Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

XXXI

cōdemnas? Si ſciſmaticos reputas qͥ ate ſeꝑati ſunt: nō debueras p̄cio inductuſerroris ſui illis ꝑmiſiſſe licentiā. Si ſciſma reputas: cur libertatē eiꝰ muneribꝰ vēdicas? Si aūt eccl̓iaſtice libertatis apudnos ꝟitas ē: qͥd illā diuellere tēptas? Si.petri ſedē ſucceſſiōis iure tenes: cur nō petri ſentētias vēdicas ī eos qͦs ſciſmaticosarbitrarꝭ? Pecunia (inqͥt) tua tecū ſit in ꝑditionē. Nūc ꝟo dicis: pecunia tua ſaluamihi ſit aīa ꝟo eat in ꝑditōem. Quō eniꝫnō ꝑditio hec: vbi ab vnitate corꝑis ſeꝑatio eſt? Nec mihi (inqͥt) nec tibi ſit: ſꝫ diuidatur. Ita ⁊ tu pecunias tollis: cū aīas n̄pōtes. Tolle qd̓ tollis: munera tolle tibi:aīas eccl̓ie relinque. Nā ⁊ ip̄a niſi aīmasnō querit. Corꝑalia aūt apd̓ te bona ſpargant: ne bona aīe diſpergēt tecū. Qui enīnō colligit cū eccl̓ia diſpergit. Signāterſatis ait. Qui nō colligit mecū: diſpergitCollectio nāqꝫ vnitatis rōnem ꝯtinet: ſic̄diſperſio īnuit ſeꝑatōem. Eccl̓ia cū ſponſo dicere nouit. qͥ nō eſt mecū/ ꝯtra me eſtnihil mediū relinquēs: aut colligis cū illaaut certe diſpergis: aut cū illa es/ autꝯͣ illāTu aūt dicere (vt aiūt) ſoles. Si non visdiſpergere mecū ſaltē nō colligas cū illisSi nō es mecū: ſaltē nō ſis ꝯͣ me. Sufficit ſi nec noſter ſis nec aduerſariorū Sednō ita noſter Ih̓s/ qͥ ait. nr̄ es an aduerſariorum/ mediū nemī nil relinquēſ. NūqͥdIeſu bone nō eſt reſina in galaad. Quareergo nō eſt ſanata dn̄e cōtritio ſponſe tue.Uulnꝰ ⁊ liuor ⁊ plagatumēs nō eſt circūligata/ nec curata medicamine/ neqꝫ fotaoleo. Potaſti dn̄e ſatis dilectā tuam vinocōpunctōis qn̄ oleo fouebis/ oleo ſanctotuo? Oleū aūt pctōris nō īpinguauit eaꝫNā ⁊ qͥ ex aduerſo ſunt/ oleū hr̄e iactant.Quid enī niſi oleū vendicāt dū blandiūtur/ dū pollicent̉ honores dū munera ꝓponūt? Oleū iſtud nō ſanat ſꝫ magꝭ ſcindit. Ideo ſicut vinū eoꝝ ita ⁊ oleū eorumEqua lance pēſanda ſunt. v̓ba ⁊ v̓bera eorum. Rēnuit cōſolari aīma mea ab vberibus ꝯſolationis eoꝝ. Ip̄i enī ſicut lamianudauerūt māmas/ lactauer̄t in̄ cattulosſuos nō eccl̓ie filios. Eccl̓ia enī māmasſuas habet: idcirco in laudibꝰ ſuis ſeqͥturſtatim: qͣꝫ pulcre ſunt māme tue ſoror meaſponſa. Reuoca dn̄e Ih̓u filios tuos quiaberrāt ad lactꝭ huiꝰ dulcedinē: vt ex ore

lactentiū ꝑficias laudē cū deſtruxeris inimicū ⁊ vlctorē. Iō feſtina ⁊ eijce ad victoriam iudiciū: vt habitēt in vnū qͥ īuocantnomē tuū: qm̄ in hac vnitate mādas bn̄dictōem ⁊ vitā ꝓ oīa ſecula ſeculoꝝ Amē.Sermo. xxxi.Eniter ſūt a nobis ꝑſtringēda nūc vbera ſpōſe:q̄ ſuperiꝰ nō vno in loco ſtudioſius preſſa ſunt ⁊ neſcio an ex toto exp̄ſſaFortaſſe mō tacta/ nouū aliqͥd nob̓ effundant. Quis n̄ auide ⁊ cū ſpe bona ad vbera currat que ſic ſpōſus laudare curauit.Hec vbera ſunt/ quoꝝ nos Petrꝰ qͣſi modo geniti infantes lac cōcupiſcere hortat̉:⁊ cōmendatio pn̄s nōne vim qndā videt̉obtinereꝫ qͣꝫ pulcre ſunt (inqͥt) māme ſorormea ſpōſa nō eſt ſimpliciter ⁊ ſine exp̄ſſione laus tāta ꝑfuſa: ſꝫ ip̄e ꝓnunciatōis modus admiratōem ⁊ oblectatōem ꝓferētisdemonſtrat. Que tn̄ eſt huiꝰ ordinis rō?Cur poſt oculū ⁊ crinē ſtatim ad māmaſſermonē deflectit? aut cur ī illis vnitas cōmendat̉: in his cōmendat̉ pl̓alitas. Mihi quidē in capitulo ſuꝑiori mētis qͥdā etcogitationū exceſſus ad deū videt̉ innui.Sobrietas ꝟo ⁊ temꝑantia ad paruulosin iſto. Ibi vnū neceſſariū eſt hic ſollicitudo ⁊ ſermo doctrine partiēdus in plura.Ibi intēperātia feruidi amoris collecta īvnū ⁊ cōſtricta ⁊ penetralis. ip̄m dilecti pectus ſauciat. Hic tꝑata doctrina ⁊ ſermoſobriꝰ lacteo quodā potu ꝑuulos ſatiat.Uides quō nihil mediuꝫ relinqͥt in laudeſpōſe. Sꝫ cū Paulo/ aut mēte excedit d̓o:aut ꝯdeſcēdit nob̓. Charitas enī (inqͥt) vr̄get nos. Ad qͥd vrget nos? Nunqͥd ad exceſſum. Nō vtiqꝫ ad exceſſum: ſꝫ vtiqꝫ adꝯdeſcēſum. Res illa ē voti. hͦ obſequij. Illic intꝑantis affectꝰ ſumꝰ: h̓ cōtemꝑantisBonº odor plane haurire ibi ⁊ h̓ exhauriri. Primohic infundi poſtea h̓ infundere: inebriari ibi: ⁊ hic inebriare. Bona viciſſitudo talis: ſi tantūmodo talis. Ordinatione tua domine hec viciſſitudo perſeuerat: viciſſitudo contemplationis ⁊ conſolationis. An non beatus cui omnia vite momēta in hoc decurrūt: vt vl̓ xp̄o vulnera charitatis infigat̉ vel pietatis vberaporrigat ſubditis. Ego ſiquādo/ ſi tn̄ aliquādo inebriatꝰ ab vbertate domꝰ tue do