LXVII
ꝑueniat ad me paupereꝫ vel tenuis odoreructāte illa cuꝫ ſatiata fuerit. Bene mihieructauit moyſes ⁊ bonus odor in ructueiꝰ creātis potētie. In pͥncipio (inqͥt) creauit deus celū ⁊ terrā. Bn̄/ Iſaias: nā ſuauiſſimū redimētis miſericordie odorē dedit. ita eructuās. Tradidit in mortē aīaꝫſuā ⁊ cū ſceleratis reputatꝰ eſt: ⁊ ip̄e peccata multoꝝ tulit: ⁊ ꝓ trāſgreſſoribꝰ rogauitvt nō perirēt. Quid eque miſericordiā redolet. Bonꝰ qͦꝫ ex ore/ Hieremie ructus:bonꝰ ex Dauid: qͥ ait. Eructauit cor meūverbū bonū. Repleti ſunt ſpūſctō: ⁊ eructantes. oīa impleuerūt bonitate. RuctuꝫHieremie reqͥritis. Nō ſum oblitꝰ: iā parabam illū. Bonū eſt p̄ſtolari cū ſilentioſalutare dn̄i. Eiꝰ eſt (niſi fallor) admouere naribꝰ balſamū: vincit ſuauitas remunerātis iuſticie quā importat. Patiēteꝫ ꝓiuſticia vult me expectare mercedē in poſteꝝ nō reciꝑe in pn̄ti: qd̓ iuſticie merces.ſalutare nō ſeculi: ſꝫ dn̄i ſit. Si morā fecerit (inqͥt) expecta eū. ⁊ ne murmuraueris.qm̄ bonū eſt cū ſilētio expectare. Ergo faciam qd̓ hortat̉: expectabo dn̄m ſaluatoR rem meū. Sꝫ pctōr ſum ⁊ adhuc grādismihi reſtat via: qꝛ lōge a peccatoribꝰ ſalꝰ.Nō murmurabo tn̄: in odore vel dolore īterim ꝯſolabor me. Letabit̉ iuſtꝰ in dn̄o.guſtu experiēs quod ego ſentio odoratu.Quē ſpectat iuſtꝰ. peccator expectat: ⁊ expectatio odoratio eſt. Nā expectatio (aitcreature reuelatōem filiorum dei expectatPorro ſpectare guſtare eſt ⁊ videre quoniam ſuauis eſt dn̄s. An potiꝰ iuſtus qui expectat. ⁊ qͥ iā tenet beatꝰ? Deniqꝫ expectatio iuſtoꝝ leticia. Nā peccator nihil expectat. Et inde peccator. ꝙ bonis pn̄tibusnō modo detētus. ſꝫ ⁊ ꝯtētus. nihil ī futurum expectat: ſurdꝰ ad vocē illā? Expectame dic̄ dn̄s in die reſurrectōnis mee in futuꝝ. Et ideo iuſtꝰ erat ſymeon: quia expextabat ⁊ odorabat iā xp̄um in ſpū: qꝛ necdū in carne adorabat. Et beatꝰ in expectatione ſua: qꝛ ꝑ odorē expectatiōis ꝑuenitad guſtū ꝯtemplatōis. Deniqꝫ ait ⁊ viderunt oculi mei ſalutare tuū. Iuſtus quoqꝫ abraā qͥ ⁊ ip̄e expectauit. vt videret diēdn̄i. ⁊ nō eſt ꝯfuſus ab expectatōe ſua. nāvidit ⁊ gauiſus eſt. Iuſti apl̓i cum audiebant. ⁊ vos ſil̓es hoībꝰ expectantibꝰ dn̄mS ſuū. Quid ni iuſtꝰ ⁊ dauid qn̄ aiebat. Ex
pectans expectaui dn̄m? Ip̄e eſt quartusde numero p̄noīatoꝝ ructatoꝝ meoꝝ quēpene p̄terierā. Nō expedit qͥdē. Iſte os ſuum aperuit ⁊ attraxit ſpm̄: ⁊ ſaturatꝰ nonmō eructauit: ſꝫ ⁊ cātauit. Ih̓u bone qͣntam meis naribꝰ ⁊ auribꝰ iſte infudit ſuauitatē in ructu ⁊ cātu ſuo de oleo leticie qͦvnxit te deꝰ deꝰ tuꝰ p̄ ꝯſortibꝰ tuis ex mirra ⁊ gutta ⁊ caſſia a veſtimētis tuis a domibꝰ eburneis: ex quibꝰ delectauerūt te filie regū in honore tuo. Utinā me digneris in occurſu tāti vatis ⁊ amici tui in dieſolēnitatꝭ ⁊ leticie: qn̄ egredit̉ de thalamoſua epythalamiū ſuū canēs ī pſalterio iocundo cū cythara: affluēs delicijs. reſperſus ⁊ reſpergēs vniuerſa iſtiuſmodi puluere pigmētario. In illa die vel potiꝰ in illa hora. nā hora eſt. ſi qn̄ eſt. ⁊ fortaſſis nehora quidē. ſed hore dimidiū. iuxta illudſcripture. factū eſt ſilentiuꝫ in celo qͣſi media hora: gͦ ī illa hora replebit̉ gaudio osmeū ⁊ lingua mea exultatōe: duꝫ ſingl̓osnō dico pſalmos. ſed verſus ſingulos ſentiam ructꝰ ⁊ quidē odoriferos ſuꝑ omniaaromata. Quid/ Ioh̓is ructu fragrantiꝰ:qͥ verbi mihi redolet eternitatē. generatōꝫdiuinitateꝫ? Quid de Pauli ructibꝰ loqͣr:quāta orbeꝫ ſuauitate repleuerit? Deniqꝫxp̄i bonus odor erat in om̄i loco: v̓ba certe ineffabilia ⁊ ſi nō ꝓfert vt audiā. offerttn̄ vt cupiā ⁊ libeat odorare que audire n̄licet. Neſcio enī quo pacto. que plꝰ latentplꝰ placēt. ⁊ auidiꝰ inhiamꝰ negatꝭ ¶ Sꝫ Tiam aduerte apud ſpōſam ſil̓em rē quō īſtar Pauli in pn̄ti capl̓o. ⁊ ſecretū nō aꝑitnec p̄terit tn̄ intactū: aliqͥd qͣſi olfactui nōſtro indulgēs. qd̓ guſtui forte interim nōcōpetere iudicarit: ſiue ꝓpter indignitatēnr̄am. ſiue ꝓpter incapacitatē. Dilectꝰ meus mihi ⁊ ego illi. Qd̓ nō eſt dubiū. duoꝝquidē hͦ loco amor mutuꝰ flagrat: ſꝫ ī amore ſūma vniꝰ ꝓfecto felicitas: alteriꝰ miradigͣtio. Neqꝫ eī int̓ pares eſt ꝯſenſio ſeu cōplexio hec. Ceterū qͥd iſta ex hac p̄rogatiua amoris gl̓iet̉ impēſum ſibi repēſumqꝫviciſſim a ſe. qͥs ſe liquido noſſe p̄ſumat.niſi qͥ p̄cipua puritate mentis ⁊ corporisſanctitate in ſemetip̄o meruerit tale aliqͥdexꝑiri? Res eſt in affectibꝰ: nec rōne ad eāꝑtingit̉: ſed ꝯformitate, qͣꝫ pauci vero quidicāt. Nos aūt reuelata facie ſpeculantesgl̓iam dn̄i. in eandē imaginē tranſforma-