Druckschrift 
Sermones sancti Bernardi abba-//tis clareuallis super Ca[n]tica ca[n]tico[rum]
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Sermo

H ſeſe ſentiat ⁊ ex hibeat. Ueꝝ quia iuxta ſapientis ſnīaꝫ: muſce moriture extermināthoc ſuauitatis vnguentū. et minime habet in ſe natura vn̄ id reꝑaret ſibi ſel̓ amiſſum. ſentit ſe dolēda mutatōe corruere ī illud qd̓ veraciter ait ſcriptura. Proni ſūtſenſus hoīs ⁊ cogitationes in malum abadoleſcētia. Nō bona adoleſcētia in qͣ filius iunior portionē ſibi paterne ſubſtātieri. ⁊ bonū incipit vellenune dulciꝰ poſſideturticipatōne nō minuit̉:t̉. Deniqꝫ om̄ia (inquit)it: viuēdo luxurioſe cuꝫnā he meretriceſ? Uidelināt ſuauitatꝭ vnguenelicet ꝯcupiſcētie: de qͥriptura te admonens.(inqͥt) tuas nō eas. Etdeſcribit ſapiēs. qm̄ ⁊upiſcētie eiꝰ. His ergoer volumuſ: boniſingulari ſuardēteis muſcein nols decorē naturellicitudinibꝰ laceiauitateꝫ exterminant.ellat̉ ꝙ natuor filiꝰ ae lubrico adoleſcētie deilis maturitatis ac ſarit. ⁊ verſus in aſperumvniuerſos deſpiciat fale. Igit̉ ab ineūte adoeſcentia iſta peſſima atqꝫ miſerrima ꝓniſunt ſenſus hoīs ⁊ cogitatōes in malū. etnatura ad indignandū qͣꝫ ad cōpatiēdūparatior. Inde hō tāqͣꝫ om̄ino exutꝰ hominē in qͦ vult ſibi cū opꝰ habet ab hoībꝰſubueniri: nō vult ip̄e hoībꝰ opꝰ habētibꝰſubuenire. Magis aūt iudicat. ſpernit. inridet hō hoīes delinquētes: pctōr nō cōſiderans ſeip̄m: ne ⁊ ip̄e temptet̉. A qͦ malomīme ꝑ ſe vt dixi: natura reſurget. neqꝫ recuꝑabit oleū ingenite māſuetudinis. qd̓ſemel eſt exterminatū in ea. Uerū tn̄ qd̓ n̄poteſt natura: pōt gr̄a. Quē gͦ hominumvnctio ſpūs miſerata ꝑfundere d̓nuo ſuabenignitate dignabit̉. is ꝯtinuo reuertet̉in hoīem. inſuꝑ ⁊ aliqͥd meliꝰ a gratia qͣꝫa natura recipiet. In fide ⁊ lenitate ſctūmfaciet illū: ⁊ dabit illi nō oleū ſed balſamūin vineis engaddi. Nec enī dubiū ex fon-

te hedi ꝓfluere chariſmata meliora. cuiusvtiqꝫ vnctio hedos ꝟtit in agnos. ⁊ de ſiniſtra trāſfert in dexterā pctōres. ab ūdātius quidē an̄ ꝑfuſos vnctione miſericordie. vt vbi abundauerūt delicta. ſuꝑabūdet ⁊ gratia. An nō vere videt̉ tibi rediſſeqd̓ammodo is hō in hoīem: qͥ animi ſecularis feritate depoſita: ⁊ recuperata etiam cū fenore gr̄e: humane vnctiōe manſuetudinis. quā in ip̄o muſce carnaliū cupiditatū penitꝰ exterminarāt: de ſuo queꝫgeſtat hoīe: immo qͥ ip̄e eſt ⁊ materiā ſumit ⁊ formā miſerēdi homībꝰ alijs. ita vttāqͣꝫ feralē quendā rictū exhorreat nō ſolum cuiqͣꝫ facere hominū qd̓ pati ipſe nolit. ſed etiā nō facere om̄ia om̄ibꝰ quecūqꝫſibi fieri velit? En vn̄ oleū. Uinuꝫ vndeꝫꝓfecto ex botro cypri. Etenī ſi amas dominum Ih̓m toto corde. tota aīma. totavirtute tua: nūquid ſi videris eiꝰ iniuriaſꝯtemptūqꝫ: ferre vllatenꝰ equo animo poinime. ſꝫ mox arreptꝰ ſpiritu iuteridicij ⁊ ſpū ardoris. ⁊ tāqͣꝫ potens crapurepletꝰ zelo finees. dices cūlatu.dauid. Tabeſcere me fecit zelus meus. qꝛtua inimici mei. ⁊ cū dn̄obliti ſiZelus domꝰ tue comedit me. Uinū eſt gͦdiſſimꝰ zelꝰ iſte exp̄ſſum de botro cypri. ⁊ calix inebriās: xp̄i amor. Deniqꝫ deus noſter ignis ꝯſumēs eſt. ⁊ ꝓph̓a. ignēdicebat d̓ excelſo miſſum in oſſibꝰ ſuis eoꝙ diuino amore flagraret. Hn̄s itaqꝫ exfraterno oleū māſuetudinis. ⁊ ex diuinoamore vinū emulatōnis: ſecurꝰ accede adſananda vulnera illiꝰ qui incidit in latrones. pijſſimi ſamaritani optimꝰ imitatorſecure quoqꝫ dicito ⁊ tu cū ſpōſa. Botruſcypri dilectus meꝰ mihi in vineis engaddi. hoc eſt zelus iuſticie amor dilecti meimihi in affectibꝰ pietatis. Et de hoc ſatiſ.Nam ⁊ infirmitas mea pauſandū indic̄.ſic̄ ⁊ ſepe facit. ita vt plerūqꝫ cogar imꝑfectas (vt ip̄i ſcitis) relinquere diſputatōes.reſiduaqꝫ capitulorū in diem alterū reſeruare. Sed quid? Ego in flagella paratuſſum: ſciens me adhuc longe recipere īparia meritis. Uapuleꝫ ſane. vapulē vt male operās. ſi forte verbera immerita reputentur: fortaſſis miſerebitur flagellato. qͥbonum in me nō inuenit quod remunerꝫſpōſus eccl̓ie Ih̓s xp̄s dn̄s nr̄. qͥ eſt ſuꝑ