Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo

ptus ille ſuꝑnoꝝ delator ꝯſiliorū aperuit.Paulū dico. qͥ vt multa alia. ita hoc qͦꝫ dediuitijs bonitatis eius nō eſt veritus diuulgare ſecretū. Bn̄dixit nos (inquiēs) īom̄i benedictiōe ſpiritali in celeſtibꝰ ī xp̄oſicut elegit nos in ip̄o ante mūdi ꝯſtitutōnem. vt eſſemꝰ ſancti ⁊ īmaculati in cōſpectu eiꝰ in charitate. Et addit. Qui p̄deſtinauit nos in adoptōnē filioꝝ ꝑ ih̓m chriſtum in ip̄o. ẜm ꝓpoſitū volūtatis ſue inlaudē gl̓ie gr̄e ſue in qua gratificauit nosin dilecto filio ſuo. Nec dubiū quin voceomniū electoꝝ iſta dicant̉: ⁊ ip̄i eccl̓ia ſūtIn illo igit̉ tā ꝓfundo eternitatis ſinu an̄qꝫ in lucē opꝰ ꝓdiret huiꝰ creationis. qͥs illam vel bonoꝝ ſpirituū inuenire aliqͦ mōdo valuerit: niſi cui ip̄a eternitas deus voluerit reuelare? Sꝫ ⁊ cū iam ad nutū creātis viſa eſt emerſiſſe ī ſpecies formaſqꝫ facticias has atqꝫ viſibiles: nō ꝯtinuo tn̄ īuenta eſt a quoqͣꝫ hoīm vel angeloꝝ eo ꝙnō agnoſceret̉: imagine terreſtris hominis adumbrata ⁊ operta mortis caligineSine quo generalis velamine cōfuſioniſnemo filioꝝ hoīm intrauit hāc vitā: vnoſane excepto qͥ īgredit̉ ſine macula. E manuel is eſt qͥ tn̄ ⁊ ip̄e ex nob̓ ꝓ nob̓ noſtri ſeinduit maledicti noſtriqꝫ peccati ſil̓itudinem: nō veritatē. Sic enī habes: qꝛ apparuit ī ſimilitudine carnis peccati: vt d̓ peccato dānaret pctm̄ ī carne. De cetero vnꝰom̄ibꝰ ꝑ om̄ia introitꝰ eſt. electis dico ⁊ reprobis. Nō enī eſt diſtinctio. Om̄es peccauerūt: ⁊ oēs capuciū ſue verecūdie portant. Propter hͦ itaqꝫ ⁊ ſi in rebꝰ ꝯditis iācreata exiſtēs eccl̓ia nec ſic tamē a creatura vlla inueniri poterat vel agnoſci: mirovtroqꝫ modo interim latēs: ⁊ intra gremium beate p̄deſtinatōis ⁊ intra maſſaꝫ miſere dānationis. Ceteꝝ quaꝫ celauerat abeterno p̄deſtinans ſapiētia. ⁊ item creanspotētia minime ꝓdiderat ab initio: viſitās ꝓfecto gr̄a ſuo ī tꝑe reuelauit: ẜm operationē qua ideo inſpirationē ſupra noīaui ꝙ de ſpōſi ſpū humanis infuſum ſpiritibꝰ qͥppiā fuerit in p̄paratōꝫ euāgelij pacis .i. parare viā dn̄o atqꝫ euāgelio gl̓e eiꝰad corda oīm qͦtqͦt erāt p̄deſtinati ad vitam. Fruſtra vigiles laboraſſent in p̄dicādo: ſi nō hec gratia p̄ceſſiſſet. Nunc ꝟo videntes velociter currere verbū. ⁊ populoſnationū ad dn̄m in om̄i facilitate ꝯuerti.

ꝯcurrere in vnitatē fidei tribꝰ ⁊ linguas. atqꝫ in vnā colligi matrē catholicā termīoſterre: cognouerūt de diuitijs gratie que aſeculis abſcōdite tenebant̉ in abdito p̄deſtinationis eterne ⁊ gauiſi ſunt eā ſe inueniſſe quā ante ſecula dn̄s elegerat in ſponſaꝫ ſibi. Exquo (vt opinor) claꝝ ſit. nō ocioſum eſſe ꝙ ſe inuentā ab his ſponſa teſtata eſt: ſꝫ ꝓpterea ꝙ ſe ab ip̄is collectā agnoſceret nō electā: cōpertā non ꝯuerſam. Eināqꝫ aſcribēda cuiuſqꝫ ꝯuerſio eſt: cui dicere neceſſe habēt vniuerſi illud d̓ pſalmoCōuerte nos deꝰ ſalutaris noſter. Sꝫ nōeque illi fortaſſis inuētionis vocē cōpetēter aptarim ſicut ꝯuerſionis: īmo ꝟ̓o ſic ēNō eſt inuenire dū̄o ſꝫ p̄uenire. ⁊ inuentionē p̄uentio excludit. Deniqꝫ qͥd īueniat:qui nihil vnqͣꝫ nō nouit? Nouit dn̄s quiſunt eius. ait quidā. Ip̄e vero quid? Egoſcio (ait) quos elegerim a pͥncipio. Planequā ab eterno p̄ſciuit qua elegit. quā dilexit. quā ꝯdidit. rōnis nō erat ab eodē phiberi inuentā: p̄paratā tamē ab ip̄o vt inueniretur. fidēter dixerim. Nā qui vidit teſtimoniū ꝑhibuit: et ſcimus qꝛ veꝝ eſt teſtimoniū eius. Uidi (inqͥt) ciuitatē ſanctaꝫhierl̓m nouā. deſcēdentē de celo: a deo paratā tāqͣꝫ ſpōſam ornatā viro ſuo. Isqꝫ evigilibꝰ vnꝰ qͥ cuſtodiūt ciuitatē. Sꝫ audi ip̄m eiꝰ p̄paratorē veluti digito eam demonſtrantē vigilibꝰ: ſed ſub tropo altero.Leuate oculos vr̄os ait. ⁊ videte regiōes.qꝛ albe ſunt iam .i. p̄parate ad meſſem. Exhoc pater familias oꝑarios īuitat ad opꝰqn̄ iā ſenſerit ſic oīa p̄parata vt abſqꝫ multo ſui ipſoꝝ labore gl̓iari ⁊ dicere queant:quoniam coadiutores dei ſumus. Quidenim facturi ſunt? Nempe ſponſam queſituri. inuenteqꝫ indicaturi de dilecto. Nōenim ſuamquerēt ſꝫ ſpōſi gl̓iam: qm̄ ſpōſi amici ſunt. Et pro hac nō multuꝫ apudillam laborabūt: ad eſt. iamqꝫ illū tota deuotione requirit: intm̄ p̄parata eſt voluntas eius a dn̄o. Deniqꝫ necdū illis vigilibus quicqͣꝫ loquentibꝰ interrogat de dilecto: ⁊ p̄uenit predicatores ſuos: preuentaipſa percunctās. ⁊ dicens. Num quē diligit anima mea vidiſtis? Bene proinde ſeinuentam perhibuit ab his qui cuſtodiunt ciuitatem: que a domino ciuitatis p̄cognita iam ſe nouerat ⁊ preuentam: qua