Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo

eſt ſeꝑatus. Porro ꝑ charitatē hō in deo ⁊deus in hoīe eſt. dicēte Iohāne: qꝛ qͥ manet in charitate in deo manet. ⁊ deꝰ in eo.Cōſenſio quedā hec vt ſint duo ī vno ſpiritu: īmo vnꝰ ſpūs ſint. Uides ne diuerſitatē? Nō eſt idē ꝓfecto ꝯſubſtātiale ⁊ conſentibile Quāqͣꝫ ſi aduertiſti ſatis tibi pervnus ⁊ vnū ip̄aꝝ quoqꝫ innuit̉ differētiavnitatū: qm̄ quidē nec patri ⁊ filio vnusnec hoī ⁊ deo vnū poterit cōuenire. Nonpoſſunt dici vnꝰ pr̄ ⁊ filius qꝛ ille pater ⁊filius eſt. vnū tn̄ dicunt̉ ⁊ ſunt ꝙ vna omnino illis ⁊ nō cuiqꝫ ſua ſubſtātia ē. Quoꝯtra homo ⁊ deꝰ qꝛ vniꝰ nō ſunt ſubſtantie vel nature. vnū quidē dici nō poſſuntUnꝰ tn̄ ſpūs certa ⁊ abſoluta veritate dicūt̉ ſi ſibi glutino amoris inhereāt. Quāquidē vnitatē nō tā eſſentiaꝝ coherētia facit̉ qͣꝫ ꝯuenientia volūtatū. Patet (ni fallor) ſatis nō modo diuerſitas ſꝫ ⁊ diſparilitas vnitatū vna in vna: altera in diuerẜexiſtente eſſentijs. Quid tā diſtans a ſe qͣꝫvnitas pluriū ⁊ vniꝰ? Ita inter vnitatesvnitas (vt dixi) diſcriminat vnꝰ ⁊ vnum.ꝙ ꝑ vnū quidē in pr̄e ⁊ filio eſſe vnitas. ꝑvn̄ⁱ vero inter deū ⁊ hoīem nec hec ſꝫ cōſentanea quedā affectōnū pietas deſignatur. Cū adiectiōe tn̄ etiā pater ⁊ filius ſaniſſime dicunt̉ vnꝰ: ꝟbi cauſa. vnus deuſ.vnus dn̄s. ⁊ qͥcqͥd aliud eſt qd̓ a ſe quiſqꝫ⁊ nō ad alteꝝ d̓r. Siquidē nō eſt illis diuerſa diuinitas ſiue maieſtas nō magꝭ qͣꝫſubſtātia vel eſſentia vel natura. Nempehec ip̄a om̄ia ſi pieꝯſideres nō diuerſa ſeudiuiſa in illis ſꝫ vnū ſunt minꝰ dixi vnumſunt ⁊ cū illis. Quid illa vnitas qua multa corda vnū ⁊ multe aīe vna legūt̉? Neccenſenda (vt reor) noīe vnitatis comꝑatahuic q̄ nō multa vnit ſꝫ vnū ſingularit̓ ſignat. Ergo ſingularꝭ ac ſumma illa ē vnitas que vnione conſtat: ſꝫ extat eternitate.Nec ſane hāc ſpiritualis illa p̄fata māducatio facit. qꝛ nec fit. Eſt enī. Multo minus eā facere putāda eſt eſſentiaꝝ qualiſcūqꝫ ꝯiunctio ſeu ꝯſenſio voluntatu: qꝛ n̄ſunt. Una enī illis (vt dictū eſt) ⁊ eſſentia⁊ volūtas: vni ꝟo nō eſt ꝯſenſus. nō cōpoſitio. non copulatio. aut tale aliqͥd. Duaseſſe oportet ad minꝰ volūtates. vt ſit ꝯſenſus duas eque eſſentias: vt ſit ꝯiūctio ſiue vnitio ꝑ ꝯſenſum. Hoꝝ nihil in patre⁊ filio. qͥppe nec eſſentias duas nec duas

habētibꝰ volūtates. Una eſt vtraqꝫ res illis. vel potius (vt p̄fatū me memī vnumduo iſta in illis vnū ⁊ cū illis ſunt: ac ꝑ hͦip̄i ſicut incōprehēſibiliter. ita incōꝑabiliter inuicē ī ſe manētes ꝟe ⁊ ſingul̓r vnū ſūtSi quis tn̄ inter patrē ⁊ filiū dicat eē cōſenſum. nō ꝯtendo dūmodo nō voluntatum vnionē. ſꝫ vnitatē intelligat volūtatꝭAt qui deū ⁊ hoīem qꝛ ꝓprijs extāt ac diſtant ⁊ volūtatibꝰ ⁊ ſubſtātijs. Lōge alit̓in ſe alterutrū manere ſentimꝰ .i. nō ſubſtātijs ꝯfuſos: ſꝫ volūtatibꝰ ꝯſentaneos. Ethec vnio ip̄is cōmunio volūtatū ⁊ cōſenſus in charitate. Felix vnio ſi experiaris.nulla ſi cōparauerꝭ. Uox exꝑti. Mihi autem adherere deo bonū eſt. Bonū plane:ſi om̄i ex ꝑte adheſeris. Quis eſt qͥ ꝑfecteadheret deo niſi qͥ in deo manēs tanqͣꝫ dilectus a deo deū nihilominꝰ ī ſe traxit viciſſim diligēdo? Ergo cū vndiqꝫ inherētſibi homo ⁊ deꝰ: inherēt aūt vndiqꝫ ītimamutuaqꝫ dilectōe inuiſcerati alterutrū ſibi ꝑ hoc deum in hoīe ⁊ hoīem in deo eſſehaud dubie dixerim. Sꝫ hō quidem abeterno in deo tanqͣꝫ ab eterno dilectꝰ: ſi tn̄ex illis ſit qͥ dicunt. qm̄ dilexit ⁊ gratificauit nos in dilecto filio ſuo an̄ mūdi cōſtitutōem. Deꝰ vero in hoīe exquo dilectusab hoīe eſt. Et ſi ita eſt. hō quidē in d̓o eſt⁊ qn̄ in hoīe deꝰ nō eſt. deꝰ aūt in hoīe nōeſt qͥ nō ſit in deo. Manere enī in dilectōenō poteſt. ⁊ ſi forſitan ad tꝑs diligat nondilectꝰ. poteſt aūt nōdū diligere etiā dilectus. Alioqͥn quō ſtabit. qm̄ ip̄e pͥor dilexit nos? Porro cū iā etiā diligit qͥ an̄ diligebat̉: ⁊ homo in deo: ⁊ deꝰ in homine eſtQui aūt nunqͣꝫ diligit: ꝯſtat ꝙ nunqͣꝫ dilectus eſt. ac ꝑ hͦ nec ip̄e in deo nec deꝰ in eoeſt. Hec dicta ſunt ad dandā differētiā inter illā ꝯnexionē qua pater ⁊ filiꝰ vnū ſūt⁊ illā qua adherēs deo aīa vnus ſpūs eſt.ne forte qꝛ legit̉ de hoīe manente in charitate. qꝛ in deo manet ⁊ deꝰ in eo. ⁊ itē de filio ꝙ nihilominꝰ in patre ſit ⁊ pater ī ipſo.par p̄rogatiua adoptati putaretur ⁊ vnici His gͦ ita abſolutis. recurrendū nobisad illū qͥ paſcit̉ inter lilia: qꝛ inde excurſuſhic factus eſt vſqꝫ huc. vtrū nā nō ocioſevos iudicabitꝭ. Et iā qͥdē loci ip̄iꝰ duos ītellectꝰ poſuerā ſiue ꝙ virtutibꝰ paſcit̉ cādidatoꝝ qui ꝟtus ⁊ candor eſt. ſiue ꝙ peccatores recipit ad pnīam in corꝑe ſuo. qd̓