VIII

⁊ ſapīam eſſe ⁊ ſummā bonitatē eſſe. ⁊ v̓tutē ſummā ⁊ ſolā ⁊ ſempiternā/ quid habeat delectationis ⁊ gaudij: cui dabimuſnoſſe niſi cui datū eſt ⁊ eſſe? Uerbū gͦ patris tāto magis intime ⁊ ſincere ⁊ ſimpliciter ſeip̄m nouit: ⁊ vniuerſa per ſeipſum:quāto meliore vtit̉ priuilegio eſſentialisvnitas qͣꝫ vnio ꝑſonal̓. Hec ad hͦ replicāꝰ:ad diſcernēdas .ſ. vnius Ieſu xp̄i v̓tutes:ꝓ gemina in chriſto natura. id eſt. v̓bi eſſentialiter ex parte nati ⁊ ſpūs ex ꝑte creati/ maxime propter illos qui de vnitate ꝑſone equalitatē vel magis vnitatem inducunt ⁊ virtutis ⁊ ſcientie. Qui tn̄ quomom̄ia dicant animā habere ꝑ gratiaꝫ quehabet verbū per naturā: ipſi vident̉ quaſdam diſtantias ⁊ gradus (vt ſic dicā) īducere per diſtinctōem nominū iſtoꝝ: id eſt.naturā ⁊ gratiā. Quantū illi denegāt/ cuihocipſum nō dant per naturā habere velnoſſe. Nā ⁊ ſi anima Ieſu verbo vnita excellenter ⁊ per gratiā illuminata ſit: nūqͥd⁊ illud habere dicetur ex gratia vt naturaliter ⁊ eſſentialiter / ⁊ ſimpliciter lumen ſit⁊ illuminans ſit? Aut quonam modo eritnature qͣꝫ gratie noticia preſtantior: ſꝫ nōexpreſſior? At illud adducunt quod legit̉⁊ veriſſime legit̉: quia om̄is ſapiētia a domino deo eſt/ ⁊ cū illo fuit ſemꝑ. ⁊ eſt antecuū. Si om̄is ſapientia a deo ⁊ cū illo ēꝫ⁊ ante euū: ergo quō multe ſapientie ſuntcū illa que a deo eſt ⁊ illi coeterna eſt quiacum illo ante euū eſtꝫ Non multe nec varie ⁊ diuerſe ſapiētie: ſed vna ſola ⁊ inuariabilis eſt. Queſtio hec nō iam circa vnaꝫdomini Ieſu reſtringit̉ animā: ſed ſe dilatat ad omnes que alicuiꝰ ſunt participesſapiētie: vt ſimiliter queri poſſit an vnamhabeāt cū verbo dei ſapīam: īmo an omnes aliā nō habeant qͣꝫ ip̄m dei verbuꝫ ſapientiā. Quod ſi ita eſt/ vna iam ⁊ indiuiſa erit omniū ſapiētia. Et qua ratōne dicitur om̄is ſi nō niſi vna eſt? Quid ſi iō numeroſe dicit̉: nō quia in ſe numerabilis dicitur ſit: ſed ꝓpter numeroſitatē habētiuꝫNam ⁊ vna dicit̉ fides ꝓpter vnā reꝫ creditam/ quom tamē cuiqꝫ ſit ſua. Quare ergo vna res nō dicat̉ numeroſe: quom ml̓te ſingulariter dicātur? Deniqꝫ ⁊ ml̓te ſcientie ⁊ multe voluntates eiuſdeꝫ perſonedicūtur. ⁊ eodē tempore propter multitudinem rerū quas vt ſcit vl̓ vult etiā ſimul

Ad res ergo ſcitas reſpicientes nō ad ip̄ius mentis vim qua quiſqꝫ ſcit omne qd̓ſcit: ⁊ vnius multas ⁊ multoruꝫ dicimusvnam ſciētiam. Quom itaqꝫ dicit̉. omniſſapientia a domino deo eſt: nihil offic̄ adaſtruendā vnitatē ſapiētie: quia hoc nonad ipſam ſed ad illa que ſciūtur per ipſamrefertur quod dicit̉ om̄is. Neqꝫ enim qͥamulta ſunt que illuminātur vt videri poſſint: ideo multiplex lumen eſt quod ⁊ viſailluminat: ⁊ videntibꝰ lucet. Quid ergo?Dicemus vnā ⁊ eandē eſſe ſcientiā animeIeſu cū verbo: immo omniū rationaliuꝫſpirituū ⁊ inter ſe ⁊ cum dei verbo vnameſſe ſapientiā. quia dei verbum? Iaꝫ ergode ſola anima Ieſu non erit hec diſceptatio. Et nullus iam erit nobis exitus adtuendā ſuperius poſitā diuerſitatē ſciētieinter verbum ⁊ animā Ieſu ⁊ quomodopatebit exitus. quom hoc modo omniuꝫvna cōuincatur ſapientia: cui omniuꝫ lumen quod illuminat om̄es? An forte qͥadiuerſo modo illuminatio ſit/ etiam diuerſe inter ſe illuminationes ſunt: ⁊ ab eo perquod fiunt lumine differunt? Ita etiā inanimis rationalibus ⁊ diuinitus illuminatis/ ⁊ lumen quo illuminātur ⁊ ipſa illuminatio que per lumen fit ab inuicemdiſcernētur. Nam illuminatio quideꝫ fitin illuminato: ⁊ ex tempore fit: lumen autem ip̄m non fit ſed eſt: ⁊ ex eterno ē. Hocmodo in vna mente quis neget ml̓tas ſcientias eſſe in qua intelligit multas comp̄henſiones eſſe: qͣꝫuis vna ſit mentis vis:que comp̄hendit ⁊ videt ⁊ vnū lumen illuminans: vt ꝯprehēdere ⁊ videre queat?Hec gͦ diſtinguēda ſunt diligēter/ ⁊ lumē.⁊ illuminatio que ꝑ lumen fit in animo ītelligentis. Nam hͦ ipſum intelligere ⁊ illuminari ⁊ ſcire eſt. Quis itaqꝫ non videat/qͣꝫuis niſi ſubtiliſſime non diſcernat̉ propter nōnullam diſſimilitudineꝫ. quis (inquā) non videat differre inter ſe lumen ꝑquod illuminatio fit ⁊ illuminatōem queper lumen fit in quouis illuminato? Alterum enī creatū eſt: alterū creans: alteꝝ illuminatū/ alterū illumināſ. Nec poteſt eſſentialiter eſſe eadē ſapientia: que fit per gratiam cum illa que per naturam exiſtit: illaque fit in tempore cuꝫ illa que nata eſt abeternitate. Si hoc diſtinxiſti in dilecto oſponſa ⁊ ab his que iuxta ſtatuꝫ humaneB 4