Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

XLI

deris hr̄e qͣꝫto tm̄ eſt momentaneū quodtimet. Deniqꝫ ⁊ ſi mons ē tn̄ ſcriptū legꝭ.qꝛ mons cadēs defluit ⁊ ſaxū trāſfert̉ d̓ loco ſuo. Et vide quō d̓fluxerūt: quomodotrāſlati ſunt mōtes iſti? Trāſlati ſunt/ qͥatrāſmutati ſunt: qͣſi trāſlatos ⁊ triumphatos iudicat illos apl̓s qͥbꝰ loqͥt̉. Et hͨ aliqn̄ qͥdē (inqͥt) fuiſtꝭ/ ſꝫ abluti eſtꝭ ſꝫ ſctīficati eſtꝭ/ ſꝫ iuſtificati eſtꝭ: hac ablutōe ⁊ emūdatōne q̄ fit ꝑ v̓bū fidei. Paulꝰ depoſuitvarietates ſuas/ totꝰ īmaculatꝰ effectꝰ/ totus vniꝰ colorꝭ .i. vniꝰ fidei ⁊ morꝭ. Uelutpardꝰ qͥdā videt̉ hō heretici dogmatꝭ varietate reſꝑſus: ſꝫ nihilomiꝰ ꝑdo ſil̓is ē hōdiſſil̓is ſibi: hō variꝰ ⁊ incōſtās/ ⁊ ſubind̓mutās ꝯſilia. Quaſi eī ita dicā vult ⁊ nonvult pardꝰ. Trahe iſta ad ꝯuerſatōꝫ gētium ⁊ mox ītelliges quō ꝑ vnitatē fidei etſpei vnū induiſſe colorē vident̉ qͥ ꝯuerſiſunt ad dn̄m: nec mō varietatē: ſꝫ ⁊ feritatem exuiſſe leonū. Nō in cubilibꝰ (inqͣm)⁊ impudicitijs: ſꝫ ī cubilibꝰ ⁊ ī hortis aromatū cōmorari: in lectul̓ nō fumerijs ī lectulis nō fedis ſꝫ floridis. Floridꝰ enī lectulꝰ ſpōſi ⁊ ſpōſe. Nō videt̉ ſpōſa de libanō libēs egredi: ⁊ d̓ iudea trāſire ad gētes.Aſcēdit ei inuita q̄ totiēs vocat̉: n̄ vult deſerere libanū vt trāſeat ad mōtē ſarmana:ad v̓ticē ſanit al̓s ſeir ⁊ hermon. Sꝫ trāſitu ſuo mōtes hos ſteriles montes barbaros ꝯuertit ip̄a ī libanū. Sꝫ iā mōtiumiſtoꝝ noīa ītuere. Sarmana ppl̓us vanꝰintelligit̉ vl̓ coanguſtās. Seir vel ſanithiſpidꝰ: hermō anathema. Quid vaniꝰ ilo ppl̓o qͦꝝ ip̄i doctores euanuer̄t ī cogitatiōibꝰ ſuis: ⁊ dicētes ſe ſapiētes eē ſtultifctī ſūt? Quid anguſtiꝰ illis qͥ deſperātesſemetip̄os tradider̄t īmūdicie? Anguſtuꝫenī cor qd̓ finē votoꝝ infra tꝑal̓ iocūditatis metas ꝯͣhit: neſciēs ſpeꝫ ad et̓na dilatare. Quid magꝭ hiſpidū ⁊ magꝭ incōpoſitū ill̓ de qͥbꝰ apl̓s dic̄? Sine affectu ſinefedere ī malicia ⁊ ī inuidia agētes. Nōneiſti velut ſeir reputādi ſūt? Nā hermō accipiūt̉ qͥ ſūt alienati a ſenſu: xp̄i ꝓmiſſiōiſſpeꝫ n̄ hn̄tes/ n̄ ciues ſcōꝝ / n domeſtici d̓iſꝫ oīno ſine d̓o ī hͦ md̓o: ⁊ he qͥdē gētes fuiſtis: ſꝫ abluti eſtꝭ ſꝫ ſanctificati eſtꝭ: ſed iuſtificati eſtis in noīe dn̄i nr̄i Ieſu. Ideo d̓vobis ſpōſa coronat̉ q̄ de vr̄a īmutatiōegloriat̉. Bona enī mutatio: vbi ſeir ꝯuertitur in libanū. Et libanꝰ qͥdē ille prior li-

banus iudaicꝰ ꝯuerſus iā in ſeir videt̉ ethermon. Iō veni d̓ libano: ⁊ veni ⁊ vid̓ ꝓlibano illo exiguo ⁊ breui: qͣnti tibi exurgāt libani. Leua ī circūitū ocl̓os ⁊ vide:oēs md̓i iſtiꝰ mōtes tibi ſūt ī libanū ꝯuertēdi. Moleſtū plane gētis tue detrimēta ⁊deſolatōꝫ videre: ſꝫ moleſtiā hāc tā lucroſa ꝯmutatio ꝯpeſcat̉ ⁊ vniꝰ dāna redimatꝓuētꝰ vberior. Noli gͦ morā nectere ſꝫ veīvt de gētiū fide ⁊ ꝯuerſatōe coronerꝭ Uisoēs hos mōtes nō ī iudea ⁊ gētibꝰ: ſꝫ ī eccleſia tm̄ intelligere? Nō erit diſſonꝰ intellectꝰ: ſi interp̄tatōꝫ in hāc ꝑtē vel̓ deflectere: inuenies h̓ libanū/ ⁊ ſarmana/ ⁊ ſeir/ ethermon. Inuenies h̓ ⁊ mōtes pardoꝝ: etleonū cubilia. Utinā in hͦ libano nr̄o ī hͦſacro monachoꝝ ꝯuētu quē ⁊ ꝓfeſſio ⁊ cōuerſatio venuſtat ⁊ cādidat̉. In hͦ (inqͣꝫ) libano vtinā det̉ cernere caput ſarmana: n̄verticē ſeir ⁊ hermō. Cū viderꝭ ī cetu ⁊ inꝯgerie ſctōꝝ quēqͣꝫ efferētē ſeip̄m/ inflatūſenſu carnali iactātia vanū intꝰ ⁊ forꝭ tumidū ⁊ turbidū ocioſitatꝭ anxiū vanitateOciū eī accidiā ꝑit talē: cū talē viderꝭ. qͥdaliud qͣꝫ caput ſarmana cū libano cernis?.Nil ocio vaniꝰ. nil anxioſiꝰ accidia: niltumore turbatiꝰ. Nā ⁊ ſarmana ppl̓um vanum vel turbidū ſonat. Iō d̓ ſarmana venit̉ ad ſeirꝭ ad hiſpidū ⁊ piloſum. Ubi eīaccidia ibi tumor: vbi turbatio ibi nil lene/ nihil cōpoſitū nihil ordinatū ſꝫ totuꝫhorridū qͥ tal̓ eſt/ ſine federe ē/ ſine affectōne minuti ſenſus ⁊ alienati: īmo anathematizati: qd̓ hermō ſignificat. Non h̓ domeſticꝰ dei nō ciuis/ n aduena qͥdē et hoſpes: ꝓpt̓ qd̓ nulla ad heū gr̄a d̓uotō nll̓adeclīat. Nō diuertit ad illū ſpōſus. vt vl̓ ītrāſitū viſitetꝭ ⁊ ſic̄ hoſpes ad ꝯmorāduꝫ.Cōmorāt̉ āt ī eo ꝑdi: demōes qͥdē varij ⁊ꝟſipelleſ ⁊ leōes cubāt ibi. Nō circūeūt vttrāſuolēt: ſꝫ ſecuri poſſidēt ⁊ cubilia collocāt. Sꝫ qͥ tl̓es ſūt deſperādi n̄ ſūt. Etenīml̓ti iſtiuſmodi ī ſpōſi p̄deſtināt̉ ornatuꝫªIō d̓t. Ueī coronaberꝭ d̓ capite ſarmana:⁊ d̓ v̓tice ſcir. Ueī (inqͥt) d̓ libano veī. Ui Pde ſi nō moroſe egredit̉ d̓ libano/ q̄ totiēsvocat̉: mora tn̄ hec nō eſt ꝯtumacie ſꝫ cautele. Quis eī a ꝯtēplatōis cādore/ a qͥetisinterne ⁊ puritatis ſereno libēs diſcedit?Cui n̄ erit moleſtū vel ad momētū d̓ locodelitiaꝝ ſecedere? Forſitā īſperata ī diſcipul̓ lucra blādiunt̉. Optāda qͥdem lucraG 4