Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

CXXXV

latorē: qm̄qͥdē nec ſaluator. Cū igit̉ tresſūt ſtāti īminētes ſtratores hoꝝ: diabol̓ꝰliuore malicie. mūdꝰ vēto vanitatꝭ. hō ſemetip̄ꝫ pōdere corruptōis īpellit. Impellit diabolꝰ: ſꝫ n̄ euertit: ſiqͥdē tuū illi negauerꝭ aſſenſū. Deniqꝫ habes. Reſiſtite diabolo ⁊ fugiet a vob̓. Iſte ē qͥ ſtātes ī ꝑadiſo īpulit īuidꝰ ⁊ euertit: ſꝫ ꝯſentiētes n̄ reſiſtētes. Iſte ē qͥ ſeip̄ꝫ d̓ celo ſuꝑbe nll̓o impellēte p̄cipitauit. vt ſcias mitomagꝭ hominē ſuo ip̄iꝰ caſui īminere quē ꝓpͥe ſub̓epōdꝰ gͣuat. Eſt ⁊ mūdꝰ īpulſor. qꝛ ī maligno poſitꝰ ē: īpellit omēs: ſꝫ ſolos euertitamicos ſuos .i. ꝯſentaneos ſibi. Nolo eſſeamicꝰ mūdi ne cadā. Nā qͥ vult eē hꝰ mūdi amicꝰ: īimicꝰ dei ꝯſtituit̉: qͦ vtiqꝫ nulluſgͣuior caſus Ex qͥbꝰ ſatꝭ clarꝫ quō ſit hō p̄cipuꝰ īpulſor ſui: qͥ ſuo ſine alieno īpulſucadere p̄t. Alieno abſqꝫ ſuo cadere non p̄t.Cui nā hoꝝ p̄cipue r̄ſiſtēo? Nēpe huicqͥ eo moleſtior qͦ īterior ſolꝰ deijcere ſuffic̄.cū ſine ip̄o alij poſſint facere nihil. Nōne cā ſapiēs expugnatori p̄tulit vrbiū virū qͥ aīo dn̄at̉. Pl̓tū h̓ ad teꝟ̓tute habes: ⁊ n̄ qͣcūqꝫ ſꝫ qͣ īduarꝭ ex altea eī ſiꝑfecta ſit: facile ſic aīm vici⁊ ſic īuictū reddit ad oīa. Eſt qͥppe vigor aī cedere neſciꝰ ꝓ tuēda rōe. Aut ſi magꝭ ꝓbas: vigor aī immobilit̓ ſtātꝭ cū rōe vl̓ ꝓ rōe. Ul̓lic. Uigor aī qd̓ ī ſe ē oīa ad rōꝫ cogēs veldirigēs. Quis aſcēdet ī mōtē dn̄i? Hꝰ adꝟticē mōtꝭ .i. ad virtutꝭ ꝑfectionē qͥſqꝫ cuꝫꝯſcēdere adoriet̉. ſciet ꝓfecto qͣꝫ ſit aſcēſusarduꝰ ⁊ caſſus conatꝰ abſqꝫ vbi adiutorio. Felix aīa q̄ āgel̓ ſpectātibꝰ p̄buit gaudiū ⁊ miraculū ſui. vt audiret d̓ ſe loq̄nteſQue ē iſta q̄ aſcēdit d̓ deẜto. delitijs affluens: īnixa ſuꝑ dilectū ſuū. Alioqͥn fruſtranitit̉. Sane etiā ꝯͣ ſe īnitēs īualeſcat̉. Etfacta ſeip̄a validior coget ꝓ rōne vniuerſa.irā. mētū. cupiditatē. ⁊ gaudiū. veluti q̄ndā aī currū bonꝰ auriga reget: ⁊ ī captiuitatē rediget oēm carnalē affectuꝫ ⁊ carnisſenſū ad nutū rōis ī obſeqͥū v̓tutꝭ. Quidni oīa poſſibilia ſint innitēti ſuꝑ eū qͥ oīap̄t. Quāte fiducie vox. oīa poſſū ī eo qͥ meꝯfortat. Nil oīpotētiā ꝟbi clariorē reddit.qͣꝫ ꝙ om̄ipotētes fac̄. om̄es qͥ ī ſe ſperant.Deniqꝫ om̄ia poſſibilia ſūt credēti. An n̄om̄ipotēs cui oīa poſſibilia ſūt? Ita animus n̄ ſi p̄ſumat d̓ ſe. ſꝫ ſi ꝯfortet̉ a verbo:poterit vtiqꝫ dn̄ari ſui. vt non dn̄et̉ ei oīs

iniuſticia. Ita (inqͣꝫ) v̓bo īnixū ⁊ indutuꝫv̓tute ex alto. nulla vis. nulla fraus. nullaiā illecebra poterit vl̓ ſtātē deijcere vl̓ ſubijcere dn̄antē. Uis n̄ timere īpulſorē? Nōveniat tibi pes ſuꝑbie: ⁊ manꝰ īpellētꝭ nōmouet te. Ibi cecider̄t qͥ oꝑant̉ iniqͥtateꝫ.Ibi diabolꝰ ⁊ angl̓i eiꝰ corruerūt. qͥ licꝫ n̄pulſi extrinſecꝰ: expulſi ſūt tn̄ nec potuer̄tſtare. Deniqꝫ ī ꝟitate n̄ ſtetit qͥ nō īnixꝰ eſtꝟbo: qͥ ī ſua v̓tute ꝯfiſus ē. Et iō fortaſſisſedere voluit qꝛ ſtare n̄ valuit. Dicebat eī.Sedebo in mōte teſtamēti. Ceteꝝ deo iudicāti nec ſtetit nec ſedit. ſꝫ cecidit dicentedn̄o. Uidebā ſathanā ſic̄ fulgur d̓ celo cadentē. Ergo qͥ ſtat. ſi ꝟult cadere. n̄ fidatſibi: ſꝫ minitat̉ verbo. Uerbū loqͥt̉. Sineme nihil poteſtꝭ facere. Ita eſt nec ſurgeread bonū nec ſtare ī bono poſſumꝰ ſine v̓bo. Tu gͦ qͥ ſtas da gl̓iam d̓o ⁊ dic̄. Statuit ſupͣ petrā pedes meos: ⁊ direxit greſſus meos. Cuiꝰ māu erigerꝭ: ip̄iꝰ neceſſe ēꝟtute tenearꝭ Hec ꝓ eo ꝙ dixi opꝰ nos habere ꝟ̓bo cui īnitamur ad v̓tutē. Nūc iā Lvidēdū ē d̓ eo ꝙ itē memoraui. ꝑ v̓bū ſcꝫnihilominꝰ nos r̄formari ad ſapīaꝫ. Uerbū v̓tꝰ. v̓bū ſapīa ē. Sumat gͦ aīa d̓ v̓tute virtutē. ac d̓ ſapīa ſapīam. ⁊ vni verbomunus vtrūqꝫ aſcribat. Alioqͥn ſi aliūdeaut vtrāqꝫ aut alterutra arroget ſibi: negetetiā ſil̓ vl̓ de fonteriuū vl̓ d̓ vite vinū: vellumē oriri d̓ luīe. Fidel̓ ẜmo. Si qͥs (inqͥtꝭ indigꝫ ſapīa. poſtulet a deo qͥ dat oībꝰaffluēt̓. ⁊ n̄ improꝑat: ⁊ dabit̉ ei. Hec illeEgo vero haud ſecꝰ d̓ virtute ſenſerī. Cognata virtꝰ ſapīe ē. Donū d̓i virtꝰ ē: d̓putāda ī donis optīs: deſcēdēs ⁊ ip̄a d̓ſurſūa pr̄e verbi. Et ſi qͥs exiſtimet id ꝑ oīa eaꝫqd̓ ſapīaꝫ eē: n̄ inficior: ſꝫ ī verbo n̄ ī aīmaQue eī in verbo. ꝓ eiꝰ ſingl̓ari dīne natureſimplicitate vnū ſūt. vnū tn̄ effectū ī aīa n̄hn̄t. ſꝫ ad illiꝰ varias ⁊ diuerſas ncc̄itatesveluti diuerſa ſeſe ꝑticipāda accōmodat.Iuxta quā rōꝫ ꝓfecto alid̓ ē aīo v̓tute agi.⁊ alid̓ ſapīa regi. Alid̓ dn̄ari ī virtute: Aliud ī ſuauitate d̓liciari. Lꝫ nāqꝫ ⁊ ſapīa poMtēs ⁊ virtꝰ ſuauis exiſtat: vt tn̄ ꝓpͥas qͥbuſqꝫ reddāꝰ vocabul̓ ſignificātias. vigor v̓tutē. ſapīaꝫ placiditas aī cū ſpiritali q̄daꝫſuauitate d̓mōſtret. Hāc puto ab apoſtolo deſignatam. vbi poſt multa hortamenta pertinētia ad virtutē adiecit qͦ ſapiētieeſt in ſuauitate ī ſpūſctō. Igit̉ ſtare. reſiſte