¶ Sermo

bat̉ iugo n̄ alio tn̄ qͣꝫ volūtarie cuiuſdamẜuitutꝭ: ⁊ erat ꝓ ẜuitute qͥdē miſerabil̓: ſꝫ ꝓvolūtate īexcuſabil̓. Uolūtas enī eſt q̄ ſe.cū eſſꝫ libera ẜuā fec̄ pctī. peccato aſſentiēdo: volūtaſ nihilominꝰ ē q̄ ſe ſb̓ pctō tenetvolūtarie ẜuiēdo. Uid̓ qͥd dicas ait aliqͥſmihi. Tu volūtariū dicꝭ qd̓: iā neceſſariūꝯſtat eē. Ueꝝ qͥdē eſt ꝙ volūtas ſeip̄aꝫ addixerit: ſꝫ n̄ ip̄a ſe retinet. magꝭ retinet̉ ⁊ nolēs. Bn̄ hͦ ſaltē das ꝙ retinet̉. Sꝫ vigilāt̉retine. volūtatē eē quā retinere faterꝭ. Itaqꝫ volūtatē nolētē dicꝭ? Nō vtiqꝫ volūtaſretinet̉ n̄ volēs. Uolūtas enī volētꝭ ē: nonnolētꝭ. Ꝙ ſi volēs retinetur: ip̄a ſe retinet.Quid gͦ dicet aut qͥd rn̄debit ei cū ip̄a fecerit? Quid fec̄? Seruā ſe fec̄. vn̄ d̓r. Quifac̄ pctm̄: ẜuꝰ ē pctī. Propterea cū peccauit: peccauit āt cū pctō obedire d̓creuit̓ ẜuā ſe fec̄. Sꝫ ſit libera ſi n̄ adhuc fac̄. Facit aūt. ī eadē ẜuitute ſe retinēs. Neqꝫ eī n̄volēs volūtas tenet̉. volūtas enī ē. Ergoqꝛ volēs ẜuā ſeip̄aꝫ fec̄. nō mō fec̄ ſꝫ facit.Merito ꝓinde qd̓ ſepe memorādū ē. qͥsrn̄debit illi. cū ip̄a fecerit: ip̄a ⁊ faciat? Sꝫnō me (inqͥs) decredere facies neceſſitateꝫquā patior. quā ī memetip̄o exꝑior. ꝯͣquā⁊ aſſidue luctor. Ubi nā q̄ſo hāc neceſſitatē ſentꝭ? Nōne ī volūtate? Nō gͦ pͥaꝝ firmit̉ vis. qd̓ ⁊ neceſſario vis. Multū visqd̓ nolle neq̄as. nec ml̓tū obluctās. Porro vbi volūtas ⁊ libertas. Qd̓ tn̄ dico denaturali n̄ d̓ ſpūali: qͣ libertate vt d̓t apl̓s.xp̄s noſ lib̓auit. Nā d̓ illa idē ip̄e d̓t. Ubiſpūs dn̄i: ibi libertas. Ita aīa miro qͦdaꝫ⁊ malo mō ſub hac volūtaria qͣdā ac male libera neceſſitate ⁊ ancilla tenet̉ ⁊ libera.ancilla ꝓpt̓ neceſſitatē. libera ꝓpt̓ volūtatē. ⁊ qd̓ magꝭ miꝝ magꝭqꝫ miſerū ē. eo reaqͦ libera. eoqꝫ ācilla qͦ rea. ac ꝑ hͦ eoqꝫ ācilla qͦ libera. Miſer ego hō: qͥs me liberabita calūnia hꝰ pudēde ẜuitutꝭ? Miſer: ſꝫ liber. Liber qꝛ hō: miſer qꝛ ẜuꝰ. Liber qꝛ ſimil̓ deo. miſer qꝛ ꝯͣriꝰ deo. O cuſtos hoīꝫ:qͣre me poſuiſti ꝯͣriū tibi. Poſuiſti eī cū n̄ꝓhibuiſti. Alioqͥn ip̄e me poſui ⁊ factꝰ ſūmihi metip̄i gͣuis. Iuſtiſſime qͥdē vt hoſtis tuꝰ hoſtꝭ ſit ⁊ meꝰ: ⁊ qͥ tibi repugnat:repugnet ⁊ mihi. Ego vero qͥ tibi. ego quimihimet ꝯͣriꝰ factꝰ ſū. atqꝫ ī mēbris meisīuenio qd̓ ꝯͣdicat ⁊ mēti mee ⁊ legi tue. qͥsme liberabit d̓ māibꝰ meis? Nō eī qd̓ volo hͦ ago. ſꝫ me n̄ alio ꝓhibēte: Et qd̓ odi.

illd̓ facio: ſꝫ me n̄ alio ꝯpellēte. Atqꝫ vtināꝓhibitio hęc ⁊ hͨ ꝯpulſio ita eſſꝫ violenta.vt n̄ eſſꝫ volūtaria. forſitā eī ſic poſſem excuſari aut certe ita eſſꝫ volūtaria vt n̄ violēta: ꝓfecto eī ſic poſſeꝫ corrigi. Nūc veronuſqͣꝫ exitꝰ miſero pꝫ: quē ⁊ volūtas. vt dixi. īexcuſabilē: ⁊ īcorrigibilē neceſſitas facit. Quis me eripiet d̓ manu pctōrꝭ et demanu ꝯͣ legē agētꝭ ⁊ iniqͥ? Querit qͥs d̓ qͦq̄rar. De me. Ego ille pctōr: ille exlex: ille īiquꝰ. Pctōr qꝛ peccaui: exlex: qꝛ volūtateꝑſiſto agere ꝯͣ legē. Nā mea volūtas ip̄a ēlex ī mēbris meis. legi diuīe recalcitransEt qm̄ lex dn̄i lex mētꝭ mee. ſic̄ ſcriptū eſtlex dei eiꝰ in corde ip̄iꝰ: ꝑ hͦ ⁊ mihiip̄i meaip̄iꝰ volūtas ꝯͣria īuenit̉: q̄ eſt iniqͥtas maxima. Cui eī nō iniquꝰ qͥ mihi ſū? Qui ſibi neqͣꝫ (ait) cui bonꝰ. Fateor n̄ ſum bonꝰ:qꝛ n̄ eſt ī me bonū. Cōſolabor me tn̄: qͥa etſctōꝝ vox iſta ē. Scio qꝛ n̄ eſt ī me bonū.inqͥt. Diſcernit tn̄ qd̓ dic̄ ī ſe. ī carne ſua īterp̄tās: ꝓpt̓ ꝯͣdictoriā legē q̄ in ea ē. Naꝫhꝫ legē ⁊ ī mēte̓ eaqꝫ melior. An nō lex deibona? Ꝙ ſi malꝰ ꝓpt̓ legē malā. quō nō ꝓpter bonā bonꝰ? An mala ſua ē. q̄ eſt ī carne ſua. ⁊ iō d̓ mala malꝰ ⁊ mīme bonus d̓bona? Nō ē ita. Lex dei eiꝰ ī mēte ip̄iꝰ: atqꝫ ita ī mēte: vt ſit ⁊ mētꝭ. Teſtis ē ip̄e qͥ aitInuenio aliā legē ī mēbris meis: repugͣntē legi mētꝭ mee Nūqͥd ſuū qd̓ carnis ſueeſt. ⁊ n̄ ſuū qd̓ mētis ſue ē? Ego dico ⁊ plꝰQuid ni dicā: qd̓ idē ip̄e mgr̄ dic̄. Nā mēte qͥdē ſeruiēs legi d̓i. carne at legi pctī: qͥdmagꝭ ſuū fateat̉ euident̓ oſtēdit: cū maluꝫqd̓ ī carne eſt. ita a ſe alienū cēſet. vt dicat.Itaqꝫ iā nō ego oꝑor illd̓: ſꝫ qd̓ habitat īme pctm̄. Et iō fortaſſis ſignat̉ aliā dixerit legē inuētā ī mēbris ſuis ꝙ alienā hāc⁊ qͣſi aduēticiā r̄putaret. Un̄ ⁊ adhuc egoaliqͥd audeo amplius: haud temere qͥdemPaulū videlicꝫ n̄ iā malū ꝓpt̓ malū qd̓ īcarne hꝫ. magꝭ āt bonū ꝓpt̓ bonū quod īmēte hꝫ. An nō bonꝰ qͥ ꝯſentit legi dei qm̄bona ē? Nā ⁊ ſi ſe itidem fateat̉ ẜuire legipctī. carne hͦ fac̄ nō mēte. Cū aūt mēte qͥdē ẜuiat legi dei. carni āt legi pctī: qͥdnampotiſſimū hoꝝ. paulo īputādū putes. tuviderꝭ. Nā mihi fateor facile ꝑſuaſuꝫ qd̓mētꝭ qͣꝫ carnis ē plurꝭ eſſe: nō ſolū mihi: ſꝫ⁊ ip̄i paulo. vt iā dictū eſt. qͥ ait. Si āt qd̓nolo illd̓ facio. iā nō ego operor illd̓: ſꝫ qd̓habitat ī me pctūm. SDꝫ de libertate iſta