LXXXIII.

eſt vt qͦ ſibi plꝰ diſplicꝫ ī malo qd̓ ī ſe vidꝫeo ſe ardētiꝰ ad bonū qd̓ eq̄ ī ſe ꝯſpicit trahat: cupiatqꝫ ſuū ad qd̓ fctā ē ſimplex ⁊ recta ⁊ timēs deū ac recedēs a malo. Quidni acccd̓re poſſit d̓ qͦ r̄cedere potuit? qd̓ tn̄vtꝝqꝫ dixerī d̓ gr̄a p̄ſumēdū: n̄ d̓ nat̉a: ſedne d̓ īduſtria qͥdē. Nēpe ſapīa vīcit maliciā. n̄ īduſtria vl̓ nat̉a. Nec d̓eſt occaſio p̄ſumēdi: ad v̓bū ē ꝯuerſio eiꝰ. Nō ē apd̓ v̓bū ocioſa aīe generoſaꝯgnatō: d̓ qͣ triduoiā tractāꝰ ⁊ cognatōis teſtꝭ ſil̓itudo ꝑſeuerāſ. Dignāt̓ admittit ī ſocietatē ſpūs ſil̓eꝫī nat̉a. Et certe d̓ rōe nat̉e. ſil̓is ſil̓em q̄ritUox reqͥrētꝭ. Reuertere ſunamitꝭ: reuertere vt ītueamur te Intuebit̉ ſil̓eꝫ qͥ diſſil̓eꝫn̄ vid̓bat. ſꝫ ⁊ ſe ītuēdū p̄ſtabit. Scimꝰ qniā cū apꝑuerit ſil̓es ei erimꝰ: qm̄ videbimꝰ eū ſicuti ē Puta gͦ d̓ difficl̓tate magꝭ qͣꝫd̓ īpoſſibilitate veīre. illā ꝑcūctatōeꝫ: dn̄eqͥs ſil̓is tibi. Aut ſi hͦ magꝭ ꝓbaſ. vox ē admirātꝭ. Ad mirāda ꝓrſus ⁊ ſtupēda illa ſimilitudo quā d̓i viſio comitat̉: īmo q̄ deiviſio ē. ego āt dico ī caritate. Caritas. illaviſio. illa ſil̓itudo ē. Quis n̄ ſtupeat charitatē d̓i ſpreti ⁊ r̄uocātꝭ? Merito iniquꝰ arguit̉ ille qͥ sͣ īductꝰ ē d̓i ſil̓itudinē vſurpāſſibi. cū diligēdo īiqͥtatē neqꝫ poſſit ſe diligere neqꝫ deū. ſic eī hēs. qͥ diligit īiqͥtatemodit aīaꝫ ſuā. Fctā igr̄ d̓ medio īiqͥtate q̄eā q̄ ex ꝑte ē diſſil̓itudinē fac̄: erit vnio ſpiritꝰ. erit mutua viſio: mutuaqꝫ dilectō Siqͥdē veniēte qd̓ ꝑfectū ē. euacuabit̉ qd̓ exꝑte ē. eritqꝫ ad alterutꝝ caſta ⁊ ꝯſūmata dilectō. agnitio plēa. viſio māifeſta. cōiūctōfirma. ſocietas indiuidua. ſil̓itudo ꝑfectaTūc cogͦſcet aīa ſic̄ cognita ē: tūc amabitſic̄ amata ē. ⁊ gaudebit ſpōſus ſuꝑ ſpōſa:cognoſcēs ⁊ cognitꝰ. diligēs ⁊ dilectꝰ ih̓sxp̄s dn̄s nr̄. qͥ eſt ſuꝑ oīa deꝰ bn̄dictꝰ in ſecula Amen.Sermo. lxxxiij.Uantū ꝗdē req Ogularꝭ hora ꝑmiſit quā nob̓ ꝯſtituimꝰ ad loq̄ndū. triduū hͦ in demōſtrāda vbi aīeqꝫ affinitate exp̄ſſū eſt, q̄vtilitas ī oī labore iſto? Nēpe hͨ docuimꝰoēꝫ aīaꝫ lꝫ oneratā vicijs. pctīs irretitā. captā illecebrꝭ. exilio captiuā. corꝑe carceratā. luto herētē. īfixā limo. affixā mēbrꝭ. ꝯfixā curꝭ. diſtētā negocijs. ꝯtractā timoribꝰafflictā doloribꝰ. erroribꝰ vagā. ſolitudībꝰāxiā. ſuſpitōibꝰ īqͥetā. ⁊ poſtremo aduenā

cū mortuiſ. d̓putatā cū hiſ qͥ ī inferno ſūtlꝫ inqͣꝫ ſic dānatā ⁊ ſic d̓ſꝑatā. docuimꝰ tn̄hāc ī ſeſe poſſe aduertere n̄ mō vn̄ r̄ſpirareī ſpeꝫ venie. ī ſpē mīe q̄at: ſꝫ etiā vn̄ aud̓ataſpirare ad nuptias ꝟbi. cū d̓o īire fedꝰ ſocietatꝭ n̄ trepidꝫ: ſuaue amorꝭ iugū cū r̄geducere āgl̓oꝝ n̄ vereat̉. Quid ei n̄ tute audeat apd̓ eū cꝰ ſe īſignē cernit imagīe: illuſtrē ſil̓itudīe nouit? Quid (inqͣꝫ) vereat̉ demaieſtate cui d̓ origīe fiducia dat̉? Tm̄ ēvt curet nat̉e īgenuitatē vite honeſte ẜuare. īmo celeſte d̓cꝰ qd̓ ſibi original̓r īeſt. dignis qͥbuſdā ſtudeat moꝝ affectuūqꝫ venuſtare ⁊ d̓corare coloribꝰ. Ut qͥd enī dormitet īduſtria. Grāde ꝓfecto ī nob̓ donuꝫnat̉e ip̄a ē, q̄ ſi minꝰ ſuas exeqͣt̉ ꝑtes: nōneqd̓ reliquū hꝫ nat̉a ī nob̓. totuꝫ turpabit̉/totū qͣſi qͣdaꝫ vetuſtatꝭ oꝑiet̉ rubigīe. Idqͥdē īiuria actori. Et vtiqꝫ ad hͦ actor ipſed̓ꝰ diuīe īſigne generoſitatꝭ ꝑpetuo voluitī aīa ꝯẜuari: vt ſꝑ hͦ ī ſeſe ex v̓bo hēat qͦ ammoneat̉ ſꝑ aut ſtare cū verbo: aut redire ſimota fuerit. Nō mota qͣſi locꝭ migrāſ. autpedibꝰ gͣdiēs: ſꝫ mota ſic̄ ſub̓e vtiqꝫ ſpūalimoueri ē. cū ſuis affectibꝰ īmo defectibꝰ aſe qd̓ āmō ī peiꝰ vadit: cū ſe ſibi vite ⁊ morū pͥuitatediſſil̓eꝫ fac̄. reddit d̓genere. q̄ tn̄diſſil̓itudo n̄ nat̉e abolitio ſꝫ viciū eſt. bonū ip̄ꝫ nat̉e qͣꝫtū ſui ꝯꝑatōe attollēs tm̄ fedās ꝯiūctōe. Iā ꝟo aīe reditꝰ ꝯuerſio eiꝰad v̓bū r̄formād̓ ꝑ ip̄ꝫ ꝯformāde ip̄i. Inqͦ? In caritate. Ait ei. Eſtote imitatoresd̓i ſic̄ filij km̄i: ⁊ ābulate ī dilectōe ſic̄ ⁊ xp̄ſdilexit voſ. Tal̓ ꝯformitas maritat aīaꝫ ꝟbo. cū tui vicꝫ ſil̓is ē ꝑ naturā ſil̓eꝫ nihilominꝰ ip̄i ſe exhibꝫ ꝑ volūtatē. diligēs ſic̄dilecta ē. Ergo ſi ꝑfecte diligit nupſitꝭ quidhac ꝯformitate iocūdiꝰ. qͥd optabiliꝰ caritate: qͣ fit ut hūano magiſterio n̄ ꝯtēta ꝑ temeto aīa fiducialit̓ accedēs ad v̓bū v̓boꝯſtāt̓ ih̓eas v̓bū familiarit̓ ꝑcūcterꝭ. ꝯſulteſqꝫ d̓ oī re qͣꝫtū ītellectu capax tm̄ audaxdeſid̓rio ꝟe ſpūal̓ ſctīqꝫ ꝯnubij ꝯͣctꝰ ē iſtePaꝝ dixi ꝯͣctꝰ ē: ꝯplexꝰ ē. Cōplexꝰ plane:vbi idē velle ⁊ nolle. idē vnū fac̄ ſpm̄ d̓ duobꝰ. Nec verēdū ne diſꝑitas ꝑſonaꝝ claudicare ī aliqͦ faciat ꝯueniētiā volūtatū: qͥaamor reuerētiā neſcit. Ab amādo quippeamor n̄ ab honorādo d̓noīat̉. Honorꝫ ſane qͥ horret. qͥ ſtupet. qͥ metuit. qͥ mirat̉. vacāt hͨ oīa peneſ amātē. Amor ſibi abūdat.amor vbi venerit. cet̓os ī ſe traduc̄ affectꝰPropt̓ea q̄ amat amat ⁊ alid̓ nouit nihil