Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

XXIII.

ſiti nōne tibi vident̉ dētes quidā qͥ redargutiōis beniuole velut morſibꝰ ſubiectoſꝯuincūt. dijudicāt. manifeſtāt: ⁊ ad meliorem emolliūt ſtatū? Ꝙ ſi tu p̄durꝰ es etemolliri non potes qͥd remordere paraſ?An nō te remordes: qͥ vel in occulto detrahis. vel palā ꝯtradicis? Quid dentē ꝯͣ dētem paras? dentē improbū ꝯͣ dentē pium?Mordere potes ſꝫ ꝯſumere nō poteſ. Dētes enī ſunt: ⁊ duri ſunt ⁊ firmi: ⁊ detrahētes nō metuūt: memores ſe cū ꝓpheta inter ſcorpiones ⁊ incredulos cōmorari/ etſicut oues miſſos inter lupos. vt ip̄os lupos ī oues rōnabili tolerātia ⁊ exhortation cōmutēt. Et bn̄ detonſaꝝ dicūt̉: ꝙ illoꝝ nō ſint morſus fugiēdi: qͥ bonoꝝ operū exēpla ſic̄ vellera quedā ſubiectꝭ miniſtrāt Nō tn̄ vſus dentiū in alienis tm̄ remordēdis ⁊ ꝯuincēdis erroribꝰ extimat̉.Eſt ⁊ potior quidā eoꝝ vſus? Si qͥ idonei ſunt ſolidū celeſtis edulij mādere panē.⁊ ſublimioris doctrine ſecretos dijudicare ⁊ diſſerere intellectꝰ/ qͥbꝰ nō iā lacte opeſt: ſꝫ ſolido cibo ip̄mqꝫ qd̓ammō attenuare ⁊ infirmare pn̄t: ⁊ quodā tēperamētodiſpēſationis vl̓ ſobriū reddere qͥ ad ſolidum ꝑ ſe inſufficiētes erāt. ſꝫ tm̄ modo lactis ꝑticipes. Quoddā enī ſolidioris inſtrumēti ad mādendū vtunt̉ miniſterio. qͥexercitatos hn̄t ſenſus ad diſcretōem boni ⁊ mali/ īmo etiā boni ⁊ boni: nō tm̄ iudicātes inter noctē ⁊ diē: ſꝫ oēm iudicāteſdiē. Et iure de lauacro aſcēdere dic̄ vt mūdando cordi ſtudioſos ꝓbet eo ꝙ mūdiscorde diuina ſit repromiſſa cognitio. Uides quō lotos ⁊ irrep̄henſibiles eſſe oportet eos qͥ alioꝝ exceſſus debēt remordere⁊ corriꝑe? Quō lotos ⁊ mūdos corde quidiuini ẜmonis diſpēſare debēt alimoniā⁊ archanos ſecretioris ꝟbi diſcutere ſenſus. ſapiētie intima rimari / ⁊ ri minare inſancta? Dētes tui qͣſi grex detonſaꝝ. Quare gͦ quaſi grex? Utiqꝫ ꝙ ſeſe n̄ impugnēt⁊ aduerſent̉ ſibi: ſꝫ in ſimplicitate ⁊ vnitate ſenſus ſui ꝯcinūt ⁊ ꝯcordāt eccl̓ie dētesQuaſi grex detonſaꝝ q̄ aſcēderūt de lauacro. Ueterē enī deponētes hoīem/ ⁊ onere ſuꝑuacuo leuati ac loti alacriꝰ ad ſuperiora ꝯſcendūt. Siquidē ip̄i pili veteres.oneri iā eſſe īcipiūt. quom pͥmo noua vellera germināt: quom hyemſ trāſijt: quomimber abijt ⁊ receſſit. Ideoqꝫ ſi veteri ⁊ ſu

peruacuo leuiū ⁊ inaniū reꝝ vellere te inuolui adhuc neceſſariū ducis: nondū tibihyemalia cōgelate mētis frigora trāſierūtBn̄ enī detonſi ⁊ de lauacro aſcēdunt: qͣſinihil veteris vel ſarcine vel ſordis hn̄tes.Attēdis ꝙ nō tibi ſufficit detōderi. nō ſufficit exonerari. nō ſufficit lotū ⁊ nouū fieri:niſi ſtatim aſcēdas. ⁊ ſpū incedas: qͥ renouaueris in ſpū. Si ſpū (inqͥt) viuimꝰ/ ſpiritū ⁊ ābulemꝰ. Tu igit̉ ſi aſcēdere diſponis/ aſcēde ſꝑ de lauacro ſꝑ nouꝰ ⁊ mūdꝰLaua ꝑ ſingulas noctes lectū tuū lachrymis. Aut ſi te pctm̄ nō quaſi nox īuoluit.ſꝫ ſicut nubes p̄teruolat: tu tamē lauare ꝑſingulas nubes: etiā leuiū veſtigia delictorum lachrymis dele. Hic eī ꝯualle lachrymaꝝ locꝰ eſt lauacri. Quid ē ꝙ ſordes: cōgeſta ⁊ peccati purgamēta futuri reſeruaslauacro ſeculi? Quid ſcis ſi nō erit illic cōflatoriū magis qͣꝫ lauacrū? Nā q̄ hic facile poterāt ablui: ibi nō tā miſericordie qͣꝫ īſpū iudicij ⁊ ardoris purgant̉. Et felix qͥde ſeculo nō quaſi d̓ ſceno ſꝫ qͣſi d̓ lauacroaſcēdit: nō habēs neceſſe/ vt aliqͥd in ſe lauet ſꝫ eſt mūdus totꝰ. Iſte plane dignushabet̉ dealbatis dētibꝰ .i. aīe ſenſibꝰ paneꝫangeloꝝ māducarę nō iā panē doloris ſꝫpanē qͥ letificat cor hoīs. Illū vtiqꝫ panē:quē ſignificauit ꝓpheta dicēſ. Satiaborcū apparuerit gloria tua ſic enim illa nosgl̓ia dū apparet/ paſcit: reficit: dū reuelat̉,huiꝰ ſiquidē glorie reuelatio plena qͥd eſt/niſi ſapiētia vera? Que nos ad ſeip̄am edēdum inuitās. nō alias a nobis manditur:niſi cū illā meditamur/ velut vitales pure mētis delicias ⁊ indeficientē refectōeꝫ.Hic gͦ purgatos ⁊ exercitatos animi ſenſus habeamꝰ: nō iā ad diſcretōem boni ⁊mali: ſꝫ tm̄ ad ꝑceptōem tāti boni. Actitemus hic crebro. qd̓ ibi ꝯtinue agemꝰ: preoccupemꝰ frequēter. in qͦ indeſinēter occupandi erimus. Summū nobis hic negocium ſit: qd̓ ſolū ibi erit. Cōtemplatio nāqꝫ ſapīe eterna refectio eſt. Nihil omninoſpiritualibꝰ aīme dentibꝰ dulciꝰ ruminat̉:qͣꝫ ille panis viuus. qͥ patri ait. Hec ē vitaeterna. vt cognoſcāt te veꝝ deū. ⁊ quē miſiſti ieſum chriſtū Qui viuit ⁊ regnat deꝰ ꝑom̄ia ſecula ſeculoꝝ Amen.Sermo. xxiiij.Udiſtis preceꝓ