Sermo

ſum exinaniuit (inquit) formam ſerui accipiens. ⁊ formam humilitatis tradens.Ipſe ſe exinaniuit. ip̄e ſe humiliauit: nonneceſſitate iudicij: ſꝫ noſtri charitate. Poterat nimiꝝ vilē ſe ⁊ ꝯtemptibilē demonſtrare: ſed plane nō reputare: quoniaꝫ ſciebat ſeip̄m. Uolūtate ꝓinde humilis fuit.⁊ nō iudicio: qui talē ſe obtulit qualeꝫ eſſeneſciuit. magis aūt placuit minimū reputari: qui ſe ſummū nō ignorabat. Deniqꝫait. Diſcite a me quia mitis ſum ⁊ humilis corde. Corde dixit cordis affectu. id ēvoluntate. Itaqꝫ neceſſitatē excluſit: qͥ voluntatē cōfeſſus eſt. Nō enim quomodoego vel tu inuenimꝰ nos ī veritate dignoſdedecore ⁊ cōtemptu. dignos om̄i extremitate ⁊ inferioritate. dignos etiā ſupplicijs. dignos plagiſ. nō (inqͣꝫ) ita ⁊ ille: quetamē omīa expertꝰ eſt. quia voluit tanqͣꝫhumilis corde. Humilis videlicꝫ illa humilitate quā cordis ſuaſit affectō: nō quāextorſit diſcuſſio veritatis. Propterea dixi hanc voluntarie humilitatis ſpeciē. nōredargutione veritatis. ſed charitatis intra nos infuſione creari. quia cordis ē. qͥaaffectionis. quia volūtatis. an vero rectetu iudica. Itēqꝫ etiā hoc tuo eque examinetur iudicio: digne ne eādē dn̄o aſſignarim: quē charitate conſtat exinanitū. charitate minoratū ab angelis: charitate parentibꝰ ſubdituꝫ. charitate baptiſte manibus inclinatuꝫ. charitate crucis infirmapaſſum. charitate poſtremo morti obnoxium. cruce ingloriū extitiſſe. Sed et hocvnū adhuc tui ſit cōſiderare arbitrij: rectene etiā hāc ip̄am humilitatē: ita charitatecalentē herba humili ⁊ calida. id eſt. nardo. putauerim deſignatā. Et ſi ita cunctaꝓbaueris. ꝓbabis enī rationi. manifeſtiſſime acquieſcens tūc. ſi iam apud teipſuꝫhumiliatꝰ es neceſſaria illa hūilitate quaꝫſcrutans corda ⁊ renes veritas ſenſibꝰ ingerit anime vigilātis. Adhibe voluntatē⁊ fac de neceſſitate virtutē. quoniam nulla eſt virtus ſine cōniuentia voluntatis.Sic autē fiet iſtud. ſi nolis alter apparere foris. qͣꝫ te inuenis intus. Alioquin time ne de teipſo legas. Quoniam doloſeegit in conſpectu eius. vt inueniatur iniquitas eius ad odium. Pondus (inquit) ⁊ pondus abominatio eſt apud deum. Quid enī? Tu tedepreciaris in ſecre

to apud teip̄m veritatis trutina ponderatus. ⁊ foris alterius p̄cij metiens maiorite pondere vendis nobis qͣꝫ ab ipſo accepiſti? Time deū ⁊ noli hanc rem peſſimāfacere. vt quem humiliat veritas. extollatvoluntas: hoc enim eſt reſiſtere veritati: hͦpugnare contra deū. Magis autē acquieſce deo. ⁊ ſit voluntas ſubdita veritati:nec tm̄ ſubdita ſed ⁊ deuota. Nonne deoinquit. ſubiecta erit anima mea? At parūeſt eſſe ſubiectū deo: niſi ſis ⁊ omni humane creature ꝓpter deū. ſiue abbati tanqͣꝫ p̄cellenti: ſiue prioribꝰ tanqͣꝫ ab eo ꝯſtitutisEgo plus dico ſubdere paribꝰ. ſubdere etminoribus. Sic enim decet nos (inquit)om̄eꝫ implere iuſticiā. Uade ⁊ tu minorem ſi vis in iuſticia eſſe perfectꝰ. defer inferiori: iuniori te inclinato. Hoc enim faciens. trahes ⁊ ip̄e ad te ſponſe ſermoneꝫquē dixit. quia nardus mea dedit odoreꝫſuū. Odor deuotio eſt. odor bona opinioque ad om̄es ꝑuenit: vt chriſti ſis bonusodor ī om̄i loco. ſpectabilis omnibꝰ. amabilis omnibꝰ. Nō poteſt hoc ille humilisquē veritas ad humilitatē cogit. quoniaꝫſibi habet illam ⁊ exire nō patit̉. vt ſparſaforis redoleat. Magis aūt nō habꝫ odorem. quia nō habꝫ deuotionē. vtpote quinon ſponte neqꝫ libenter ſe hūiliat. Spōſe vero hūilitas tāqͣꝫ nardus ſpargit odorem ſuū: amore calens. deuotione vigensopinione redolens. Sponſe vero humilitas voluntaria eſt. ꝑpetua eſt. fructiferaeſt. Odor eius nec reprehēſione extermīatur nec laude. Audierat. Pulcre ſunt gene tue ſicut turturis. ⁊ collū tuum ſic̄ monilia. Acceperat ⁊ repromiſſionē ornatuſaurei: ⁊ nihilominus tamē cum humilitate reſpondet. ⁊ quanto maiorem ſe audit. tanto humiliat ſe in omnibꝰ. Nō gloriatur ī meritis. nec inter laudes ſuas humilitatis obliuiſcitur: quam ⁊ humiliterconfitetur ſub nardi nomine. Ac ſi voce v̓ginis Marie dicat. Nullius mihi meriti conſcia ſum ad tantā dignationem. niſi ꝙ reſpexit deus humilitateꝫ ancille ſue.Nam quid eſt aliud. nardus mea deditodorem ſuum qͣꝫ placuit mea humilitas?Non mea (inquit) ſapientia. non mea nobilitas. nō mea pulcritudo. que nōnullaerāt mihi ſꝫ q̄ ſola īerat hūilitas d̓dit odorē ſuū .i. ſolitū. Solito placꝫ d̓o hūilitas