Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

LXXIII.

vmbra imbelliū imbecilliūqꝫ animātiuꝫ:naturā infirmiorē vel potiꝰ inferiorē. (qꝛiā infirma nō erit in iudicio exhibēdam ⁊orātis affectu ⁊ ſpū ꝓphetātis enūciat. qͣtinus qͥ celū terrāqꝫ mouebit in v̓tute ſuaaccinctus potentia cōtra inſenſatos: ⁊ ſuauis nihilominus ⁊ mitis ⁊ quaſi om̄inoinermis appareat ꝓpter electos. Ubi hͦqͦꝫ addi pōt qꝛ ad diſcernēduꝫ alterutrosa ſe. opꝰ erit qd̓ammodo illi cū hinnuli qͥdem ſaltibꝰ luminibꝰ capree. quatividere ⁊ diſcernere in tāta multitudine ⁊ ī tanta turbatione poſſit in quoſnā ſalire. ⁊ qͦstranſilire oporteat. ne forte ꝯtingat iuſtuꝫꝓ impio ꝯculcari: cū in ira pconfringet. Nā quantuꝫ ad impios. neceſſe ēvt impleat̉ ꝓphetia Dauid. īmo ẜmo dn̄iloquētis ꝑ os eius. qꝛ cōminuam eos vtpuluerē ante faciē venti: vt lutū platearūdelebo eos. Et itē alius ẜmo quē ꝑ aliūꝓphetā p̄dixerat impletꝰ nihilominꝰ tunccognoſcet̉. cū ad angelos rediens: dicet.Calcaui eos in furore meo: ⁊ conculcauieos in ira mea. Si cui aūt magis ita ītelligendū videt̉: vt malos potius tranſilireatqꝫ ī bonos ſalire hinnulus noſter debeat. nō cōtendo. tm̄ cogitet ſaltus diſpoſiturū iri in diſcriminatōem bonoꝝ maloꝝve. Nā ⁊ a nobis (ſi bene memī) ita dictūeſt in ẜmone altero vbi capl̓m idē alibi ſupra. ⁊ ab auctore poſitū: ⁊ a me expoſituꝫnihilominꝰ reꝑit̉. Ueꝝ ibi ẜm diſpēſatōꝫquidē gr̄e q̄ in pn̄ti vita alijs dat̉. alijs n̄dat̉: iuſto quidē dei iudicio ſꝫ occulto: ſalire ⁊ trāſilire is hinnulꝰ dictꝰ eſt. hic auteꝫẜm vltimā ac variā retributōꝫ meritoruꝫ⁊ forte ſenſui huic videat̉ aſtipulari extremū capituli hꝰ. qd̓ quidē pene oblitꝰ fueram. Dicens nāqꝫ. Sil̓is eſto dilecte micapree hinnuloqꝫ ceruoꝝ. addit. ſupͣ montes bethel. Nec enī in domo dei (qd̓ ſonatbethel) mali mōtes ſūt. Quāobre ſaliēs īeos hinnulꝰ nō ꝯculcat: ſꝫ letificat. vt ſcriptura īpleat̉. q̄ dic̄. mōtes ⁊ colles cantabūt corā deo laudes. Et qͥdē ſunt mōtesqͦs ẜm euāgeliū tollit fides ꝯꝑata ſinapi.ſꝫ nō ſūt mōtes bethel. Etenī qͥcūqꝫ ſuntbethel: mīme eos tollit fides. ſꝫ colit. Ꝙſi pͥncipatꝰ ⁊ ptātes necnō ⁊ cetera nihilominus beatorum ſpirituum agmina celorumqꝫ virtutes: montes ſunt bethel. vt dehis intelligamus dictum. Fundamenta

eius in montibus ſanctis. non ſane is hīnulus vilis ac ꝯtemnendus qui ſupra tāexcellentes montes viſus eſt apparere: tāto angelis melior effectus: quanto differētius pͦ illis nomen hereditauit. Quid enīſi in pſalmo legimuſ: minoratū ab angel̓:Neqꝫ enī nō melior quia minor. nec ꝯtraria ſunt locuti apoſtolꝰ ⁊ ꝓpheta. quippehabētes eundē ſpūm. Nā ſi dignationisfuityminoratꝰ ē nō neceſſitatꝭ: nihil plaie in hͦ bonitati p̄ſcribit̉: ſꝫ aſcribit̉. Deniqꝫ minoratūph̓a ꝑhibuit nō minorem;attollēs gr̄am. ⁊ellēs iniuriā. Nam etminoritatē natura excuſat. ⁊ minorationēexcuſat cauſa. Nēpe minoratꝰ eſt. quia ip̄evoluit. Minoratꝰ eſt ſua volūtate ⁊ ī tuaneceſſitate. Sic minorari miſereri fuit.Que nā ꝑditio hrofecto acceſſit pietati quicqͥd maieſtati viſum eſt deperiſſeQuāqͣꝫ nec apl̓s tacuit hoc magnuꝫ maarchanū: ſed ait. Eū aūt quigne pietatmodico qͣꝫ aneli minoratꝰ eſt videmꝰ ieſum ꝓaſſionē mortis gl̓ia ⁊ honorecoronatū. Et hͦ dixerimꝰ ꝓ noīe ⁊ ſil̓itudine h innuli. qͣtinꝰ ſpōſo eā (iuxta ẜmonemſpōſe) abſqꝫ maieſtatꝭ iniuria aptaremusQuid dico abſqꝫ maieſtatꝭ īiuria: qn̄ necinfirmitas inhonorata remāſit? Hinnulus eſt. ꝑuulꝰ ē. capree qͦꝫ ſil̓is ꝑhibet̉ tanqͣꝫ factꝰ ex muliere. attamē ſupͣ mōtes Bethel. attamē excelſior cel̓ factꝰ. Non dicitexcelſior celis ens vel exiſtens. ſed excelſior celis factus. ne quis putet de illa natura dictū in qua eſt qͥ eſt. Sꝫ ⁊ (vt p̄fertur)angelis melior nihilominꝰ ꝑhibet̉ effectꝰ⁊ nō dicit̉ manens vl̓ exiſtens melior. Exquibꝰ apparet ꝙ nō modo in eo quod abeterno eſt ſed etiā in eo quod in temꝑe factus eſt: omnē ſibi eminentiā vendicet: ſupra omnē principatū ⁊ poteſtatē: ſupͣ omnem deniqꝫ creaturā. vtpote primogenitus om̄is creature. Itaqꝫ quod ſtultū eſtdei: ſapientiꝰ eſt hoībꝰ. ⁊ qd̓ infirmū eſt d̓ifortius eſt hoībꝰ. Hoc quidē apl̓s. Mihi aūt nō videt̉ errare. ſi qͥs etiā ſapiētie etfortitudini angeloꝝ p̄ferendū dicat identidem ſtultū infirmūqꝫ dei. Ita gͦ preſenslocus cōueniēter aptabit̉ vniuerſali eccīeIā ꝟo qd̓ ad vnā ſingularit̓ aīaꝫ ſpectat.nā ⁊ vna ſi deū dulcit̉. ſapient̓. vehemēteramat: ſpōſa ē. qͥſqꝫ ſpūal̓ ī ſemetip̄o aduertere p̄t qͥd ſibi īde ꝓpriū rn̄deat exꝑimētū.