies⁊ autumnalis libertas. Nam in fluxū aromatū/ fructuū ſignatur maturitas. Ecceqͣꝫ bonū ⁊ qͣꝫ iocundū in cubilibꝰ ⁊ in ortꝭaromatū auram hanc expectare tā dulceꝫrenouantē ⁊ recreantē fructus ſpiritus: ꝓfundentē aromata: ſpargentem odores.Mitte dn̄e hunc ſpiritū nobis: qui poſtaquilonis horrorē ortulū noſtrum nouafacie veſtiat: luctū noſtrū vertat in gaudium. Aut ſi quid boni ſignificat acquilo il

lum cū auſtro ſimul inuita. Iungāt officia ⁊ partes ſuas aſſequat̉ vterqꝫ. Aquiloſtringat. auſter reſoluat. Stringat ille laſciuiam: hic animū in gaudia ꝓflua laxetIlle continentiā preſtet. ille conſciētiā exhilaret. Iſte cōtineat. ⁊ ille repleat. Factꝰſum (inquit) ſicut vter in pruina: iuſtificationes tuas nō ſum oblituſ. Bonus vterſic congelatus ⁊ infuſus. Foris continētie pruia. intꝰ repletio iuſticie. Boni vtreſfiunt quando exteriora gelido quodā cōtinentie ſpiritu ſtringūt ⁊ interiora rigātprofluis gaudijs. Et vt auſtri flatū ad interiora reflectas perfla (inquit). Qui perflat ⁊ impenetrabile nihil eſt illi: ſpiritꝰ iſteſubtilis eſt acutus ⁊ mobilis: ꝑflans noninflans. Scientia inflat/ charitas ꝑflat.Charitas interior eſt qͣꝫ ſcientia ⁊ ad ſecretiora ꝑtingit. Omnia interiora ꝑflat ſpiritus qui ſcrutat̉ etiā ꝓfunda dei. Ubi perflauerit ⁊ quaſi ꝑflauerit iſta: ibi ſciētiarūaromata vtiliter fluunt. meditatōes. orationes. ſuſpiria. ſingultus. lachryme. ip̄acolloquia. Omnia velut aromata fluunt/que de charitate ducuntoriginē. Om̄ia q̄procedunt d̓ ea/ quaſi aromatica ſunt: gratia plena. Cara ſunt ⁊ copioſa ſunt. Aromatica ſunt ⁊ fluentia ſunt. Plena ſunt qͣde charitatis plenitud ine ꝓcedunt. Plēaſunt ⁊ expreſſa nō ſunt: nec torcularis violentiam patiunt̉ eius aromata. Torcularin hoc orto non legis extructū. nam viceꝫtorcularis obtinet auſter. Afflata qͣꝫ calcata melius fluunt. Gratuita enim (vt diximus) ſunt/ nō extorta metu ſed ſpiritu fuſa ſunt. Quidā aquilonē ⁊ auſtrū ab huiꝰſeculi aduerſa ⁊ ꝓſpera trahūt. Et quideꝫgemina hac tentatione vexata eccleſia deibone ſemꝑ affectionis ⁊ opinionis abundat aromatibꝰ. Ideo his tentationibꝰ ꝑflandū dimittit. eo ꝙ abundare nouit ⁊ īopiam pati. Locꝰ iſte extortionē latioremexoptat. Sed torcular hͦ tm̄ quaſi lenit̓tetigiſſe ſufficiat. Sequēs ſermo ad mutuas inuitatiōes ſpōſi ⁊ ſponſe trāſibit: ſigratiā nobis p̄ſtare dignetur ih̓s chriſtꝰ/qui viuit ⁊ regnat ⁊c̄.Sermo. xl.Sa longe fratres a ꝯuerſatiōe mea ſunt verba votoꝝ iſtoruꝫ. Auiditatem