diſpenſatione cōtemplationi ſe ſubducitcuiꝰ tamen ꝓprius eſt ⁊ familiaris in ip̄avſus. Om̄ia que agit charitas quandamhabet indefeſſe oratiōis ⁊ gratulatiōis vicem ⁊ efficaciā. Sed tunc iſta ꝓfuſiꝰ ⁊ excellentiꝰ exequit̉ quom ſingulariter ī iſtisexercetur. Abſcōde elemoſinā in ſinu pauperis ⁊ ip̄a orabit ꝓ te ad dn̄m. Elemoſyne vocabulo nō incōgrue cenſent̉ vniuerſa que indigentibꝰ miſericorditer impendunt̉: nō modo iſte cormētum: ſed etiā doctrinrectio. cōſolatio. ⁊ vniucōmoda ſpectare videncharitatis ⁊ oratōis virſoliꝰ dei fiunt intuitu: ſ⁊ ꝓpria ipſiꝰ. Quid eī tſoli intēdere ⁊ libere innegocio? Ab hͦ ſpūalisſu ⁊ ebrietate ſobriū fierneceſſitates ab alienatōquid niſi vultū in diuer?Deniqꝫ ⁊ Martha ſollicitaata circa plurima. Illa circanioſvdetur quedā vultꝰ ī diuerſautatio. Eria optimā partē elegit: q̄etͣ ab eaOptima ꝑs ꝯtemplatōis ⁊ dilectōnis eſtvſus. Nā ⁊ ſi illa ſunt oꝑa charitatis queexhibebat Martha: ibi tn̄ ſeruit charitasneceſſitati. nō charitas ſibi. In ſubleuandis alienis neceſſitatibꝰ bonū opuſ: ſꝫ moleſta cauſa. Bona enī miſericordia ſꝫ moleſta miſeria. Bona curatio: ſꝫ circa quemverſat̉ nō bonus lāguor. Bonꝰ etiā huiꝰcōpaſſionis affectus: ſed nō bona cōpaſſionis occaſionē miniſtrās alteriꝰ paſſio.Fraternis in neceſſitatibꝰ charitas intuetur cui cōdoleat: quo moueat̉ ad miſerationem: qͥd amouere nitat̉. At cū dilecti cōtemplat̉ virtutes totū placet totum delectat totū allicit: nihil ibi videt qd̓ horreat.ſed cui dulciter hic adhereat. Totū hic ꝓprius amoris vſus eſt: hoc eiꝰ officiuꝫ: vttotus ſit in amando. Sic eſt plane quomvna ⁊ indiuidua iocūditas om̄ia cōuoluit: ⁊ complectit̉ officiū finē ⁊ cauſam. Otficium amor eſt/ cauſa viſio finis vtrūqꝫ.Neqꝫ vllus eſſe poteſt beatior finis: qͣꝫ ipſa viſio ⁊ dilectio dei. Om̄ia ad hūc fineꝫſanctorum vota ſuſpirant. Finis iſte ipſeſibi finis eſt/ ſi ipſo cōtentusˡ in meliꝰ aliquid expectationē porrigere non valens.

Hoc eſt illud vnū quod neceſſariū d̓r: qd̓aMaria nō tollit̉. In quo pſalmiſta gratulatur Mihi (inquit) adherere d̓o bonūeſt. Hic eſt ille mētis exceſſus qui vſqꝫ adtertiū celū Pauluꝫ rapuerat: hec ebrietastemulento ſimilē Anne vultū expreſſerat.hoc muſto madebāt apoſtoli quom illosvehemens replerat ſpūs ⁊ illius quod non pollicitꝰ eſt Ieſus. vini virtutē pͥmoſenſere. Hoc vino infuſus Noe ſpiritual̓ceſſum ⁊ carnis cufactꝰ in ſpū/ poſterioteriora tenebāt ex inſtar Anne huiꝰ vini vnqͣꝫtutē.Illa enī foris caſtigaentita eſt temulentiā: ⁊ ſancta q̄prietatē. Nā hoc ſibieiꝰ ſint ī diuerſa muehēſe iugitatē p̄ſentieonſa pollicerit̉ quom dicit. Nō diam illū. Ciim preclaꝝ/ quid ſpiitaleſ quid ſponſa dgnuꝫ diceret̉: ſi ad fidem/ ſi ad iuſticiāad humilitatē ad cōentiā. ad beneficentiā ⁊ ad reliquas q̄chriſtus eſſe dicit̉vtutes/ id referret qd̓ait. nō dimittam illū? Nā nec his vacuacredenda eſt etiā quom dilectuꝫ queſiuit.Deniqꝫ ⁊ cōmunes hmōi virtutes/ et itahabentibꝰ cōmode vt caruiſſe nefas credatur. Eximiū ergo ⁊ ſingulare quippiāhec indicat inuentio per quā dilectum etcomp̄henſum applauditꝭ ⁊ nō dimittendum p̄ſumit. Forte primitie alique ſuntfuture ⁊ cōtemplationis glorie/ propt̓ qd̓adiungit. Donec introducā illū ī domuꝫmatris mee ⁊ in cubiculū genitricis mee:in illam celeſtē hieruſalē. que mater eſt omnium noſtrū cuiꝰ muros ſalus occupat:⁊ portas laudatio: cuiꝰ in pace poſiti ſuntfines In illū locū lucis ⁊ leticie? Laborioſe vite huiꝰ introduci nō poſſunt v̓tutes:que ſi ingrediūtur ꝑ meritum: tamē excluduntur ꝑ vſum. Celeſtē ergo aliquā affectionem ⁊ ſupermundanū ſaporem in dilecto experta: non iactando: ſed gratulando dicit. Non dimittam illū donec introducam in domū matris mee. Sed nunquid iam aſcendit ad patrē? Nunquid iāprecurſor introiuit ꝓ nobis? Et quomodo tu ītroduces quo ip̄e pͥor aſcēdit? Tumagis indiges. vt ipſe te ducat̉ cui diciturDeduc me in via mandatorum tuorum.