Sermo
ſubtraxeris ignem) quodaꝫ ilico lāguoretorpētia ⁊ effrigida iacere īcipiūt: atqꝫ hͦmihi ſignum abſceſſionis eius: triſtis ſicneceſſe eſt anima mea. donec iterū reuertatur: ⁊ ſolito recaleſcat cor meū intra me: idqꝫ ſit reuerſionis indiciū. Tale ſane experimentū de verbo habens. quid mirū ſi ⁊ego vſurpo mihi vocē ſponſe in reuocando illud cū ſe abſentauerit. quia ⁊ ſi nō pari. ſimili tamē vel ex parte deſiderio feror?Familiare mihi erit quoad vixero ꝓ verbi reuocatōne. reuocationis verbū. quodvtiqꝫ reuertere eſt. Et quotiens elabet̉. totiēs repetet̉ a me: nec ceſſabo clamitare qͣſi pꝰ tergū abeuntis. ardenti deſiderio cordis vt redeat. ⁊ reddat mihi leticiā ſalutaris ſui: reddat mihi ſeip̄m. Fateor vobisfilij. nil interim aliud libet: dū non preſtoeſt quod ſolū libet. Et hoc oro vt non vacuum veniat: ſed plenū gratie ⁊ veritatis.more vtiqꝫ ſuo ſicut heri ⁊ nudiuſtertiusIn quo mihi ſimilitudinē capree ⁊ hīnuliqꝫ exhibitū iri poſſe videt̉: cū veritas capree oculos habeat: gratia hinnuli hilaritatem. Utraqꝫ res neceſſaria mihi. ⁊ veritas quidē cui abſcondi nō poſſim: gratiaaūt cui nolim. Alioquin ſine alterutra. viſitatio plena non erit: cum ⁊ illiꝰ ſeueritasabſqꝫ hac oneroſa. ⁊ huiꝰ hilaritas abſqꝫilla diſſoluta poſſit videri. Amara eſt veritas ſine cōdimēto gratie. ſicut abſqꝫ veritatis freno leuis ⁊ neſciens modū pleꝝqꝫ⁊ inſolens ip̄a deuotio, qͣꝫ multis non ꝓfuit gratiā ꝑcepiſſe. pro eo ꝙ temperamentū de veritate pariter non acceperunt. Exhoc enī plus qͣꝫ oportuit cōplacuere ſibi īea. dum veriti nō ſunt veritatis obtutꝰ.dum nō reſpexerūt ad capree maturitateꝫ:magis aūt ſe totos hinnuli leuitati hilaritatiqꝫ dederūt. Inde factū eſt vt in qua pͥuatim exultare voluerant gratia pͥuarent̉;quibꝰ vel ſero dici potuerit. Euntes ergodiſcite. quid ſit. ſeruite dn̄o in timore: ⁊ exultate ei cuꝫ tremore. Dixerat nāqꝫ ſanctaanima quedā in abundātia ſua. non mouebor in eternū: cū ſubito ſenſit auerſam aſe faciē verbi. ſeqꝫ nō modo motā ſed etiāꝯturbatam: ⁊ ſic in triſticia didicit opusfuiſſe ſibi cū munere quidē deuotiōis etiam pondere veritatis. Ergo non in ſolaquidē gratia plenitudo gratie eſt: ſed ne īQ ſola quideꝫ ꝟitate. Quid prodeſt ſcire qͥd
te oporteat facere: ſi non detur ⁊ velle facere? Quid ſi velis quidem ſed minime poſſis? Quantos expertus ſum agnita veritate triſtiores ⁊ ideo magis. ꝙ iam confugere ad ignorantie excuſatōnem non liceret. ſcientes ⁊ non faciētes quod veritashortaretur. Que cū ita ſe habeant: neutrūſine altero ſufficit. Parum dixi. Non expedit quoqꝫ: vnde id ſcimus? Sciēti (inquit) bonū ⁊ non facienti: peccatuꝫ eſt illiItem. Seruus ſciēs voluntatē dominiſui ⁊ nō faciens digna: vapulabit multisAt iſtud ꝓ parte veritatis. Pro gr̄e quid?Scriptum eſt. Et poſt buccellā introitin eum ſathanas. Iudā loquit̉ qui accepto munere gratie. quia in veritate n̄ ambulabat cum veritatis magiſtro. vel potius cū magiſtra veritate. locum in ſe dybolo dedit. Audi adhuc. Cibauit illos exadipe frumenti ⁊ de petra melle ſaturauiteos. Quos? Inimici domini mentiti ſūtei. Quos melle cibauit ⁊ adipe: hi mentiti ſunt ei facti inimici: quia veritatē gratienon iunxerūt. De quibus alibi habeſ. Filij alieni mentiti ſunt mihi: filij alieni īueterati ſunt. ⁊ claudicauerūt a ſemitis ſuisQuid ni claudicarent. vno pede gratie cōtenti: ⁊ non apponētes veritatē? Erit igitur tempus eoꝝ in ſecula. ſicut ⁊ principiſipſoꝝ: qui ⁊ ipſe in veritate non ſtetit. ſedfuit mēdax ab initio: ideoqꝫ audiuit. Perdidiſti in decore tuo ſapientiā. Nolo decorem: qui mihi ſapientiā tollat. Querisquis ille tam noxius tāqꝫ pernicioſus decor? Tuus. Adhuc forte ſine intellectu esPlanius audi. Priuatus: propriꝰ. Nonculpamus donum: ſed vſum. Deniqꝫ ſiaduertiſti. non in decore: ſed in ſuo decoredictus eſt ille perdidiſſe ſapientiam. Et(ni fallor) vnus angeli animeqꝫ decor ip̄aeſt. Quid enim vel hec vel ille abſqꝫ ſapientia. niſi rudis deformiſqꝫ materia ē: Eaergo ille non modo formatus ſꝫ ⁊ formoſus fuit. Sed perdidit eam cum fecit ſuam: vt non ſit aliud in decore ſuo qͣꝫ in ſuaſapientia perdidiſſe ſapientiam. Proprietas in cauſa eſt. Ꝙ ſibi ſapiēs fuit. ꝙ nōdedit gloriam deo: ꝙ non retulit gratiampro gratia. ꝙ non ẜm veritatem ambulauit in ea. ſed ad ſuam eam retorſit voluntatem: iſtud eſt cur eam perdidit. immo