LX

prenūcij ſunt: ita ⁊ groſſioriunt̉. ſꝫ immature cadūt ⁊ dant locū maturādis: ip̄i minime habiles ad veſcendū. Et hinc ergovt dixi. ſumit ſpōſus exꝑimentū tꝑis ⁊ argumentū ſuaſionis: vt nō pigritet̉ ꝑgereſpōſa ad vineas: qꝛ nō parit oꝑa q̄ tempeſtiue venit. Et littera quidē ſic. Quid v̓oſpūs? Ut plane hoc loco nō ficum intueamur. ſꝫ populū: nēpe de homībꝰ cura eſtdeo: nō de arboribꝰ. Uere ficus ē populꝰ:fragilis carne. paruulꝰ cenſu. aīo humil̓:cuiꝰ pͥmi fructꝰ (vt interiꝫ noī alludamꝰ.groſſi vtiqꝫ ⁊ terreni. Nec enī popularꝭ ēſtudij pͥmū querere regnū⁊ iuſticiā eiꝰ.ſed vt ait apl̓s cogitare q̄ n̄di ſiplaceāt vxoribꝰ: vel ille virneꝫ carnis habebūt hmēnō negamꝰ eos fructꝰ fideiiros: ſibonā habuerint nouiſſinē. maximeqꝫ ſi carnis oꝑa elemonis redemerūt. Ergo pͥmi plebiū fruſunt. nō magis qͣꝫ ficuūeniqꝫ ſidignos poſtmodū fruci(no enī pͥus qd̓ ſpūale eſtſlimale)dicet̉ illis. Quē fructū htamē hͦlis in quibꝰ nūc erubeſcitis. Eloco nō quēuis populū interp̄tari liberūputo: vnꝰ ſignāter exprimit̉. Neqꝫ enīꝓtulerunt dixit. quaſi de pluribꝰ. ſꝫ qͣſi de vnaꝓtulit (inqͥt) ficus groſſos ſuos: ⁊ vt ſentio ego: que ē plebs iudeoꝝ. Quāta ī hācſaluator ꝑabolice in euāgelio loqͥ videtur:vt eſt illud. Arborē fici habebat qͥdā plātatam in vinea ſua ⁊c̄. Itē Uidete ficulneā ⁊ om̄es arbores. Et Nathanaeli dictum eſt. Cū eſſes ſub ficū vidi te. Et rurſum maledicit ficulnee ꝓ eo ꝙ nō inuenitin ea fructū. Bn̄ ficus: q̄ bona licet patriarchaꝝ radice ꝓdierit: nūqͣꝫ tn̄ in altum ꝓficere. nunqͣꝫ ſe humo attollere voluit. nūqͣꝫ reſpōdere radici ꝓceritate ramoꝝ. generoſitate floꝝ. fecūditate fructuum. Maleꝓrſus tibi cū tua radice ꝯuenit arbor puſilla. tortuoſa nodoſa. Radix enim ſanctaQuid ea dignuꝫ tuis apparet in ramis?Ficus (inqͥt) ꝓtulit groſſos ſuos. Nō hoſnobili a radice traxiſti ſemē nequā. Qd̓ inea eſt. de ſpūſancto eſt. ac ꝑ hoc ſubtile totum ac ſuaue. Tibi vn̄ hi groſſi? Et verequid nō groſſum ī gēte illa? Nec actus ꝓfecto. nec affectꝰ. nec intellectꝰ. ſꝫ nec ritusquē in colēdo deū habuit. Nā actꝰ in bel-

lis. affectꝰ in lucris totꝰ erat. intellectus īcraſſitudine lr̄e. cultꝰ in ſanguine pecudū⁊ armentoꝝ. At dicit aliqͥs. Cū iſtiuſmodi groſſos nō aliquando ꝓferre gens illaceſſauerit. gͦ nō aliquādo tꝑs putationisnō extitit. qꝛ vnū vterqꝫ rei tꝑs exiſtere ꝑhibet̉. Nō ita eſt. Dicimꝰ mulieres filiosꝓcreaſſe nō cū pariūt: ſꝫ cū iā pepereruntDicimꝰ ⁊ arbores edidiſſe flores ſuos: n̄cū ceperint florere: ſꝫ potiꝰ cum deſierint.Ita hoc qͦꝫ dictuꝫ eſt. quia ficus protulitgroſſos ſuos: nō cū aliqͦs edidit ſꝫ cū totos .i. cū ad finē ꝑuenit editio. Querꝭ quotꝑe iſtiuſmodi ꝯplementū illi populo accidit? Cū xp̄m occidit tūc cōpleta ē malicia eius: iuxta qd̓ ip̄e eis p̄dixerat. implete menſurā patꝝ veſtrorū: vn̄ in patibulotraditurꝰ iā ſpiritū ꝯſummatū eſt. inquitO qualē ꝯſummationē dedit groſſis ſuiſficus hec maledicta: ⁊ ſubinde eterna ariditate dānata. O qͣꝫ ſunt nouiſſimi peiores pͥoribꝰ. Incipiēs ab inutilibꝰ: ad ꝑnicioſos ꝑuenit ⁊ venenatos. O groſſuꝫ vipereūqꝫ affectū: odire hoīem qͥ hominū ⁊corꝑa ſanat ⁊ aīas ſaluat. O nihilominꝰ ītellectū groſſum ⁊ certe bouinū: qui deuꝫnō intellexerūt. nec in oꝑbꝰ deū. Nimirūme fortaſſe querat̉ in ſui ſuggillatōe iudeus qͥ intellectū illiꝰ dico bouinū. Sed legat in Iſaia: ⁊ plꝰ qͣꝫ bouinū audiet. Cognouit (inqͥt) bos poſſeſſorē ſuū: ⁊ aſinuspſepe dn̄i ſui: iſrael nō cognouit me: populus meꝰ nō intellexit. Uides me iudee mitiorē tibi ꝓph̓a tuo? Ego te cōparaui iumentis: ille ſubijcit. Quāqͣꝫ in ſua ꝑſonaꝓpheta nō dixit hͦ. ſꝫ in dei: qui deum ſe etip̄is oꝑbꝰ clamat. Et ſi mihi (inqͥt) n̄ creditis. oꝑbꝰ credite: ⁊ ſi nō facio oꝑa patrꝭmei. nolite credere: nec ſic tn̄ euigilant adintelligendū. Nō fuga demonū. non obedientia elemētoꝝ. nō vita mortuoꝝ. beſtialem hāc ⁊ plꝰ qͣꝫ beſtialē ebetudinē ab eisdepellere qͥuit. De qua nō minus mirabili qͣꝫ miſerabili cecitate factū eſt. vt in illudtam horrendū tāqꝫ enormiter groſſum facinus ꝓruerent. dn̄o maieſtatis inijciētesmanus ſacrilegas. Extūc itaqꝫ dici potuit. qꝛ ficus ꝓtulit groſſos ſuos. cū iā videlicet legitima illiꝰ populi eſſe ceperūt qͣſi īexitu ſuꝑ ſummū. vt nouis (iuxta veterē ꝓphetiā) ſuꝑueniētibꝰ: vetera ꝓijcerent̉ Nōaliter ſane qͣꝫ quō groſſi cadūt ⁊ cedūt ſub