XPL1

ſtudio? At in noſtre actoribus prophetie⁊ velox ⁊ vehemens ſapientie ꝓrupit abyſſus. Uultis velocitatē audire? Cuꝫ ſteteritis ante reges ⁊ preſides nolite premeditari: dabitur vobis in illa hora quid loquamini. Uultis vehementiā? Ego (inquit) dabo vobis os ⁊ ſapientiaꝫ: cui nonpoterūt reſiſtere aduerſarij veſtri. Quādohec tam ſubita ⁊ tam ſerena profluerēt niſi hoc auſtro afflante? Audiuiſtis iam vnde venerūt aromata veritatis tam ꝓflua⁊ parata tempore ſuo. Charitas nonne ⁊ip̄a diffuſa eſt in cordibus noſtris: per ſpiritumſanctū qui datus eſt nobiſ? Multaſunt aromata que ꝓfluunt per ſpiritū: necniſi per ſpiritū: gaudiū pax/ patientia/ lōganimitaſ boītas benignitas fides/ māſuetudo/ modeſtia continentia/ caſtitas/Hec nō modo prouenerūt ſed etiā ꝓfluxerunt. Ꝙ ꝓfluunt: copia deſignatur. ꝙ adflatum auſtri: coactio tollitur. Charitasnō poteſt cogi/ gratis fluit. nō neceſſitate/ſed arbitrio fertur: auſtro tamen flāte. Arbitrij enim quid conferret libertas: ſi nonaſpiraret auſter gratie? Nam ⁊ ſi arbitriuꝫvbi eſt ſemꝑ liberum eſt? Non tamen liberum ad omnia id eſſe damus: nec electionem nec executiōem omniū liberaꝫ habetIn eligendo ſemꝑ eſt libertas: ſed non eſtſemꝑ ad eligendū. Eligere namqꝫ niſi libere nō poteſt: ſed eſt aliquid quod nō eligere per ſe poteſt. Sui iuris voluntas eſtlibera eſt cū adeſt: ſed nō eſt animꝰ ad omnem quā oportꝫ adeſſe voluntatē liber cūabeſt Nec magis ſui iuris eſt qͣꝫ intenſamhabeat voluntatē quā habet. nec qͣꝫ habeat voluntatē bonam: ſed quantū poſt lapſum in libertate conſiſtit arbitrij. Quodvult animus/ ſemꝑ libere vult? Sed noneſt liberū ei quodlibet etiaꝫ quod oportetvelle. Eſt enim libertas que ſine voluntate non eſt. ⁊ ſine qua nō eſt voluntas. Illa eſt in voluntate: hec eſt in quadā volendi facultate. Illa eſt in ipſa: hec quaſi adipſam. Iſtā poſſumus ⁊ illam cogimusEt viſus quedā eſt videndi virtus ī oculo. ⁊ viſus nihilominus quedā paſſio ī videndo. Sic ⁊ in animo dicitur intellectꝰet potentia naturalis ad intelligendū: etvſus potentie in arbitrio. Similiter hecoccurrit diſtinctio. vt vno ſub nomīe ⁊ actitudo intelligat̉ ⁊ actus. Utrobiqꝫ arbi-

trij libertas eſt ⁊ ad arbitrandū ⁊ in arbitrando: ⁊ cū in malo eſt/ ſemꝑ ſerua eſt. Illa quidē eo ipſo ꝙ voluntas: ſed ſeruit eoipſo ꝙ mala. Omnis enim qui facit peccatum/ ſeruus eſt peccati. Peccatū enī cūoccupat: ſtringit ⁊ ligat: captiuat dum cogit. Sed tu domine cōuerte captiuitateꝫnoſtram / ſicut torrens in auſtro. Emitteſpirituꝫ tuum/ ⁊ renouabit̉ antiqua libertas: renouabitur (inqͣꝫ) nō recreabit̉. Naꝫſi oblitterata eſt: ablata tamen nō eſt Manet que creata eſt: ſed mouere ſe nequit adquod eſt data: viuit tamen ⁊ viget. Sed ⁊in freneticis nō minuitur innata rationalitas. Sed in ſic affectis nullus eius motus exiſtere valet. Cum fuerit curata grauis paſſio nō reddit̉: ſed reſuſcitatur ꝯſopita ratio. Sic ⁊ concreata homini libertas arbitrij nō eſt penitus vel ex parte ablata. ſed peccato ligata: eadē eſt que factaeſt:. ſed eſt aliter affecta. Et (vt ſic dicam) ē Clibertas cōditionis: eſt libertas diſpoſitionis; eſt libertas affectiōis. Prima nature eſt. ⁊ ideo ſemꝑ bona eſt. ſed niſi ſanatafuerit nō ſecunda erit ad bonum: nec tertia in bono. Prima in naturali aptitudine conſiſtit. Secunda in habitu bene velmale cōſtitute mentis Tertia in vſu. Iōniſi fuerit aptitudo naturalis ad vitam ꝑgratiam: nec habitus nec actus voluntatis ad virtutē ſpectabit. Inualida eſt arbitrij libertas: ꝓpterea vbi arbitriū ſuccūbit afflet auſter/ ⁊ ſtatim aromata fluent.Nō habet generoſam hanc libertatē ⁊ veliberam que eſt ad bonū ⁊ in bono niſi ſpiritus liberauerit. Idcirco domine emitteſpūm tuum/ vt cōferat ⁊ poſſe ⁊ velle pergratiam: qui primo poſſibilitatē ad vtrūqꝫ contulit. dum vere homines condiditTres ſupra enumerauimꝰ libertates. Intertia velle quidē adeſt: In ſecūda ſubeſt?In prima cōſideratur ad duas reliqͣs potentia naturalis. Ergo prima vocetur potentia: ſecunda poteſtas. tertia voluntas.Nō videt̉ idem naturalē potentiā ad aliquid habere ⁊ illud poſſe. Multa ſiqͥdemad que naturaliter potentes ſumus/ nonſtatim illa poſſumꝰ. vbi connata facultas.aut infirmitate p̄peditur: aut arte vſuqꝫ deſtituitur. Frequēter ad horā oculus videre non poteſt: cū tamē naturali non defic̄potentia viſus: ad eſt habitꝰ. ⁊ abeſt vſusK 2