IX
¶Sermo. ix.Enui illuꝫ necIdimittam. Ego huius capituli ſenſum ad futurā volui tātūfelicitatē referre: qn̄ ſponſus dilecte manifeſtam p̄ſentie ſue exhibebit plenitndineꝫ:vt nihil ſit quod interrūpat perpetuitatē.Nā ⁊ quod p̄mittit̉. Quom ꝑtranſiſſeꝫ illos: nō incōgrue ad id refert̉. quom euacuerit omnē principatū ⁊ poteſtatē: vt ſitdeus omnia in omnibꝰ. Ante illud enī tēpus quis ex ſentētia dicere poteſt: non dimittam illū? Sed hūc artat ⁊ euertit ītelctum ⁊ ad p̄ſens facit referri illud qd̓ ſeqͥtur. Donec introducā illū in domū mr̄ismee. Sed iā vigilanter ſingula conſideremus. Primo cōſidera qͣꝫ ſint leticie plenahec verba. Inueni (iquit) tenui nec dimittam. Magnꝰ ille patriarcha Abraā legit̉vidiſſe dominū. nō inueniſſe Apparuit eīei vltro ſtanti in hoſtio tabernaculi ad meridiem. Deniqꝫ egreſſus de tabernaculoobuius ſedulꝰ ſub ilice exhibuit officium.in tabernaculū ꝟo introducere nō meruit nedū in cubiculū. Uidit ⁊ moyſes apparentē ſibi in oreb dominū: ſed tenere nōmeruit: qui nec ꝑmiſſus eſt propius accedere. Uidit iacob dominū: ſꝫ vidit ī ſomnis: ⁊ de longe ſcale innixum. Nā ⁊ ſi app̄hendit angelū nō tamen retinuit: ſed quadam lucte violētia benedictionis extorſitgr̄am: amiſit p̄ſentiā. ⁊ idcirco dicere nonpotuit. nō dimittā illū. Inuenit illū Maria magdalene: ſed ꝓhibita eſt (non dico)tenere ſed etiā tangere: quia penes monumentū vitā queſiuit. Suſcepit diu expectatum ⁊ inſpirato inuentū ſeriex ille Simeon in vlnas ſuas et gratulationis letꝰerupit in canticū: ſꝫ vocis huiꝰ vſum ſibinō p̄ſumit. nō dimittā illū. Deniqꝫ ſic ait.Nunc dimittis ſeruū tuū dn̄e: ẜm v̓bumtuū in pace. Quia viderūt oculi mei ſalutare tuū. Quod paraſti ante faciē omniuꝫpopuloꝝ. Lumen ad reuelatōem gentiuꝫ⁊ gl̓iam plebis tue iſrael. Utiqꝫ ī pace dimittitur ſolutꝰ ⁊ ſequeſtratus a carne: vtnō ampliꝰ cōcupiſcat aduerſus ſpiritum⁊ illi repugnet. Ille ad noui amplexū pueri ſeneſcentis depoſuit homīs vetuſtatem:⁊ in tranquilliorē ſtatum a corporis corruptibilis pena/ ⁊ carnis pugna dimitti
ſe vel poſtulat vel exultat. Sponſa ꝟo dilectum a ſe nō dimittēduꝫ p̄ſumit. Et qͣnto p̄cellentis eſt gratie/ non dimittere qd̓amas qͣꝫ euadere quod horreas? Omneshi ⁊ ſi in carne vel in carnis ſpecie viderīt:quoſdam vel viſionis vel apprehēſionisgradus diſtinguit humanis in mentibuſQuod nulli eoꝝ indultū legimꝰ: iſta vſurpat: cuius tēptauimus euentilare ſermones. Inueni/ per aſpiratōem: Tenui/ memorie retractatiōe non dimittā / continuatione iugi. Tenui illū ⁊ tu quom inueneris chriſtū. quom inueneris ſapientiam.quom inueneris iuſticiā. quom inuenerꝭſanctitatē. quom inueneris redemptōem.hec om̄ia enim nobis factus eſt chriſtusQuom iſta inuenerꝭ: tene affectu/ tene ſtudio. Quod intelligētia inueneris/ diligentia tene ⁊ retine (vt ſic dicam) retinētes virtutes ⁊ lubricas ſpecies artiori tibi aſtringe amplexū: donec vice verſa vltro tibi inhereāt/ ⁊ amplexent̉ te gratis: ⁊ ſine tui labore te teneant nec ſinant vel longius abſcedere/ vel diutius abeſſe. Et ſi quandodeclinas ad officia humane neceſſitatis/ibi te inſectētur ⁊ reuocent/ ⁊ arripiant adſe vt vbi nō poſſint aſſidue ſtudiuꝫ ſemꝑhabeant obligatū affectum. Nā nōnullamihi videtur diſtinctio an tu teneas chriſtum dei virtutē ⁊ ſapientiaꝫ an tenearisab ipſo. Ama (inquit) ſapīam ⁊ amplexabitur te. Deniqꝫ ⁊ de qͥbuſdā dicit̉ ꝙ tenuit eos ſuperbia. Quid eſt tenuit niſi irretiuit ⁊ implicauit: ⁊ inolite cōſuetudinis delicato obligauit vinculo? Hoc enī eſt qd̓ſequitur. Operti ſunt iniquitate ⁊ impietate ſua: vt non facile euoluere ⁊ explicareab illa ſe poſſint. Et vt amplius dicaꝫ qͣſi cute quadā ſic aliqͣ praua operti ⁊ inuoluti ſunt cōſuetudine vicioꝝ/ vt illa dediſcere ⁊ deſueſcere nō tā expoliari ſit qͣꝫ excoriari. In cuiꝰ rei īdiciū forte īſtitutio legis ꝯtinet hoſtie pellē abſtrahi. Nā ē region ꝙ ſtricta ſacerdos īdui iubet̉ linea veritatꝭ te vult illiꝰ q̄ d̓ terra orta ē habitu artius aſtringi vt ꝑ ſe caſtimonie ⁊ puritatꝭ⁊ īnocētie tibi ꝟ̓tus īhereat. ⁊ agglutinet̉tibiſſꝫ ⁊ oīa ſacerdotꝭ īdum̄ta vl̓ cathenul̓vl̓ baltheis/ l̓ vittꝭ aſtricta / ⁊ colligata ſibivult eē lex ⁊ qͦm īduerꝭ dn̄ꝫ nr̄m ih̓m xp̄ꝫ.quom te īduerꝭ viſcera miſcd̓ie benignitatē ⁊ charitatē/ ⁊ reliqͣs quas apud apl̓um